لِـر‌نابِـلا

انگلیسی رو یاد میگیری ولی وقتی شروع میکنی به گوش دادن به اهنگ یا دیدن فیلم و ولاگ خیلی از جملات رو نمی‌فهمی و با خودت میگی یعنی کجای کار رو اشتباه اومدم؟ باید بگم که هیچ جا! اسم این پدیده به‌طور کلی Connected Speech یا «گفتار پیوسته» ست مثلا وقتی انگلیسی یاد می‌گیری، معمولاً کلمات رو جداجدا تلفظ می‌کنی؛ اما نیتیوها، به‌خصوص در مکالمه‌های روزمره، کلمات رو به هم وصل می‌کنن تا گفتارشون روون‌تر بشه. درواقع از روی عادت زبانی (جوری که بزرگ شدن و مکالمه رو شنیدن❗️) راحت بودن توی تلفظشون (حتی ما هم داریم🎀) یا بخاطر ریتم مکالمه ی انگلیسی خیلی از صدا ها به هم متصل میشن، ضعیف و کوتاه میشن و حتی حذف میشن🗽 چون مغز به این شکل تلفظ عادت کرده و دیگه لازم نیست برای تولید تک‌تک صداها به‌صورت جداگانه تلاش کنه. بزارین با مثال براتون جا بندازمش 🤏🏻 مثلا کلمه ی شنبه که ما شمبه تلفظش می‌کنیم یا خوب هستم رو حتی خوبم میگیم قطعا برای کسی که فارسی زبان نیست گیج کننده اس.

٭ چشم‌ها و مژه‌هات، مخصوصاً وقتی آرایش می‌کنی. ٭ اینکه چقدر سخت‌کوشی و انگار همیشه کنترل کوچیک‌ترین اتفاقات رو هم دستت داری. ٭ اینکه همیشه آروم و ریلکس به نظر میای؛ انگار هیچ‌چیزی واقعاً نمی‌تونه عصبانیت کنه یا از کوره به درت ببره. ٭ جنبه‌ی خلاق وجودت، تخیل و ایده‌های فوق‌العاده‌ت و اگه هنرمندی، آثاری که خلق می‌کنی :) از نظر اونا واقعاً استعداد زیادی داری! ٭ اعتمادبه‌نفست و اون هاله‌ی خاصی که اطرافت داری؛ اینکه گاهی چقدر می‌تونی ابهت داشته باشی و حتی بقیه رو ازت بترسونه.