مخرب

در دستان من زندگی و در چشمان تو معنا بود ، اما بینشان حقیقت بود که مانع زیستن میشد

چه بد است زندگی و تورا یک جا ببازم و آنوقت برای من هیچ چیزی نمی‌ماند جز پوچی نبودن

همچین تورا

زندگی را باخته ام

درونت فرو میریزد و میخندی ، سرپوش میگذاری بر رنج خود و دوای درد دیگری میشوی ، کسی از تو میپرسد که طوفان درونت خوابید؟ اکنون چگونه است؟ خورشید تابید یا زمستان تورا در برگرفته است؟

بعضی زخم ها گواهی شکستت هستند که از روی شجاعت حاصل میشود . قرار بر این نیست از بین بروند. اما بر این مقعر است که تا حافظه داری در یادت جای بگیرد، که با هر تلنگری، سوز سرما در استخوانت بپیچد و درونت یخ بزند، نمیدانم ، نمیتوانم، برای چنین زخم هایی سرم را بلند بکنم و بگویم که من زنده ماندم . مفتخر سگ جانی خودم،و به اصطلاح هنر زیستن در مصلوب شدن به رنج را بشوم ، دلم میسوزد ، دلم میسوزد برای آن کودک خرد سال که زیر بار رنج دفع شد، و با سرتقی خود از آن بیرون آمد و به دنبال کندوکاو بود . کاش می‌دانست ، کاش می‌دانست که این یک اسباب بازی نبود، تا برای رسیدن به آن نه بازی ، بلکه سقوط کند . کاش می‌دانست که از آن رازهایی نبود که اگر بشنود کنجاویتش را کاهش میدهد اما بیشتر شد، بیشتر و بیشتر ، رنج در پی رنج، و کودک در همان آواری که از آن بیرون جهید مدفون شد.

خواب دیدم که میگویی اینجاست، میگویی درست سمت چپ بدنم است و قلبش را نشان داد، اینجاست اما چیزی را حس نمیکنم این به معنای رفتنش نیست ، سنگینی حضورش هست ، اینجا است ،و دیری رفته است

زندگی من سراسر پوچ و ابهام است عزیز من، این را در نخستین نامه برایت نوشتم اما یادم رفت ابهام را محذوف کنم و به جایش مطلق را جا گذاری کنم . زندگی من، یا روزگار من در هیچ مطلق می غلتد . برایت مهم نباشد میدانم که نیست، اما دلم میخواست کسی غیر از خودم بداند که در پوچی زیستن مطلق چه رنجی به همراه می‌آورد و دم نمیزنم، نمیخواهم سخنت را آمخته به تسلی کنی و به سویم برخیزی، و یا کوششی کنی که زندگی ام را معنا ببخشی، که ممکن نیست ، تنها قصد داشتم بگویم که همه چیز دوباره من را غرق کرده است و راه نجاتی نیست. فقط خواستم که بدانی .

در جواب اونی که بهم گفت خسته نمیشی آنقدر مینویسی باید بگم چطور از ناجی خودم خسته بشم ؟ تازه مدیونش هم هستم. اگر نوشتن نبود من هم نبودم.

رفت؟ کجا رفت؟ رفت دیگه ،رفت

در من چیزی کم بود ، بوسه های تو کم بود ، فقط تورا کم داشتم ، دیر آمدی اما مرا به زندگانی، اشتیاق آشتی دادی. همین که بوسه های تو آغاز شد ، همین که سر در آغوشت براوردم ، و در عمق چشمانت حلقه آویز شدم. فرو ریختن در دلم آغاز شد .