ماهـــی

شد شکل مار دور من پیچید هیچ‌چی چشام نمی‌دید از سر راه من برو کنار من می‌دونم مرواریدم، مروارید شد دیوار جلوم راه رو بست هرکاری می‌کردم بهم می‌خندید از سر راه من برو کنار من می‌دونم مرواریدم، مروارید زد زیر گریه توو خیابون دلش گرفته از این روزگاری از ته قلبش صداش زد یکی یهو «کی گفته تو بی‌کس‌وکاری؟» می‌لرزید توو طوفان از سرما روو تنش، پر از زخم زخم و یادگاری آفتاب از پشت ابرا صداش زد یهو «کی گفته تو بی‌کس‌وکاری؟» می‌کوبید شلاق و روو شونه‌هاش غم طعنه می‌زد به امید بهاری باد اومد باد اومد توو گوشش خوند «کی گفته تو بی‌کس‌وکاری؟» می‌خندید دیو صدسر به رویاش تو با کدوم یار؟ تو که یاری نداری تکون خورد یهو زمین زیر پاش «کی گفته تو بی‌کس‌وکاری؟» می‌کشید روو دوشش آرزوهاش گاهی روو پا گاه افتاده کناری دریا از دور صداش زد با موجاش «کی گفته تو بی‌کس‌وکاری؟» می‌دونست باید بمونه بیدار اما خالی می‌شد از دونه‌هاش اناری به آسمون بیا به بی‌نهایت نگاه «کی گفته تو بی‌کس‌وکاری؟»

عزیزدلم؛ هرکسی که فکر میکنی با بقیه فرق داره، همون قراره بهت آسیب بزنه، به من اعتماد کن.

مرگ تو شجاعت زیستن را در من کشته است. سوگ مادر_شاهرخ مسکوب

بی اختیار می‌گریست و او را می‌بوسید داشت با کسی وداع می‌کرد که جان و تنش از او بود و غم‌خوارتر و غم‌گسارتر از او نداشت. خوب ترین و مهربان ترین پاره وجودش را از دست داده بود. سوگ مادر_شاهرخ مسکوب

نشسته بودی پیشم سرمو میذاشتم رو پات، تو بهتر از هرکسی بلد بودی من رو آروم کنی دستات نجات دهنده بود تو جاودانه بودی توی ذهنم! قرار نبود هیچ وقتِ هیچ وقت بری از پیشم. تو نور بودی یه نور واقعی که همیشه صداش بالاتر از آسمون میرفت حالا تو نیستی و تنت یخه! و من و مامان باید از دوریت صورتمون رو به جای گونه های گلگونت، روی خاکت بذاریم.

مامان جون من دلم واست خیلی تنگ می‌شه ...

زیر شمشیر غمش رقص کنان باید رفت‌. حافظ

من پری کوچک غمگینی را می‌شناسم که در اقیانوسی مسکن دارد و دلش را در یک نی‌لبک چوبین می‌نوازد آرام، آرام. پری کوچک غمگینی که شب از یک بوسه می‌میرد و سحرگاه از یک بوسه به دنیا خواهد آمد

بر برادرتان ستم رفته و شما پلک‌ها را برهم می‌نهید. ستم دیده، نعره می‌کشد و شما لب از لب نمی‌گشایید. ستمگر آزادانه می‌گردد و قربانی می‌جوید و شما می‌پندارید که از ستم او در امان اید، زیرا نافرمانی نکرده‌اید‌. این چه شهری است؟ شما چگونه انسان‌هایی هستید؟ در شهری که به کسی بی‌عدالتی می‌شود، باید مردم سر به‌ شورش بردارند. زن خوب ایالت سچوان، برتولت برشت.

در سرزمین‌ما نمی‌بایست غروب‌های غم‌بار وجود داشته باشد و پل‌های غول پیکر بر فراز رودها نیز. حتی ساعات میان شامگاه و سپیده دم و روزهای زمستانی هم خطرناک است زیرا در اثر تهی‌دستی، کوچک ترین چیزی سبب می‌شود که مردم زندگی تحمل ناپذیر خویش را به دور افکنند. زن خوب ایالت سچوان، برتولت برشت.

رامش رامش عزیز من ای وای من

ولی خاک تو با او مهربان باش؛ اگر آتش با او مهربان نبود اگر زندگی، اگر مرگ با او مهربان نبود؛ اگر انسان‌های دیگر با او مهربان نبودند؛ خاک، تو با او مهربان باش. رضا براهنی

خیلی زیبا و قشنگ بودید، خیلی عمیق و بامعنا بودید. شما مشق جسارت رو توی خیابون نوشتید. چهل روزه رفتید و ما هنوز بلد نیستیم با جای خالی‌تون زندگی کنیم.