𝖱𝗎𝗁𝗎𝗆𝖽𝖺𝗇 𝖤𝗓𝗀𝗂𝗅𝖾𝗋

گفتم که به پیری رسم و توبه کنم؛ آنقدر جوان مُرد و یکی ، پیر نشد..!

تو نامه ی آخرش نوشته بود:«عمیق ترین و دردناک ترین زخم های تن و روحِ من، از "تو" و "وطن" است.»

‏ما مردمانِ خاورمیانه، مردمانی هستیم که برای اندکی زندگی بارها مردیم...

عزیزِ من! جوان بودیم، اما جوانی نکردیم.

ما دوباره سبز می شویم ... 🌱

نمی‌دانم چه خواهد شد؛ راستش را بخواهید دیگر برایم اهمیتی ندارد. من برای تمام احتمالات زندگی خسته‌ام.

ما دوام آوردیم، عجیب دوام آوردیم. اما فرق بود میان دوام آوردن ما و دوام آوردن آدم‌های دیگر. فرق بود میان رسیدن ما و رسیدن آدم‌های دیگر. که جایی که آنان راه می رفتند، ما می‌دویدیم، جایی که آن ها می‌دویدند، ما سینه خیز می‌رفتیم. آنان برای رشد و رفاه می‌جنگیدند و ما برای بقا، تمام مردم جهان زندگی می‌کردند و ما، فقط داشتیم زنده می‌ماندیم.

عباس معروفی

من به چشم‌های بی‌قرارِ تو قول می‌دهم: ریشه‌های ما به آب شاخه‌های ما به آفتاب می‌رسد، ما دوباره سبز می‌شویم!

قیصر امین‌پور

و در نهایت؛ وای بر این صبرِ بی صدای ما...