220
Подписчики
-124 часа
-67 дней
+1730 дней
Архив постов
220
یک اغوش گرم نیاز دارم و آرامش ولی تنها چیزی که همراهم دارم ، یک مشت فکر و ناراحتی و عصبانیت و درد و کم خوابی و هزار بگایی دیگه ست
220
با هر بار دیدنش، گویی گوشه‌ای از آشوب بی‌پایان روحم به سکوت میرسید. حضورش شبیه نسیمی آرام در میان طوفانی بود که مدت‌ها درونم خانه کرده بود. چشم‌هایش عجیب‌ترین پناه دنیا بودند؛ جایی میان تمام ناآرامی‌های جهان که میتوانستم بی‌آنکه واژه‌ای بر زبان بیاورم، خودِ واقعی‌ام باشم؛ خسته، خاموش، دلتنگ و پر از حرف‌هایی که هیچ‌گاه راهی برای گفتنشان پیدا نکرده بودند.
وقتی صدایش در گوشم میپیچید، دلم میخواست عقربه‌های زمان از حرکت بایستند؛ کاش لحظه‌ها کمی دیرتر میگذشتند و جهان برای چند ثانیه هم که شده، از شتاب همیشگی‌اش دست میکشید. فقط برای آنکه اندکی بیشتر در آرامشی نفس بکشم که بودنش بی‌هیچ تلاشی به جانم هدیه میکرد.
او برای من تنها یک حضور ساده نبود؛ شبیه تکه‌ای از آسمان بود که پس از سال‌ها سرگردانی، درست در میان روزهای خاکستری‌ام پیدا شده بود. انگار پیش از آمدنش، چیزی در من همیشه کم بود؛ خلأ کوچکی که نامش را نمیدانستم و معنایش را نمیفهمیدم، تا روزی که آمد و بی‌آنکه بداند، معنای آن همه دلتنگیِ بی‌نام را برایم آشکار کرد.
آمدنش شبیه یافتن گمشده‌ای بود که حتی از نبودنش خبر نداشتم. از آن اتفاق‌های نادری که نه میتوان توضیحشان داد و نه میتوان به سادگی از کنارشان گذشت. حالا میدانم بعضی آدم‌ها فقط وارد زندگی‌مان نمیشوند؛ آرام‌آرام در عمیق‌ترین گوشه‌های وجودمان ریشه میدوانند و به بخشی از احساسمان تبدیل میشوند؛ درست مثل نوری که حتی پس از غروب خورشید، هنوز در خاطره آسمان باقی می‌ماند.
220
اون برای من فقط یه آدم نیست! یه استثناست توی تمام قانون‌هایی که تا قبل از اون بهشون باور داشتم، جایی که عقل از توضیح دادن دست میکشه و قلب، بی‌هیچ مذاکره‌ای، اونو انتخاب میکنه. من نمیدونم اسم این حس رو باید عشق گذاشت یا چیزی فراتر از اون! فقط میدونم اگه تمام دنیا رو از من بگیرن، تا وقتی اون هنوز توی جهانم باشه، چیزی برای از دست دادن ندارم.
