«دل در پی سودای تو، آواره»

«سفر بخیر» علیرضا زهدی عزیز. توی همین الزهرای شریف گریه کردی و پیکر مطهرت رو دست همین سینه‌زنا رقص جولان کرد. حقا که «مبدأت هیات شد و مقصدت کربلا». مبارکت باشه علیرضای زهدی. مبارک همسرت که زینب‌وار توی همین سردر شریف سینه ستبر کرد و گفت از مقاومت. مبارک دختر کوچیکت که میکروفون رو از دست ریاست دانشگاه گرفت و با غرور گفت «بابام شهید شده». ما رو یادت نره علیرضا زهدی. ما کوچیکیم ولی خدای تو می‌دونه که قدر چهل سال سوختیم.

خاک سر کوی تو زنده کند مرده را زان که شهیدان تو جمله مسیحا دمند باز هم روضه خدام و باز هم الزهرای شریف، این‌بار غریب‌تر از همیشه.