پښتو شعرونه

وار چې مې د مينې وو ته چيرته وي؟ اوس خو مې له هر انسان نه کرکه ده روحنا رنځ

دا شپه زموژ د بربادۍ حالونه چاته وایي یوه شیبه د ستورو ډک آسمان ته ودریدمه ...؛ 🙌

په نیمه شپه دی زړه را ډک شه په نیمه شپه می سترګی ډنډ ولاړی دینه ۱:۴۰😔

پروت که د په سرو سکروټو زړه وای تا به څه کول ووایه زما په ځای که ته وای تا به څه کول؟ دا دروغ خو مه وایه چې ستا لپاره ژوند کوم مثلاً که زه دنیا کې نه وای؟ تا به څه کول؟ نن یې راته ټوکو کې د زړه خبره وکړله ویې ویل که نن زما واده وای تا به څه کول   

*که د لالې سترګې مې نه وي* *چیرته خندا ، چیرته زمونږ داغلې زړونه* ☺️💔

د نيمې شپې ټپې مزه کړي څوک به مين وي څوک به ورک له ملکه وينه

چې یارانه ئې کړی نه وې په زړه بېغمه به همېش کوي خوبونه

زموږ مجلس تر نیمو شپو وی چاته چی مور ناری وهی هغه دی ځينه

په نیمه شپه راته راياد شوی هم په ژړا شوم هم دعا درته کومه

په نیمه شپه دی زړه را ډک شه په نیمه شپه می سترګی ډنډ ولاړی دینه

مبايل واخلم درته وليکمه دوستت دارم بیرته یې پاک کړم بې ځواب پيغام ته وژاړمه ادريس فطرت

ستا د جمال د هر يو رنگ سره مې کړې، سيالي د گل رگونو کې وې ته د گل وږمه کې زه وم مرحوم تسنيم

دواړه برباد ولې په خپل ځای مطمئن یو دواړه نه زه په وخت، نه وخت زما پسې لاسونه مروړي

ترخه ځکه ده چې عمر يې ډېر کم دى خوږه ځکه ده چې ستا د خولې وعده ده ارواښاد تسنيم

د نیمی شپې سندرې خوند کړي څوک به ویده وي چا به يار بایللی وینه

نه صبریګي یاره بې له تا

افسوس او هی دی، او ستا کمی دی تک سپین سپوږمی دی، او ستا کمی دی ټپې غزل دي، قیلون تیار دی کمی کمی دی، او ستا کمی دی بحث په وفا دی، ټیټ سری ناست یم ما سره سپی دی، او ستا کمی دی کوټه کې دود دی، دود کې نشه ده نشه کې پای دی، او ستا کمی دی زهٔ خو تا غواړم، یاره خو خدای خو، د هر چا خدای دی، او ستا کمی دی غر دی، اوبهٔ دي، بنګ دي، یاران دي سخت ښکلی ځای دی، او ستا کمی دی دومره تنها یم، زهٔ یم بس زهٔ یم د زړهٔ درابی دی، او ستا کمی دی منلی ښهٔ دی! دغه چټیات دي پاک لیونی دی، او ستا کمی دی منلی

دا پرهر شونډې او دا ستا ناروا خدای به دې خامخا وهي لالیه چې زما تنګ زړهٔ ته بیا نهٔ شې سبب درسره مل شه زړهٔ تنګي لالیه غرور دې جار شم مګر دومره هم نه چې درته وکړم سرټیټي لالیه منلی

خور مي که سينه باندي نيازبين مي کړه ستا د دنګي غاړي لونګين مي کړه غېږ کي مي ځای درکړ، ګناه ګار شومه لوټ مي که ، کابل مي که ، ناورين مي کړه نن مي په خوږو کتلو ولمانځه شک يمه، ګومان يمه، يقين مي کړه لال يم خو دوخت ګردو وهلي يم ومي مښه ،توريمه تک سپين مي کړه کېږده ما د زړه په پرهرونو کي څانګه مي کړه ، ګل مي کړه، را شين مي کړه