hollow

این موضوع که در حال حاضر روزهای مدرسه داره بهم فشار میاره اذیت کننده‌ست؛ولی وقتی به این فکر میکنم دیگه امروز تکرار نمیشه دیگه روزای مهر بعدی با مدرسه گذشته نمیشه بازم باعث میشه ناراحت شم. ناراحتم از روزایی که اینطوری میگذرن، و ناراحتم از اینکه با وجود بدی هایی که دارن دیگه تکرار نمیشن. هم‌زمان از بودنش اذیتم، از نبودنش هم همینطور.

روزی دیگر برای دیدن چهره تو روزی دیگر برای قدم زدن در کنار تو امضای اغاز روزم را بدون تو نخواهم زد چشمانم را خواهم گشود که زود پیدایت کنند خنده بر لب می زنم چون می بینمت برخاسته ام، خیلی وقت هست کارمان همین شده گویی برکه جزوی از دوستیِ ما شده هر بار که در کنار او دست در دست هم می ایستیم انعکاس خود را در چهره او می بینیم آب حرکت میکند، به لرزه می افتد ، اما دست هایمان در تصویر هرگز از هم جدا نمی‌شوند نمی‌دانم چه شد که این‌شد محرم ما من و تو و جویِ کنارمان دستت را می‌گیرم تا لحظه ای را ببینم که هرگز از او سیر نمی‌شوم ،دیدن من و تو و دست های به هم گره خورده مان که با تلاطم آب جدا نمی شوند مادرم می‌گوید دیگر بس است، دیگر وقت دیوانگی نیست، دیگر به برکه نرو ،دیگر او را نخواهی دید اما عزیزم، چه شد که زمان آن فرا رسید که فقط من چهره تو را ببینم، چه شد که دیگر قفل دست هایمان را تنها من می‌بینم؟ هر روز با تو به اینجا می ایم ،هر روز چشم بر جهانی که تو را به من هدیه داده می گشایم اما روزهاست که می‌شنوم مرا دیوانه خطاب میکنند عزیزم به من راهی بگو نمیدانم چگونه به انان بگویم من هنوز تو را در این آب زلال می بینم.

چند روزه هیچ کاری رو درست انجام نمیدم، فکرکنم یکم ناراحتم.

شاید اگر آخر خط را می‌دیدیم دو می‌زدیم شاید اگر سرنوشت خود را می‌دیدیم دو می‌زدیم دو نمی‌زنند چون نمی‌دانند در پایان چه در کمین ماست. ما با تردید و وهم و گمان دو نمی‌زنیم می‌خواستم دستت را بگیرم و دو بزنم دیدم چون مرا در آن سویش نمی‌یابی دو نمی‌زنی گفتم به تو که من آن سوی آنم گفتی تقدیری نمی‌بینی و دو نمی‌زنی خواستم بیایی، شاید جلوتر شعله‌ای از من بود گفتی چون اینجا نوری نمی‌بینی دو نمی‌زنی.

یک کتاب دیگه، که بازهم هدیه ای بود از طرف دوست‌هام. راستشو بخواین اصلا قصد خرید کتاب نداشتم فقط همینطوری داشتم کتاب هارو توی قفسه کتابفروشی نگاه میکردم؛ این کتاب رو توی قسمت نمایشنامه ها دیدم. ظاهرش یه‌جورایی با نمایشنامه هایی که تا به الان خوندم فرق میکرد طرح جلدشو به دوستم نشون دادم؛یه نگاه گذرا هم به خلاصه پشت جلد کتاب انداختم و خیلی یهویی تصمیم گرفتم بگیرمش که البته اینطوری نشد و دوستام برام گرفتن. «وال» ، یک نمایشنامه کوتاه، اثر ساموئل دی هانتر. خوندن این کتاب زمان زیادی رو نمی‌گرفت و روزهای زیادی رو با این کتاب سپری نمی‌کردی اما از همون اول با فضایی که داره تو رو جذب خودش میکنه، با این وجود که فضایی اغراق امیز یا پر از تنش و هیجان نداره. برخلاف اکثر نمایشنامه هایی که خوندم شخصیت های کتاب زیاد نیستند و اینطوری باعث گیج شدن خواننده نمیشه. شخصیت اصلی کتاب مردی دویست‌وپنجاه کیلویی و در سال های نخست دهه چهارم زندگی هستش، و تنها صحنه داستان هم آپارتمان کوچکِ شخصیت اصلی کتاب هست و تمام اتفاقات و دیالوگ ها در همین خونه اتفاق میوفته. با خوندن این کتاب وارد دنیای یک آدم معمولی میشی که پر از غم و تنهایی و در عین حال امیدهای کوچیکه و کتاب یک زندگی خام و واقعی رو به تصویر میکشه. شاید این دسته کتاب ها واسه بسیاری از افراد جذاب نباشه، چون اتفاقات زیادی توش رخ نمیده یا اونطوری که باید هیجان نداره؛ولی این کتاب با وجود ساده و معمولی بودنش برای من خیلی قشنگ بود زمانی که کتاب رو تموم کردم متوجه شدم نمیتونم توی یک کلمه تلخ یا شیرین خلاصه‌ش کنم؛ بنظرم ترکیبی از هر دوی اونها بود، چون از طرفی سختی هارو واقع بینانه به تصویر می‌کشید و از طرفی نشون میداد هنوز هم ارتباطات، عواطف و امید زنده‌ست و در لحظه ای که فکر میکنی هیچکدوم از اینها دیگه وجود ندارن اونهارو یک بار دیگه حس میکنی و  با وجود اون همه ناامیدی که پرت کرده یک بار دیگه شاد میشی. این هم بود تجربه ای جدید از زندگی با یک کتاب دیگه.

دوستِ سبزِ من.

تو زیبایی، به اندازه دریایی که دیدم دیوان اشعاری که خواندم جنگلی که در آن قدم زدم از تو ممنونم عزیزم تو خودت را در تمام چیزهایی که لمس می‌کنم و می‌بینم نمایان کردی تو خودت را لا به لای زندگی ام جا کردی به طوری که هر جایی رنگ و بویی از تو دارد. از تو ممنونم.

زمانی که روزی بد بگذرد آنموقع است که میفهمی روزهای عادی یک نعمت اند‌.

مشعلی در برابر شب

کتاب مشعلی در برابر شب رو دیشب تموم کردم. خیلی دو دل بودم برای نوشتن متنش اما خب نمیشد ساده از کنارش گذشت؛ تقریبا دو هفته رو با این کتاب گذروندم ، این کتاب ادامه جلد اول، «اخگری در خاکستر» بود و نسبت به جلد اول روند کتاب خیلی پر تنش‌تر و تیره‌تر بود. از همون اولِ کتاب هر صفحه پر بود از جنگ،ترس و تصمیم گیری های سخت. بر خلاف جلد اول این کتاب کشش معمایی بیشتری داشت و برای من جذاب تر بود؛ اما در هر لحظه کتاب با وجود جنگ و فرار های پی در پی این رو نشون می‌داد که شخصیت ها حتی در بدترین نقطه ای که داخلش قرار دادن همچنان هم ناامیدی رو تجربه میکنن و هم سعی میکنن برای چیزی که میخوان بهش برسن بجنگن. با اینکه بیشتر کتاب های این نشر آدم رو ناامید میکنه اما من این مجموعه رو خیلی دوست داشتم؛ دنیایی فانتزی پر از موجودات عجیب، روح و شب‌آور، قبیله های مختلف و امپراتوری. یک نکته دیگه که بهش توجه کرده بودم این بود که بر خلاف خیلی از کتاب های این سبک، نویسنده سعی نکرده بود از شخصیت ها قهرمان بسازه،افرادی بودن که ضعف داشتن، با وجود جایگاه بالایی که داشتن همیشه توی نقشه ها موفق نبودن، آسیب پذیر بودن و انتخاب هایی داشتن که گاه درست و گاه موجب پیامد های سنگینی میشد و همین موضوع باعث میشد شخصیت ها باورپذیر تر باشن. کتاب به خوبی این رو نشون می‌داد که با وجود آسیب پذیر بودن و هر موقعیت سختی که توش قرار داری هنوز هم امیدی هر چند کمرنگ وجود داره تا باعث این بشه تو به مسیرت ادامه بدی، اینکه توی تاریکی دنبال اون شعله کوچیک بگردی که هنوز خاموش نشده. و وجود همه اینها باعث شد که من این کتاب رو دوست داشته باشم و باعث شد یک بار دیگه زندگی جدیدی رو لا به لای صفحات کتاب دیگری تجربه کنم.

مورد علاقه ام؟ آن دسته کتاب هایی که سال ها پیش هدیه داده شده اند،در صفحات اول انها نوشته ای وجود دارد برای کسی که دوستش دارند و سال ها بعد این کتاب ها در کتابخانه ها به یادگار می‌مانند.شاید روزی کسی یکی از ان کتاب ها را برداشت و شروع به خاندن آن کرد؛خواندن کتابهایی که زمانی در دستان کسی دیگر بوده، خاطره ی کسی دیگر بوده، در زمان دیگری بوده و الان در دستان من است و گویی با هر ورقی که میزنم خاطرات ان افراد زنده می‌شوند. انگار هر کتاب قدیمی ای با هر نوشته و تاریخی علاوه بر داستان کتاب،داستان دیگری هم از آن ادم‌ها دارد.

داریم به آخرای تابستون نزدیک می‌شیم. این تابستون اخرین تابستونی بود که بعد از اتمامش به مدرسه میرم؛ یه جورایی انگار اخرین تابستونی بود که من نوجوانیم رو به راحتی میتونستم نشون بدم. از تابستون سال دیگه یه دختر ۱۷ ساله نیستم، مهر ماه مدرسه نمیرم،دوران خوب یا بد مدرسه تموم شده و ازم انتظار میره زندگیم رنگ و بوی بالغ بودن بده. هر روز تابستون به این فکر میکردم که این اخرین تابستونه نوجوانی منه و باید توی این تابستون همه چیز رو تجربه کنم؛ اما صادقانه بگم، آنچنان تجربه ای کسب نکردم اما سعی کردم از کوچیک ترین چیزهایی که اتفاق میوفته راضی باشم و حس خوبی داشته باشم بهشون. دیشب مدام به این فکر میکردم که این آخرین تابستونی بود که هنوز توش بچه بودم و این ناراحتم میکنه که دارم از دستش میدم. اما بنظرم اینطور نیست چون حس بچگی قراره همیشه کنارم بمونه منتهی زمان هر سال یک عدد به این آدم اضافه میکنه. اما خب هنوزم از این بابت ناراحتم که قراره یه تجربه داشته باشم به اسم "آخرین مهری که دارم میرم مدرسه" همیشه دل کندن از چیزهایی که آدم سالهاست باهاشون زندگی می‌کنه سخته. اخرین تابستونی که بعدش میری مدرسه حس عجیبی داره و زندگی هر بار تاثیر زمان رو یه جوری بهمون نشون میده، چیزهایی رو از دست می‌دیم که آمادگی از دست دادنش رو نداریم و روزها و اتفاقات جدیدی آغاز میشن که ما تا چند دقیقه پیش هم از اونها خبر نداشتیم.