Doug Rattmann

حاجیت ببین چی زده.

؛

هایلایت #رضایت_مشتری اعتماد شما افتخار ماست تصویر دنیای هنر

دیگر چخبر

در اینترنت گشتی زدم و چیز جالبی دیدم. یکی پیشنهاد داده بود تا زمانی که کاری از دستمون برنمیاد، بیاید یک «پاداردوگاه» دقیقا خلاف جهت اردوگاه بسازیم و زندگی کنیم. منظورش یه چیزی تو مایه‌های گروه‌های کوچک کوچک دارای تنوع و سبک مدل زندگی آنارشیستیه. جدا شدن هر منطقه از دولت. مثل اینکه وقتی پول دستت میاد پنل خورشیدی بخری بزاری تا برقت تحت اختیار دولت نباشه، جای اینکه ماشینت رو بهتر کنی. دیگری این تز رو رد می‌کرد و می‌گفت در نهایت اینم توسط حکومت مصادره میشه. بهترین کار مبارزه مسلحانه‌ست. خب، اونم مشکلات خودشو داره چون بیشتر فروشنده‌های اسلحه به صورت غیرقانونی، خودشون حکومتی هستند. یکی دیگه هم پیشنهاد داده بود سلاح‌هایی که مکانیزم ساده‌ای دارند و میشه تو خونه ساخت رو مردم خودشون بسازند، مثل مسلسل Sten و یا مسلسل دستی Carlo. باید بگم نشدنی نیست، چون همین مسلسل کارلو تو فلسطین داره به صورت کارگاه‌های کوچک و شخصی تولید میشه. خرجش یه سرچ تو یوتیوب و چندبار آزمون خطاست. از همه اینا بگذریم، اینارو نگفتم که بگم چه کنیم بهتر است. بنده جزوه‌هام هنوز به اونجا نرسیده. ولی میتونم بر اساس همون تز «پاداردوگاه»، یک پیشنهاد برای دوام آوردن از لحاظ روانی بدم. اونم ساخت «کلاب» هستش. کلاب رو نباید مثل باشگاه عضویت آمریکایی حساب کرد، که مثلا ۲۰ تا موتورسوار باهم میچرخن. ساده‌تر، شما میتونی با آدم‌های امنی که پیدا میکنی یک جامعه کوچک شکل بدی و باهاشون وقت بگذرونی. زمان هایی که اونجا زندگی در جریان باشه، خارج از این دنیای وحشتناکی که حکومت ساخته. خارج از نظارت و دخالتشون. بسته به پتانسیل تعداد نفرات جامعه‌ای که می‌سازید، میتونید بیشتر پیش برید. مثلا اگه کسی کسب و کاری داره، تو اون گروه معامله‌هاشو انجام بده و بقیه ازش حمایت کنند، و یه بازار کوچیک دوستانه شکل بگیره. وقتی گردش پول باشه، صندوق وام و کمک‌‌های مالی هم پشت سرش میاد. وقتی جا پا سفت بشه، میتونید جاهایی رو باهم اجاره کنید و اونجا وقت بگذرونید بدون اینکه کسی بو ببره یا بیان جمعتون کنند. فقط باید محفل دوستانه نگه‌داشته بشه که بعدا برچسب تشکیل باند و فرقه بهتون نچسبه. وقتی این جوامع کوچک شکل بگیره، اونوقت حتی برای اپوزوسیون هم راحت تره که با چندنفر معدود هماهنگ باشه، و درعمل چندصدنفر رو بدست بگیره. نوعی تشکیلات و شبکه‌سازی مردمی بدون صفر درصد سواد کار تشکیلاتی. حالا به اونجاهاش فکر نکن، مشکلات فردا مال فرداست. مشکلات امروز برای امروز کافیه. فعلا همینکه یه دایره از اطرافیانت بسازی که باهم بتونید روتین داشته باشید برای لذت بردن از زندگی، کافیه. آدم میتونه بهتر دووم بیاره.

-

چند کلیدواژه برای شما، درصورتی که علاقه‌مند به این موضوع هستید:

• رابطه بین مراد و مرید پتانسیل این رو داره که یک عدم توازن شدید ایجاد کنه. وقتی این عدم توازن وجود داشته باشه، قاعدتا عرصه سو استفاده هم باز میشه. مراد، صرفا یک مسیح هات نیست. ما توی هند، سنت «دِواداسی» رو داریم که نوعی ازدواج آئینی دختران با خدایانه. این سنت به همسران خدایان یک جایگاه و مرتبه اجتماعی می‌داد، که کم کم زیرپوستی، به سمت استثمار جنسی رفت؛ که مردان پر نفوذ [سیاستمدار و آخوند دین] بیان و از اینا بهره ببرن. • اهمیت این مسائل، در پتانسیل سواستفاده داشتنشه. سرچ بزنید پرونده «ساراسواتی» که فراریه. این یارو یه رهبر مذهبی بوده که یه انجمن هندو تاسیس میکنه تو آمریکا به اسم «انجمن بین‌المللی عشق الهی» [International Society of Divine Love (ISDL)]. خلاصه سرتو درد نیارم، دادگاه مجرم میشناستش بابت تعرض جنسی به دو دختر ۱۲ ساله. اونم هیچوقت سر جلسات دادگاه حاضر نمیشه و فرار میکنه مکزیک، و احتمالا هند. هنوزم دنبالشن.

#Keyword_for_research

اکسپلورم ویدیوهایی میاد که یه مهندس داره از پروژش تعریف میکنه، یهو کات میخوره یه مهندس دیگه نقدش میکنه میگه این دری وری‌ها چیه، بعد یهو کات میخوره یکی دیگه میاد نقد اونو نقد میکنه در یک ویدیو، و منم با دقت تا آخر نشستم گوش بدم که میزان استاندارد دیوار در سازه‌های آپارتمانی چه پارامترهایی داره. بینظیره. همش زیر سر آفیس دیدن رضا معماره.

-

«در جوانی و خاصّه در نوجوانی، به‌طرزی رقت‌بار خطاکار بودم. از تو عفت را به دعا می‌خواستم و می‌گفتم: به من پاک‌دامنی و خویشتن‌داری عطا کن، اما نه به این زودی. از این که دعایم در دم مستجاب شود و بیماری شهوت من خیلی زود علاج گردد، ابا داشتم؛ زیرا در تمنّای ارضای آن بودم و نه سرکوبش.» اعترافات، دفتر هشتم، فصل ۷ – آگوستین قدیس مترجم: سایه میثمی

👇✝

.

آره تازه رفتم آوردم چیدمشون ذوق دارم. به روم نیارید.

قابل معاوضه با برلیانس مشکی.

پریروز که تهران بودیم و خواستم اون برگه رو تو پارک بزارم، گفتم بزا تو یه بوته قایمش کنم. اینطوری کسی که پیداش میکنه کنجکاوتر میشه آیدی رو سرچ کنه. بوته رو باز کردم اینو توش دیدم، منصرف شدم. گفتم بیخیال الان خفت‌گیرها میان اینجا. در خوشبینانه‌ترین حالت اون برگه رو معتادا ورمیدارن، و بعد از فردا میبینی سر هر منقل دارن درباره ضحی کاظمی حرف میزنند.