218
Подписчики
Нет данных24 часа
-17 дней
+1430 дней
Архив постов
217
"اون یه ابرِ خاکستری ناراحت بود."غمی نفوذ کرده در مولکول های نرم او ، او را تیره و تار کرده بود ، چه کسی میدانست آن ابر کوچک چرا تغییر رنگ داده؟ افکار ، گذرا ، در ذهنی که ذهنیتی را نداشت ، غمها ، آوار ، بر جانی که جانی نداشت. خورشید میدرخشید ، چرا او نمیدرخشید؟ تکه ای توهم بود؟ تکه ای خاطره؟ واهمه ای پوچ؟ چه بود؟ هیچ؟ تیره تر شد. متفاوت تر از دیگر ابر ها. خورشید میدرخشید ، از میان ابر های دگر که نرم و سفید بودند عبور میکرد و دیگری را درخشان میکرد . خود را نگریست ، تیره ، سیاه ، زشت . چرا او درخششی چنان تکه ای الماس را نداشت؟ بزرگ تر شد ، غم سنگین تر شد. تیره تر شد. دستانش را در اغوش گرفت به دنبال اغوشی گرم برای پنبه ی نرم و سردِ تنش. اسمان آبی با ابر های سفید پوشیده شده بود ، او تنها بود . شکمش از غم تکانی خورد ، میخواست دهان باز کند ، فریاد بکشد و اعلام حضور کند، بگوید : آهای سفیدان درخشان نگاهم کنید من هم نوعی از شما هستم. مرا بپذیرید ، من . من هم از شما هستم. چرا تنهایم میگذارید ، چه هستم که نمیبینید؟ غم مرا تیره کرد ، بخاطر غمِ دل ، تنهایی را بر من داغ میکنید؟ نایی برای سخن نداشت ، حرف هایش تلنبار شده بود ، انباشته. شانههایش لرزید. انبوهِ حرفها در شکمش میلولیدند، سنگین و بیقرار، هرکدام به دنبال راهی برای فرار بودند. صدایی نداشت، اما لرزشی ریز در تنش پیچید، آنقدر آرام که حتی خودِ خورشید هم نفهمید. و ناگه، قطرهای کوچک از لبهی تیرهاش آویخت. گرم نبود، اما حقیقت داشت. آسمانِ آبی برای نخستینبار، صدای بیصدای ابر خاکستری را شنید. ابری خاکستری که به خاکستر نشسته بود. ابرهای سفید مکث کردند باعث آن باران نبود در آن صدای خاموش، چیزی که شبیه درد بود.. جرقه ای نور در ابر وحشیانه جست زد و غرشی خشمگین سر داد و قطره ها شدید شدند ، چکیدند ، کوبیدند ، باریدند. باریدنش نجات نبود ، گویی نخستین کلمه بود که توانست بگوید. حرف های خاموش ، قطرات ، غم . ابر های سفید ، سرگردان ، متحیر ، رنگی عوض کرده ، خاکستری رنگ. آسمان ابرش را بارانید . غم ابر آرامید.
25 июня, 16:35
217
یه چیزی اون ته ته ها تو وجودم خرد شده انگار همزمان همه چیز شده و هیچی نشده.
24 июня, 11:01
217
مثل بادکنکی که از دست یک بچه رها شده ، مثل ماشینی که وسط بیابون خاموش کرده ، مثل بچه ای که وسط جمعیت خانواده اش رو گم کرده ، مثل ادمی که الزایمر گرفته و وجودش رو فراموش کرده .
24 июня, 11:00
29 июля, ~11:30
217
حرفایی که ادما تو عصبانیت میزنن دقیقا همون حرفاییه که تو حالت عادی بهش فکر میکردن؛
20 июня, 13:35
217
از یه جا به بعد دیگه: من پیام نمیدم، من درک نمیکنم ، من توجه نمیکنم، من وقت نمیکنم ، من اهمیت نمیدم ، من خوش برخورد نیستم، من جواب نمیدم، من نمیشنوم ، من نمیبینم، من دیگه مثل قبل رفتار نمیکنم!
از یه جا به بعد میشم همونی که باید میشدم و صبوری کردم به اشتباه.
19 июня, 19:04
217
روز ها مثل زبالهی توی زیر شیروانی روی هم انباشه میشوند.شب به شب می پیوندد و زمان انگار سپری نمیشود متوقف شده ، تمام افکار یکسان اند. و این احساس رخوت ، این رهاشدگی کامل ، منم ، مردابی هستم از آب های گل الود در دل یک جنگل . یک برگ بلوط در حال پوسیدن در گل و لای . گل و لایم. لاشه ی یک آهویم. کرمی ام که در گوشت فاسد ارام می گیرد. باز نکردن چشم ها. بلند نشدن. از هم پاشیدنم مثل کلبه. اجازه دادم که رویم را گیاه بگیرد، باران بگیرد ، گل و لای بگیرد ،برگ های پژمرده بگیرد ، شاخه ها ، پوسته ها ، خاکستر ، گرد و خاکی که روی گوشتم را دلمه ببندد. تکه چوبی خواهم بود که در رطوبت تکه تکه میشود. فراموشی خواهم بود. حتی این هم نه! هرگز نبوده ام! اما هنوز بی میلم. زنی هستم که نه میخوابد و نه بیدار میماند ، صدایی هستم که تلفظ نمیشود ، ایده ای هستم که از ذهن کسی نمیگذرد . من زبان خشک ، لب های خشک ، شکم خشکم. تشنه ام بدون اینکه دلم بخواهد بنوشم.. فقط گاهی ، میدانم که زنده ام.
16 июня, 09:02
