Yune, lately.

هرموقع این آهنگ رو گوش میدم یاد دین و سم میوفتم. اینکه اگر یه زندگی عادی داشتن سم مثل پارتِ آمیا با جسیکا عشق می‌ورزید... یا مثلا دین با دختر رویا هاش قرار میذاشت و بنظر من مثل پارتِ فیزر بهش حس داشت. اگه سم و دین فرصت یک زندگی عادی رو داشتن، شاید دیگه خبری از جاده‌های بی‌پایان، خداحافظی‌های تلخ و ترسِ از دست دادن نبود. شاید دین هر شب با خیالی آسوده می‌خوابید، بدون اینکه نگران جون برادرش باشه، و سم بلخره می‌تونست آینده‌ای رو بت جس زندگی کنه که همیشه توی رویاهاش می‌دید. اونها به جای جنگیدن با تاریکی، زیر نور چراغ خونه‌ای گرم کنار هم می‌نشستن و برای اولین بار می‌فهمیدن که خوشبختی، نجات دنیا نیست. داشتن زمانیه که بتونی عزیزترین آدم زندگی‌ت رودبدون ترس از فردا در آغوش بگیری.