𝙈𝙤𝙧𝙥𝙝𝙚𝙪𝙨

امیدوارم که به آمار دلخواهتون برسید~

اگر قاتل بشه، احتمالاً انگیزه‌اش نفرت نیست؛ دلبستگی بیش از حد است، همان عشقی که باعث می‌شود برای آدم‌ها چیزهایی بسازد و خاطراتشان را نگه دارد. اگر کسی را بکشد، احتمالاً کسی است که خاطره‌ای عمیق برایش ساخته اما به هر دلیلی از زندگی‌اش رفته؛ قتل برایش بیشتر شبیه نگه داشتن آخرین تکه‌ی آن آدم است. قربانی را به جایی آرام و آشنا می‌کشاند و قبل از کشتنش آخرین یادگاری را به او می‌دهد؛ انگار پایان یک داستان عاشقانه باشد. قاتل سریالی شدنش بعید نیست، اگر هر بار قتل را راهی برای تبدیل آدم‌های فراموش‌نشدنی به خاطره‌ای ابدی بداند. بعد از هر قتل هم احتمالاً برای قربانی آهنگی پخش می‌کند و با وجود کاری که کرده، ته دلش هنوز برایش آرزوی شادی دارد.

تلگرامم دوباره خیلی شلوغ شده

در آخر اثر تماشاگر یکی از پدیده‌های مهم روانشناسی اجتماعی هست که نشون می‌ده حضور افراد دیگه می‌تونه روی تصمیم ما برای اقدام به کمک به فرد قربانی تأثیر زیادی بذاره. با این حال، نباید هر شاهدی رو که در یه جنایت فوراً مداخله‌ نمی‌کنه رو فردی بی رحم و یا بی تفاوت خطاب کنیم.

اما آیا اثر تماشاگر همیشه اتفاق می‌افته؟ البته که نه؛ این نکته خیلی مهم هست. اثر تماشاگر یه قانون قطعی نیست که بتونیم بگیم ″هرچقدر تعداد شاهد ها بیشتر باشه احتمال کمک نکردن به قربانی بیشتر میشه″ پژوهش های جدید نشون داده که افراد قابلیت کمک کردن در موقعیت های واقعی حتی در حضور افراد دیگر را دارن. بنابراین بهتر است اثر تماشاگر را به عنوان یکی از عواملی که ممکنه رفتار انسان رو در شرایط اضطراری تحت تاثیر قرار بده درنظر بگیریم، نه یه توضیح قطعی برای تمام مواردی که شاهدان یه حادثه واکنشی نشون نمیدن. اما بعضی راهکار هایی هم وجود دارن که باعث کاهش پیدا کردن اثر تماشاگر هست. یکی از این راه ها تبدیل یه درخواست عمومی به یه درخواست مشخص هست. برای مثال به جای اینکه فرد فریاد بزنه ″یکی با پلیس تماس بگیره″ مستقیما از یکی از اشخاص حاضر در صحنه درخواست بکنه که این کار رو انجام بده. این کار باعث میشه که احساس مسئولیت از حالت «وظیفه همه» یه یه مسئولیت شخصی تبدیل بشه.

بعد از مطرح شدن این پرونده، دو روانشناس به اسم های جان دارلی (John Darley) و بیب لاتانه (Bibb Latane) به شکل عملی تر اثر تماشاگر رو بررسی کردن تو یکی از آزمایش های معروف این دو، شرکت کنندگان تصور می‌کردن که با چند فرد درحال گفت‌وگو هستن. در جریان آزمایش شرایطی ایجاد شد که شرکت کننده تصور می‌کرد که یکی از افراد، دچار یک وضعیت اضطراری شده. نتایج نشون داد که تصور فرد از تعداد شاهدان می‌تونه بر سرعت واکنش اون تاثیر بذاره. در اصل وقتی فرد تصور بکنه افراد دیگه ای در صحنه حضور دارن؛ مسئولیت کمتری رو احساس می‌کنه و دیرتر برای گزارش وضعیت یا کمک اقدام می‌کنه. این آزمایش ها نشون داد که رفتار انسان در شرایط اضطراری تنها به ویژگی های شخصیتی خودش بستگی نداره؛ بلکه محیط اجتماعی نیز می‌تونه نقش مهمی داشته باشه.