よすが

Normal People was really a horror book for me.

تا حالا شده یک کتابی رو بخونین و دلتون نخواد بقیه‌ش رو بخونین، حین خوندنش احساسات تاریک مختلفی بهتون دست بده و اصلا بترسین که نکنه یک وقت منم مثل فلان شخصیت کتاب بشم؟

این یادآوری اول برای خودم و بعد برای شماست: Slow reading, is still reading. And slow life is much better.

سوشال مدیا هممون رو بی‌صبر کرده، کم‌صبر نه‌ها، بی‌صبر. درسته که نزدیک ۵ ماه اینترنت درست و حسابی نداشتیم ولی من این موضوع رو حتی وقتی اینترنت قطع بود هم حس می‌کردم. دیدن ویدیوهایی که ریتم تند دارن، اسکرول کردنِ ثانیه‌ای، و وارد کردن حجم زیادی از اطلاعات در کوتاه‌ترین زمان ممکن به مغزمون. همه‌ی این‌ها باعث شدن من به شخصه بی‌صبر بشم و وقتی چند روز طول می‌کشه تا بتونم یک کتاب رو تموم کنم مغزم به‌م احساس ناکافی بودن می‌ده؛ که چرا انقدر کندی؟ ولی مگه این کندی جزئی از زندگی نیست؟ خیلی وقت‌ها می‌شه که این موضوع رو یادم می‌ره، یادمون می‌ره، و در کوچک‌ترین و بزرگ‌ترین کارهای روزمره عجله داریم، صبر نداریم، زودتر می‌خوایم به مقصد برسیم، و نیازه به یاد بیاریم که زندگی کنده.

«کتاب ماجرا، مهرشهر»

امروز رفتم یک کتابفروشی جدید و با این‌که هیچ کتابی هم نخریدم خوشحال ازش اومدم بیرون؛ پر از حس و حال خوب بود.❣️📚🥹

از الان راحت‌تر می‌تونم به تابستون هیت بدم.💅🏼

خرداد ماه.

امروز یک شاعرِ زجر کشیده هستم.

Brasil🇧🇷✌🏼

شاید واقعا تو یک دنیای دیگه من دختر بزرگه نباشم، و همه‌ چیز یکم آسون‌تر باشه برام.

کتاب خوندن خیلی جالبه. نشستی یه گوشه وسط یه دنیای کثافت و همزمان داری تو ذهن نویسنده می‌گردی و در عین حال از تمام چیزی که می‌خونی یه دنیا تو سر خودت می‌سازی و تصورش می‌کنی