Militarysky

تفاوت تانک غربی با شرقی چیست؟ شرقی‌ها: وزن کمتر خدمه کمتر توپ قوی‌تر سوخت ارزان‌تر و بهینه‌تر و البته تجهیزات مشابه با غربی ها دارند درحالیکه قیمت آنها کمتر است!

یکی از سامانه‌های پدافند هوایی حوثی‌های یمن، سامانه ثاقب-۱/۲/۳ است که از موشک‌های هوا به هوای تغییریافته شامل R-27، R-73 و R-77 استفاده می‌کند. در حالی که استفاده از R-27T هدایت‌شونده با مادون قرمز همراه گزارش شده است، نمی‌توان وجود سامانه‌ای با پیکربندی مجهز به رادار، مشابه شرشِن اوکراین، را رد کرد.

یک جنگنده سوخو-۳۵اس‌ای در استتار نیروی هوایی مصر، با شماره دم مخفی‌شده. آیا مقصد بعدی‌اش ایران یا الجزایر است؟ مصر معامله سوخو-۳۵ را در میان فشار شدید ایالات متحده و خطر تحریم‌های آمریکا رها کرد.

خیر قشر سطلی هم دنبال اینه پهلوی بیاد از موشک و جنگنده انرژی خورشیدی و بادی تولید کنه.

۵۰ سال پیش، در چنین شبی آسمان تهران شاهد یکی از عجیب‌ترین رهگیری‌های تاریخ هوانوردی بود... دو فروند F-4 Phantom II به دنبال یک شیء نورانی ناشناس به پرواز درآمدند؛ اما هرچه جنگنده‌ها به آن نزدیک‌تر می‌شدند، اتفاقات عجیب‌تری برای سامانه‌هایشان رخ می‌داد !! 📅 ۱۹ سپتامبر ۱۹۷۶ 📍 تهران، ایران ادامه دارد ....

#PHANTOM

✈️@Fly_Estarika

با دخترانی که شرایط زیرو دارن ازدواج نکنید: - پرستار - وکیل - پیگیر سیاست - پلیس زن - مهماندار هواپیما - دخترانی که تتو دارن - منشی شخصی - دخترانی با رنگ موی جیغ «بنفش، قرمز، صورتی، آبی» دیگه چی؟ اضافه کن به لیست

این ادعا که «توسعه و نوسازی ایران صرفاً به‌خاطر حکومت پهلوی بود» از نظر تاریخی ساده‌سازی بیش از حد یک روند پیچیده است. ایران در دوره پهلوی واقعاً شاهد گسترش آموزش، زیرساخت، شهرنشینی، صنعت و خدمات عمومی بود، اما این تحولات در خلأ اتفاق نیفتاد و هم‌زمان با یک موج گسترده نوسازی در بسیاری از کشورهای خاورمیانه و آسیا رخ داد. برای مثال، در همان دهه‌هایی که ایران در حال ساخت جاده، مدرسه، دانشگاه، کارخانه و شبکه برق بود، کشورهای دیگری مانند عراق، افغانستان، ترکیه، مصر و پاکستان نیز برنامه‌های گسترده توسعه‌ای اجرا می‌کردند. عراق در دوره پادشاهی، به‌ویژه پس از افزایش درآمدهای نفتی، روی آموزش، زیرساخت و توسعه شهری سرمایه‌گذاری کرد. افغانستان در دوره محمد ظاهرشاه نیز برنامه‌های توسعه پنج‌ساله، گسترش آموزش و دانشگاه، ساخت جاده و سد و توسعه کشاورزی را دنبال کرد و از کمک‌های آمریکا و شوروی برای ایجاد زیرساخت استفاده کرد. این مسئله فقط به خاورمیانه محدود نبود. در همان دوره، کشورهای شرق و جنوب آسیا نیز با سرعت زیادی در حال گسترش آموزش، صنعتی‌شدن، شهرنشینی و زیرساخت بودند. علت این روند را باید در عواملی مانند پایان استعمار، گسترش دولت‌های مدرن، افزایش تجارت جهانی، انتقال فناوری، کمک‌های خارجی، سرمایه‌گذاری دولتی، رشد درآمدهای نفتی و گسترش آموزش عمومی جست‌وجو کرد. بنابراین، وجود پیشرفت در ایران به‌خودی‌خود ثابت نمی‌کند که تمام این پیشرفت نتیجه عملکرد یک حکومت بوده است. برای چنین نتیجه‌ای باید ایران را با کشورهایی که در همان دوره شرایط تاریخی مشابهی داشتند مقایسه کرد و مشخص کرد کدام بخش از رشد ناشی از سیاست‌های داخلی حکومت، کدام بخش ناشی از افزایش درآمد نفت و سرمایه‌گذاری، و کدام بخش حاصل روندهای جهانی و منطقه‌ای بوده است. در عین حال، این مقایسه نباید به این نتیجه افراطی منجر شود که حکومت پهلوی هیچ نقشی در توسعه ایران نداشت. ایجاد دولت متمرکز، سرمایه‌گذاری در زیرساخت، گسترش آموزش و اجرای پروژه‌های صنعتی از عوامل مهم توسعه ایران در آن دوره بودند. بحث اصلی این است که «نقش داشتن» با «تنها علت بودن» تفاوت دارد. پس گزاره دقیق‌تر تاریخی این است: ایران در دوره پهلوی بخشی از موج گسترده نوسازی قرن بیستم بود؛ حکومت پهلوی در شکل و سرعت این نوسازی نقش داشت، اما اصل توسعه و مدرن‌شدن پدیده‌ای منحصر به ایران یا صرفاً محصول پهلوی نبود. نمونه‌های عراق دوره پادشاهی، افغانستان دوره ظاهرشاه، ترکیه، مصر و پاکستان نشان می‌دهند که کشورهای مختلف منطقه، با وجود تفاوت در نظام سیاسی و سیاست‌های داخلی، در همان دوره وارد مسیرهای مشابهی از گسترش آموزش، زیرساخت، شهرنشینی و صنعتی‌شدن شدند.

ایران ۴ سال قبل از شروع حکومت پهلوی رو با کشورهای هم سطح و حتی ژاپن مقایسه کنید تا ببینید انقلاب مشروطه که پهلوی‌ها گوه زدن توش حتی توی سلطنت متحجر قاجار چه معجزه‌ای کرده بود ببینید اگه تجدد حاصل از انقلاب مشروطه ادامه می‌یافت و آفت پهلوی به جون مملکت نمی‌افتاد الان کجا بودیم

رژیم‌صهیونیستی مادر جنده چهل پدر اشغالگر فاقد ناموس تنها در 4 ساعت اخیر 26 حمله هوایی به مرکز و حومه شهر نبطیه در جنوب لبنان انجام داده است و شدت حملات هر لحظه درحال افزایش است توپخانه های مادر جنده های صهیونیست نیز درحال گلوله باران گسترده نبطیه و المنصوری هستند #SSO

📌 نمایشگاه AAD 2026 در آفریقای جنوبی؛ میدان رقابت پهپادها و فناوری دفاعی ✍نمایشگاه تسلیحات و هوانوردی Africa Aerospace and Defence 2026 به‌عنوان بزرگ‌ترین رویداد دفاعی آفریقا،از ۱۶ سپتامبر در پایگاه نیروی هوایی Waterkloof در شهر سنتوریون نزدیک پرتوریا آغاز به کار کرد. آنجلیکا موچکا، وزیر دفاع آفریقای جنوبی، اعلام کرد ۳۳ کشور و ۲۸۷ شرکت از آفریقا، آسیا،اروپا و آمریکای شمالی و جنوبی در این دوره سیزدهم حضور دارند. روسیه با غرفه‌ای واحد شامل حدود ۵۰۰ نمونه تجهیزات شرکت کرده و روس‌آبورون‌اکسپورت،NPO بازالت وکنسرن کلاشینکف از حاضران روسی هستند؛ هیئت‌هایی از روستخ و شرکت OPK نیز به آفریقای جنوبی اعزام شده‌اند. ✍نمایشگاه ۲۰۲۶ باشعار «پنجره‌ای به آفریقا برای همکاری دفاعی و هوافضایی» برگزار می‌شود و تمرکز آن بر نوآوری در سامانه‌های بدون سرنشین، امنیت سایبری و هوش مصنوعی در بخش دفاعی است.موچکا با اشاره به رشد سریع پهپادها گفت این سامانه‌ها از یک حوزه تخصصی فراتر رفته و به عنصری کلیدی درهوانوردی نظامی مدرن و یکی از سریع‌ترین بخش‌های درحال رشد صنایع دفاعی و هوافضا تبدیل شده‌اند.

در سال ۱۹۸۲، مجموعه‌ای از سازمان‌های نظامی و صنعتی شوروی برنامه‌ای تحقیقاتی را برای توسعه یک آواکس تاکتیکی آغاز کردند. هدف، ساخت هواپیمایی بود که بتواند حدود ۴٫۵ تا ۵ ساعت در آسمان باقی بماند، اهداف متعدد هوایی و زمینی را در فواصل دور کشف و رهگیری کند و امکان هدایت و تبادل اطلاعات با جنگنده‌ها و مراکز فرماندهی زمینی را داشته باشد. از دیگر الزامات این پروژه، توانایی رهگیری هم‌زمان تعداد زیادی هدف، استفاده از سامانه‌های ارتباط داده، عملیات در شرایط مختلف آب‌وهوایی و همچنین امکان فعالیت از فرودگاه‌های دورافتاده با زیرساخت محدود بود. مسئولیت طراحی سامانه راداری به سازمان NPO Vega در مسکو سپرده شد. در مراحل ابتدایی، گزینه‌های مختلفی برای محل قرارگیری آنتن رادار مورد بررسی قرار گرفت؛ از نصب آن در قسمت جلویی یا عقبی بدنه گرفته تا استفاده از سازه‌های جداگانه روی بدنه. هم‌زمان، چند گزینه برای انتخاب هواپیمای پایه نیز مطرح بود که از جمله آنها می‌توان به An-32، An-12 و An-72 اشاره کرد. پس از بررسی‌های انجام‌شده در سال ۱۹۸۳، آنتونوف-۷۲ به‌عنوان مناسب‌ترین پلتفرم انتخاب شد. ویژگی‌هایی مانند ابعاد مناسب، فضای داخلی کافی و توانایی عملکرد از باندهای کوتاه و فرودگاه‌هایی با امکانات محدود، An-72 را برای این مأموریت مناسب می‌کرد. در ادامه دو روش اصلی برای نصب رادار مورد بررسی قرار گرفت. در یکی از آنها، آنتن روی سازه‌هایی مخصوص در قسمت بالایی بدنه قرار می‌گرفت و در طرح دیگر، آنتن روی دم عمودی هواپیما نصب می‌شد. بررسی‌ها نشان داد که راهکار دوم از نظر عملیاتی مناسب‌تر است؛ هرچند اجرای آن نیازمند بازطراحی کامل دم هواپیما بود. به همین دلیل، دم عمودی An-72 در نمونه جدید تغییر کرد و سازه‌ای ضخیم‌تر با وتر بزرگ‌تر و زاویه متمایل به جلو به کار گرفته شد. این تغییر ظاهر متمایز An-71 را شکل داد و یکی از قابل‌تشخیص‌ترین ویژگی‌های آن شد. برای تأمین نیروی مورد نیاز، An-71 به موتورهای قدرتمندتر D-436K مجهز شد. با این حال، افزایش وزن ناشی از تجهیزات مأموریتی و سازه رادار باعث شد مهندسان همچنان به نیروی کمکی هنگام برخاست نیاز داشته باشند. برای رفع این مشکل، یک موتور توربوجت RD-36A در بخش زیرین بدنه نصب شد تا هنگام برخاست نیروی اضافی ایجاد کند. در مجموع، سه فروند An-71 ساخته شد. نخستین نمونه در سال ۱۹۸۵ در کی‌یف نخستین پرواز خود را انجام داد و تا پایان همان سال حدود ۷۵ پرواز را به ثبت رساند. سومین فروند نیز در ۱۹ فوریه ۱۹۸۶ از خط تولید خارج شد. با وجود ادامه آزمایش‌ها، پروژه در نهایت به تولید انبوه نرسید. نخستین نمونه در طول برنامه آزمایشی حدود ۶۵۰ ساعت پرواز داشت و سومین نمونه نیز حدود ۳۸۰ ساعت در آسمان بود. سرانجام در سال ۱۹۹۰ برنامه An-71 کنار گذاشته شد. تلاش شوروی برای ساخت آواکس ناوپایه در کنار برنامه An-71، نیاز دیگری نیز مطرح بود: ایجاد یک هواپیمای هشدار زودهنگام برای استفاده از ناوهای هواپیمابر شوروی. در ابتدا ایده استفاده از گونه‌ای ناوپایه از An-71 مورد بررسی قرار گرفت، اما مشخص شد که این هواپیما برای تبدیل شدن به یک AEW تخصصی ناوپایه، گزینه ایده‌آلی نیست. در نتیجه، طراحان شوروی به سمت توسعه یک هواپیمای اختصاصی‌تر حرکت کردند؛ رویکردی که شباهت زیادی به فلسفه طراحی E-2 Hawkeye داشت. نتیجه این برنامه، پروژه Yak-44 بود. این هواپیما به‌طور مشخص برای فعالیت از روی ناوهای هواپیمابر طراحی شده بود و از ویژگی‌هایی مانند بال‌های تاشو بهره می‌برد تا فضای کمتری روی عرشه اشغال کند. ماکت‌های ساخته‌شده از Yak-44 نیز شباهت قابل توجهی با E-2 Hawkeye نشان می‌دهند؛ موضوعی که نشان‌دهنده شباهت مأموریت و الزامات عملیاتی دو پروژه بود. با این حال، فروپاشی اتحاد شوروی و مشکلات اقتصادی و صنعتی باعث شد Yak-44 نیز سرنوشت متفاوتی پیدا نکند و پروژه در سال ۱۹۹۳ متوقف شود. در نهایت، هیچ‌کدام از دو مسیر An-71 و Yak-44 به یک ناوگان عملیاتی گسترده منتهی نشدند؛ اما تجربه حاصل از آنها بخشی از تلاش شوروی برای ایجاد یک شبکه هشدار زودهنگام هوابرد مستقل و هماهنگ با جنگنده‌ها و نیروهای دریایی بود.