بی‌جواب!

جفت‌مون قمار کردیم. من روی بُردِ خودم. زندگی روی باختنِ من. کی می‌بره آخرش؟!

اگر روزی بفهمم همه‌ی ما آدم ها تنها یک نفر بودیم در موقعیت های مختلف، چه؟!

که من غم دارم اندازه‌ی زیبایی تو؛ شبام به تیرگی چشمای ایرانی تو..

هیچ جا واسم مث ایران نمیشه❤️‍🩹!

درسته صدنفر بيشتر نيستيم اما بچه‌هامون خیلی هنرمندن؛ دوست دارم صداهاشون تو چنلم موندگار بشه؛ هرروز صداهاشون رو میذارم براتون..

بعضی آهنگ‌ها برای گوش نیستند؛ برای وقتی‌اند که سوگ، از حدِ گریه عبور کرده است. اینجا غم، خودش را با صدا بیان می‌کند؛ وقتی اشک دیگر زبانِ کافیِ اندوه نیست.

محتوای این کشور ممکن است برای همه مناسب نباشد.

ما هم می‌خواستیم برقصیم و بخندیم و شاد و آزاد باشیم، اما ما حتی مجال جوانی و زندگی کردن را هم نداشتیم.

تمام شب را بی‌آنکه لحظه‌ای پلک رو هم بگذارد، به آینده و جوانی‌اش فکر کرد.

حالم را می‌خواهی بدانی؟ درختی را تصور کن که تبر خورد‌ و نیفتاد...

حوری تو سریال تاسیان راست می‌گفت؛ «چطور ممکنه آدم جنازه یه بچه مظلوم و بی‌گناه رو ببینه که زندگیش رو داده باشه بعد بتونه نفس بکشه؟ من نمی‌‌تونم.»

تا می‌تونید همدیگه رو بغل کنید، حرفی نذارید تو دلتون بمونه، نذارید حسرت شه..

تا حالا شده از زنده بودن عذاب وجدان داشته باشيد؟ من دارم.

یکی پست گذاشته عمو خیلی از بچه هایی که قدیم میشستن پای برنامت الان دیگه نفس نمیکشن💔 و کامنت علی فروتن (عمو فیتیله)

اینجا خاورمیانه است؛ جایی که مردم برای طبیعی‌ترین‌ حق زندگی‌شان می‌جنگند و زندگی‌شان خلاصه در جنگ و اندوه است.