نــژنـد🕊️

شجاعت یعنی، پذیرفتن اشتباه و تلاش برای جبران و بهتر شدن.

شجاعت یعنی، پذیرفتن اشتباه و تلاش برای جبران و بهتر شدن.

خدا هنر، حیوانات و آسمان آبی را آفرید، چون می‌دانست انسان‌ها چقدر برای همدیگر ناامید کننده هستند.

کسی رو می‌خوام که علاوه بر حر‌ف‌هام، سکوتِ منو هم بفهمه.

من کسیو میخوام که نه فقط حرف‌هامو ، بلکه سکوتم رو هم بفهمه.

من کسی رو میخوام نه فقط حرف‌هامو ، بلکه سکوتم رو هم بفهمه.

مانند دیگران نباش، حتی اگر تو تنها فردی باشی که مانند دیگران نیست.

داستایفسکی

بابام میگه هیچ وقت بزرگ نشدی🤣

یکی نیست بگه ننشسته مجبوری بشینی پشت موتور😂 حس میکنم شونم در رفته ، واقعا بی کله ام

کاش آدما دیگه واقعا به خودشون بیان، واقعا حال به هم‌زن شده دیگه جامعه. این روزا دروغ عادی شده، دورویی شده رفتار معمول، بی‌رحمی شده بخشی از رابطه‌ها، و شکستنِ دل آدم‌ها دیگه برای خیلی‌ها اهمیتی نداره. تا کی قراره این‌طوری باشیم؟ تا کی قراره به هم آسیب بزنیم و بعد خیلی راحت از کنارش رد بشیم؟‌ کی تموم میشه اینا؟ اصن چی شده که صداقت، وفاداری و انسانیت این‌قدر کمرنگ شده؟ واقعاً آخرش چی می‌مونه؟ جز آدم‌هایی که از اعتماد کردن خسته شدن. کاش یه جایی، یه روزی،‌ آدما یادشون بیاد که هنوز «آدم بودن و انسانیت» مهمه.

کاش آدما دیگه واقعا به خودشون بیان، واقعا حالم به هم زن شده دیگه جامعه . این روزا دروغ عادی شده، دورویی شده رفتار معمول، بی‌رحمی شده بخشی از رابطه‌ها، و شکستنِ دل آدم‌ها دیگه برای خیلی‌ها اهمیتی نداره. تا کی قراره این‌طوری باشیم؟ تا کی قراره به هم آسیب بزنیم و بعد خیلی راحت از کنارش رد بشیم؟‌ چی شده که صداقت، وفاداری و انسانیت این‌قدر کمرنگ شده؟ واقعاً آخرش چی می‌مونه؟ جز آدم‌هایی که از اعتماد کردن خسته شدن. کاش یه جایی، یه روزی،‌ آدما یادشون بیاد که هنوز «آدم بودن و انسانیت» مهمه.

کاش آدما یه کم به خودشون بیان، این روزا انگار دروغ عادی شده، دورویی شده رفتار معمول، بی‌رحمی شده بخشی از رابطه‌ها، و شکستنِ دل آدم‌ها دیگه برای خیلی‌ها اهمیتی نداره. تا کی قراره این‌طوری باشیم؟ تا کی قراره به هم آسیب بزنیم و بعد خیلی راحت از کنارش رد بشیم؟‌ چی شده که صداقت، وفاداری و انسانیت این‌قدر کمرنگ شده؟ واقعاً آخرش چی می‌مونه؟ جز آدم‌هایی که از اعتماد کردن خسته شدن. کاش یه جایی، یه روزی،‌ آدما یادشون بیاد که هنوز «آدم بودن و انسانیت» مهمه.

کاش آدما یه کم به خودشون بیان، این روزا انگار دروغ عادی شده، دورویی شده رفتار معمول، بی‌رحمی شده بخشی از رابطه‌ها، و شکستنِ دل آدم‌ها دیگه برای خیلی‌ها اهمیتی نداره. تا کی قراره این‌طوری باشیم؟ تا کی قراره به هم آسیب بزنیم و بعد خیلی راحت از کنارش رد بشیم؟ چی شده که صداقت، وفاداری و انسانیت این‌قدر کمرنگ شده؟ واقعاً آخرش چی می‌مونه؟ جز آدم‌هایی که از اعتماد کردن خسته شدن. کاش یه جایی، یه روزی،‌ آدما یادشون بیاد که هنوز «آدم بودن» مهمه.

دور خودتان را پر از آدم‌هایی کنید که به جای یادآوریِ مداوم ناتوانی‌هایتان، به افق‌های پیش رویتان نور بتابانند. ما به اندازه‌ی کافی در دنیا مانع داریم، برای دوستی به «بال پرواز» نیاز داریم، نه سنگ راه.

همه‌چیز ارزش ماندن نداره؛ بعضی چیزها فقط باید دور ریخته بشن، نمی‌ارزه.

درست اون لحظه‌ای که حس میکنی یه چیزی واسه همیشه هست یا بدون اون میمیری، وقتیه که از دستش میدی.