𝘍𝘢𝘭𝘴𝘦 𝘌𝘲𝘶𝘪𝘭𝘪𝘣𝘳𝘪𝘶𝘮

چه بسیار زبان‌ها که از برابری می‌گویند، اما هنوز دیوارهایی نامرئی میان زن و مرد کشیده‌اند؛ دیوارهایی که با واژه‌های زیبا پوشانده شده‌اند تا کمتر به چشم بیایند. می‌گویند زن و مرد برابرند، اما وقتی پای انتخاب، آزادی، قدرت و حقِ تصمیم‌گیری می‌رسد، کفه‌ی ترازو آرام‌آرام به سمتی دیگر خم می‌شود. برابری، تنها نشستن در یک صف و شنیدن یک جمله نیست؛ برابری آن‌جاست که زن برای اثبات شایستگی‌اش مجبور نباشد بیش از مرد بجنگد، صدایش پیش از آنکه شنیده شود خاموش نگردد و حقِ انتخابش به نام سنت و قضاوت از او گرفته نشود. شاید جهان هنوز آن‌قدر که ادعا می‌کند برابر نشده باشد؛ چرا که بعضی دیوارها آن‌قدر قدیمی‌اند که دیگر حتی سایه‌شان هم به چشم نمی‌آید.

پدر، گاهی شبیه پنجره‌ای‌ست که هیچ‌گاه به روی آفتاب باز نشد؛ حضوری که باید پناه باشد، اما به غیبت عادت می‌کند و جای خالی‌اش، آرام‌آرام در تمام اتاق‌های زندگی ریشه می‌دواند. برخی فقدان‌ها آن‌قدر قدیمی‌اند که دیگر درد نمی‌کنند؛ فقط در انتخاب‌ها، در ترس از رفتن آدم‌ها، در نیاز به شنیدنِ «می‌مانم» و در سکوت‌های طولانی خودشان را تکرار می‌کنند. شاید آدم سال‌ها بعد بفهمد تمام عمر، دنبال چیزی می‌گشته که از ابتدا باید در آغوش نخستینِ زندگی‌اش پیدا می‌کرد.

در آن سرزمین، سپیده نه با آواز پرندگان، که با شمارش جنازه‌هایی آغاز می‌شد که شب، بی‌صدا از شاخه‌های دار آویخته بودند. مردم، سکوت را به ارث برده بودند؛ زیرا هر واژه‌ای که رنگ حقیقت داشت، پیش از رسیدن به گوش کسی، بر چوبه‌ی اعدام جان می‌داد. آنجا اندوه، تنها قانونی بود که هرگز شکسته نمی‌شد.

۱۲تا ۱۲:۳۰: قائم حسینی ۱۲:۳۰تا ۱۳: سپهر هونجانی ۱۳:۳۰ تا ۱۴: محبوبه شعبانی ۱۵تا ۱۵:۳۰: امیر حسین ملکی ۱۷تا ۱۷:۳۰: دیانا طاهر آبادی ۱۷:۳۰ تا ۱۸: علی دشتی ۱۸ تا ۱۸:۳۰: شروین باقریان ۱۸:۳۰ تا ۱۹: ابوالفضل ابراهیمی ۱۹ تا ۱۹:۳۰: فائقه حسینی ۱۹:۳۰ تا ۲۰: علیرضا رئیسی ۲۰ تا ۲۰:۳۰: مهنام نواب صفری ۲۰:۳۰ تا ۲۱: امیرحسین ابراهیمی آنالوچه