دورسین

آتشی در تو می زند خورشید کنده ات باز شعله ای نکشید؟ چون درخت آمدی، زغال مرو میوه ای، پخته باش، کال مرو میوه چون پخته گشت و آتشگون می زند شهد پختگی بیرون سیب و به نیست میوه ی این دار میوه اش آتش است آخر کار خشک و تر هر چه در جهان باشد مایه ی سوختن در آن باشد سوختن در خوای نور شدن سبک از حبس خویش دور شدن کوه هم آتش گداخته بود بر فراز و فرود تاخته بود آتشی بود آسمان آهنگ دم سرد که کرد او را سنگ؟ ثقل و سردی سرشت خارا نیست نور در جسم خویش زندانی ست

#هوشنگ_ابتهاج / @dorsiien 🪾

تیکه #کتاب 🌟

کلن کتاب هایی که از جزئیات زندگی کردن میگن یا یاد میدن رو، دوست دارم آروم آروم بخونمشون... گاهی چندبار یه سری موضوع هاشو میخونم... یا حتی یه نشونه‌ای به جا میزارم که توی شرایط خاصِ خودش یا برای یادآوری باز بخونمشون... چون ذهن ناخودآگاه ما، هر شب که به خواب میریم و بیدار میشیم ریست میشه... و تکرارِ اون کار ها هستش که میشه یه عادت میشه روتین... یه جمله قشنگی هست که میگه کوچیک ترین کارهایی که ما در طول روز و شب انجام میدیم میشن ' ما ' ! پس تکرار کارها و موضوع های زیبا - درست - هنرمندانه... همیشه یه پیروزیِ؛ حتی اگه یک صفحه کتاب خوندن باشه توی کلِ روزت :)🌻

کتاب نیلوفرومرداب هم تموم شد ^^

این آزادی به معنای آزادی سیاسی نیست. بلکه به معنای رهایی از گذشته و آینده، نگرانی ها و ترس هایمان است. هرگامی که آگاهانه برمی داریم می تواند ما را در تجربه آزادی یاری کند.

• تیکه ای از #کتاب نیلوفر و مرداب 🪷

همه عالم در یک کس است چون خود را دانست همه را دانست مثلِ #شمس 🪞

در من بدمی من زنده شوم #مولانا | @Criickeett

مگه میشه این نوای ناب رو تنهایی بشنوم🌙

چو افتد کسی در غم و رنج و درد بود فرد دانا سپر روز نبرد نه تنها به بازو به مهر و وفا کند استوار این جهان را بنا

برای من یک روز نبود... اما باز هم بلند شدن توی این چند روز، خودش پیروزی بود✨

گرم بازآمدی محبوبِ سیم‌اندامِ سنگین‌دل گل از خارم برآوردی و خار از پا و پا از گِل ایا باد سحرگاهی! گر این شب روز می‌خواهی از آن خورشید خرگاهی، برافکن دامن محمل گر او سرپنجه بگشاید که عاشق می‌کُشم شاید هزارش صید پیش آید، به خون خویش مستعجل گروهی هم‌نشینِ من، خلاف عقل و دین من بگیرند آستین من، که دست از دامنش بگسل ملامت‌گوی، عاشق را، چه گوید مردم دانا؟ که حال غرقه در دریا، نداند خفته بر ساحل به خونم گر بیالاید، دو دست نازنین شاید نه قتلم خوش همی‌آید، که دست و پنجهٔ قاتل اگر عاقل بود، داند، که مجنون صبر نتواند شتر جایی بخواباند، که لیلی را بود منزل ز عقل اندیشه‌ها زاید، که مردم را بفرساید گرت آسودگی باید، برو عاشق شو ای عاقل مرا تا پای می‌پوید، طریق وصل می‌جوید بهل تا عقل می‌گوید، زهی سودای بی‌حاصل عجایب نقش‌ها بینی، خلاف رومی و چینی اگر با دوست بنشینی، ز دنیا و آخرت غافل در این معنی سخن باید، که جز سعدی نیاراید که هرچ از جان برون آید، نشیند لاجرم بر دل #سعدی > غزل شمارهٔ ۳۴۵

برای اینکه در دنیای نامرئی نفوذ کنی و قدرت هایت را افزایش بدهی باید در زمان حال زندگی کنی، اینجا و اکنون. برای آنکه در زمان حال زندگی کنی باید ذهن دومت را مهار کنی و به افق نگاه کنی...

. گوشه ای از #کتاب والکیری ها 🌌