⸂ موهویجی و رزکوچولو ⸃

بنظرم قلب آدم‌ها هم همینطوریه، اگه قلبم مثل یک سطل آشغال باشه، مهم نیست چقدر چیزای قشنگ یا حرفای مهربون به سمتم بیاد، همشون برام مثل آشغال میمونن. ولی اگه قلبی داشته باشم که زیبایی رو کشف و درک کنه حتی چیزایی که به نظر دور ریختنی میان هم میتونن تبدیل به یه شیء قدیمی و با ارزش بشن. به خاطر همینه که من همیشه سعی میکنم قلبم و باز و زیبا نگه دارم، مثل یک گل فروشی که حتی با گل‌های پژمرده هم با احترام رفتار میکنه. ___ستاره کوچولو

گویا جهانم را در دستانم دارم لحظاتی که غرق در تو می‌شوم و بی‌مهابا قدم می‌گذارم در راهی که تو را یادآور می‌شود بر منِ فراموش شده‌ام! دوشنبه ۱۶ تیر ماه ۱۴۰۴، روزی‌که بعد از سال‌ها بازهم احساس کردم نفس‌های خسته وجودم رو. شور و اشتیاقی که مدت‌ها از لمس کردنش در قلبم ‌می‌گذشت رو احساس کردم. لرزش شیرینی که من رو به همون دختر نوجوون تبدیل می‌کرد، لبخندهای گاه و بی‌گاهی که شمارشش از دستم خارج شده بود! با دم و بازدم‌های پشت سرهمی قدم‌هام رو سمت اون کلاس برمی‌داشتم جایی‌که گویا پنجره‌ای باز شده به هنر برای منی بود که رها شده از هر رنگی بودم. با ورودم به کلاس آروم گرفتم، اون‌جا بودم بالاخره، بعد از دوری طولانی و اجباری‌ام! هیچکس داخل نبود و این هضمش رو راحت‌تر می‌کرد، مکانی‌که قرار بود تبدیل بشه به دروازه‌ای به روی آرامش برای من و چه بسا روحی که پس از دورانی طولانی به رهایی از بند اسارت رسیده بود. هنوز هم توصیف کاملی از اون حال و هوا ندارم جز این‌که، انگار برای بار دوم متولد شدم‌ و من زنده بودم از پس تمام خاکستر‌هایی که از وجودم بر من درماند برای سالیان دراز باقی مونده بود. ___رهایی روحی در بند