غــرــوـب

شاید در گوشه‌ای از دنیا نوشته‌اند، که رسم عاشقی نرسیدن است

چشم‌هایش دریایی نبود ولی چه زیبا مرا در خودشان غرق کردند

چه غریب بود دلم که از همه‌ی آرزوهایش گذشت:)

خوشبختی همیشه میرسه، فقط نمی‌دونم چرا وقتی دیگه کسی خونه نیست.

عاشق آدمایی‌ام که می‌پرسن: «حرف بزنیم؟» معلومه که نه ولی خب با ادبی آفرین :)

نوشته بود: رهایت نمی‌کنم اما؛ اگر مرا از قصد گم کنی دیگر به دنبالت نخواهم آمد...

ما تا از دست ندیم، باور نمی‌کنیم که چیزی برای از دست دادن داشتیم.

اگه قرار بود دنیا با هوش نجات پیدا کنه، تا حالا نجات پیدا کرده بود؛ فقط عشق می‌تونه دوباره زنده‌ش کنه.

من بشخصه با دیدن نوشته های رفیقم تو کتابام کلی انرژی میگیرم :)))

بعضیا فقط میان ثابت کنن حس ششم‌مون درست کار می‌کرد.

تو آمدی و من فهمیدم، عشق نقطه‌ی پایانِ عقل است.

خستم… از همه‌چیزایی که وقتی باید باشن، نیستن. آدمایی که دیر می‌رسن، حرفایی که دیر گفته می‌شن، و فرصتایی که وقتی می‌فهمی ارزش داشتن، از دست رفتن. خستم از این دیر رسیدن‌های بی‌رحم دنیا.

_

ظاهراً همه چیز آرومه، ولی درونم هیاهوی عجیبی داره.

از چشم افتاده را میل دیدار دوباره نیست...

تو هنوز «خوب» دیده می‌شی، چون من بدیهات رو خوب حفظ کردم.

🗿🗿

محبوب من، دلم هنوز بلد نیست بی‌دلیل خوش باشد وقتی تو نیستی...