سازِ نوروز

ز عکس ِ چهره‌ی خود چشم ِ ما مُنوّر کن که دیده را جز از آن وجه ِ روشنایی نیست. عبید زاکانی https://t.me/saznorooz

وزن شعر: مفاعیلُن مفاعیلُن مفاعیلُن مفاعیلُن ز کوی یار می‌آید نسیم ِ باد ِ نوروزی از این باد اَر مدد خواهی، چراغِ دل برافروزی چو گُل گر خرده‌ای داری، خدا را صرف ِ عشرت کن که قارون را ضررها داد، سودای زراندوزی به صحرا رو که از دامن، غبارِ غم بیَفشانی به گلزار آی که لز بلبل، غزل‌گفتن بیاموزی جدا شد یار شیرین‌ات، کنون تنها نشین ای شمع! که حکم آسمان این است اگر سازی و گر سوزی مِی‌ای دارم چو جان صافی و صوفی می‌کند عیب‌اش خدایا هیچ عاقل را، مبادا بختِ بد، روزی. حافظ https://t.me/saznorooz

آخر همه کدورت ِ گلچین و باغ‌بان گردد بدل به صلح، چو فصلِ خزان رسد مرهم به داغِ غربت ِ ما، کِی نهد وطن؟ گوهر ندیده‌ایم که دیگر به کان رسد. کلیم‌ کاشانی https://t.me/saznorooz

فغان که در طلب ِ گنج‌نامه‌ی مقصود شدم خراب ِ جهانی ز غم تمام و نشد. حافظ https://t.me/saznorooz

تحلیل ساز و آوازِ ابوعطا و بیات کرد وزنِ شعر: مفاعلن فعلاتن مفاعلن فعلن مگر نسیم ِ سحر بوی زلف یارِ من است که راحت ِ دلِ رنجورِ بی‌قرارِ من است (درآمد) به خواب ِ خوش نرود چشم ِ بخت ِ من همه عمر گرش به خواب ببینم‌ که در کنارِ من است (درآمد) اگر معاینه بینم که قصد ِ جان دارد به جان مضایقه با دوستان نه کارِ من است (حجاز) حقیقت آن که نه در خورد ِ اوست جانِ عزیز ولیک در خورِ امکان و اقتدارِ من است (حجاز و فرود) اگر معاینه بینم که قصد ِ جان دارد به جان مضایقه با دوستان نه کارِ من است (بیات کرد) حقیقت آن‌که نه در خورد ِ اوست جانِ عزیز ولیک در خورِ امکان و اقتدارِ من است (بیات کرد) ستم‌گرا دلِ سعدی بسوخت در طلب‌ات دل‌ات نسوخت که مسکین امیدوارِ من است. (درآمد) سعدی https://t.me/saznorooz

سوگ‌وارانِ تو امروز خموش‌اند همه که دهان‌های وقاحت به خروش‌اند همه گر خموشانه به سوگ ِ تو نشستند، رَواست ز آن‌که وحشت‌زده‌ی حَشرِ وُحوش‌اند همه آه از اين قوم ِ ريايى که در اين شهرِ دو روی روزها شحنه و شب؛ باده‌فروش‌اند همه باغ را اين تب ِ روحى به کجا بُرد که باز قمريان از همه سو خانه‌به‌دوش‌اند همه ای هر آن قطره، ز آفاقِ هر آن اَبر، ببار! بيشه و باغ به آوازِ تو گوش‌اند همه گرچه شد مِی‌کده‌ها بسته و ياران امروز مُهر بر لب زده و از نعره خموش‌اند همه به وفای تو که رندانِ بلاکش فردا جز به ياد ِ تو و نام ِ تو ننوش‌اند همه. محمدرضا شفیعی کدکنی https://t.me/saznorooz

مُشت می‌کوبم بر در پنجه می‌سایم بر پنجره‌ها من دچارِ خفقان‌ام، خفقان! من به تنگ آمده‌ام از همه چیز بگذارید هواری بزنم: آی! با شما هستم این درها را باز کنید من به دنبال فضایی می‌گردم: لب ِ بامی، سرِ کوهی، دلِ صحرایی که در آنجا نفسی تازه کنم. آه! می‌خواهم فریاد ِ بلندی بکشم که صدای‌ام به شما هم برسد من هوارم را سر خواهم داد چاره‌ی درد مرا باید این داد کند از شما «خفته‌ی چند» چه کسی می‌آید با من فریاد کند؟ فریدون مشیری https://t.me/saznorooz

چه‌ها که بر سرِ ما رفت و کس نزد آهی به مردمی که جهان سخت ناجوان‌مردست. امیر هوشنگ ابتهاج https://t.me/saznorooz

جواد آذر، شاعر و خوش‌نویس (۱۳۸۰-۱۳۱۰) https://t.me/saznorooz

تا دورِ چشم ِ مست او جای می از نای سبو خون کرده در پیمانه‌ها بشنو ز سازِ قصه‌گو سوزِ دلِ من مو به مو در پرده‌ی افسانه‌ها بشنو ناله‌ی درد، که از دل خیزد شاید زین ناله، خونین اشک‌ات بر رخ ریزد خدا را، کی این شام غم را سحر از پی در نیاید چه سازم، صبوری ما را ظفر از پی بر نیاید تا کی ناله، تا کی مویه برخیز ای ره‌نشین، گامی از کفر و دین نِه فراتر برخیز با خیلِ مستان چو مِی خاموش و جوشان بنشین با مِی‌پرستان به دور از خودفروشان مگر از زندگانی، مراد ِ دل ستانی مراد ِ دل‌ ستانی، مگر از زندگانی که گردون ، به افسون چو بستیزد نهد از جام ِ جم افسانه‌ای در روزگاران بیا خودکامه‌گی از سر بِنه چون جام ِ مِی در بزم ِ یاران در دِه ساقی، زان مِی جامی تا برگیرد از من خودکامی. جواد آذر https://t.me/saznorooz