کومورِبی🌿✨

از سَلْخ به غُره آید از غُره به سَلْخ...

" یاد من باشد که فقط برای سایه ام بنویسم. " •صادق هدایت

این چند روز زیاد یادِ آقای سهراب سپهری یا بقول دوستمون، داشِ گلم سهراب کردم جا داره که باز هم تو ذهنم مرور کنم:« به سراغ من اگر می آیید نرم و آهسته بیایید، مبادا که ترک بردارد چینی نازک تنهاییِ من.»

] در ریه هایم وضوح بال تمام پرنده های جهان بود.[ •سهراب

بد تر از حافظه خوب داریم؟

به نظرم هیچ چیزی قوی تر از یک امیدِ کوچولو نیست که هیچوقت هم دست به تسلیم بلند نمیکنه :)

ای دریغا مرهمی..

تمام مدتی که دیشب تماشاگر «پیر پسر» بودم، مبهوت فضای اون خونه بودم. خونه ای اصیل ،بزرگ، زیبا ، چرک و متعفن! خونه ای که به وضوح میشد عدم حضور یک زن، مادر، جنس لطیف رو حس کرد. گرد و غبار و تارهای عنکبوت تنیده شده بر وسایل زنانه ،مار های سمی و خاکستری افکارِ مردسالاری سالیان سال بود. چیزی که بیشتر ذهنمو درگیر خودش کرد، دوئل بین خیر و شر بود. شکست خورد؟! نمی‌دونم! مقاومت در برابر شر، اثبات بقای خیر!

غَمَت مباد که دنیا زِ هم جدا نکند رفیق های در آغوش هم گریسته را

🎭بخشی از تئاتر مسخ که در سال ۲۰۱۱ در سالن تئاتر اپرای سلطنتی اجرا شد.

مگه نباید مقصد مشخصی داشت و از مسیرم لذت برد ؟! کجای راه و اشتباه رفتیم!

اولین باری که می‌خواستم خونه اجاره کنم یه کم پول قرض کردم. موقعی که می‌خواستم پس بدم، دوستم نگرفت، گفت «این قرض توئه به نفر بعدی!» الان دارم فکر می‌کنم من توی زندگیم چیزی به بعدیا دادم؟ کاش داده باشم بعد برم. اونوقت می‌شینم و به آدما نگاه می‌کنم. نگاه می‌کنم و گاهی گریه می‌کنم، گاهی هم می‌خندم... 🎬جهان با من برقص