مخرب

نجابت از دین،بوسیدن تو در محضر خدایان است.

من حالم خوب است، یعنی مرض جسمی لا درمانی ندارم ،‌ فقط کمی ، همه چیز، بیش از حد برایم ناخوشایند است.

درد میان وصال به شادی ریشه جدایی انداخته است و مارا از هم جدا ساخت ،‌چه بسیار که دوریم از هم، و چه اندوه تلخی که ندارمت تا بتوانم لبخندی به درازنای اندوهی که در چینه دانم مخفی نگاه داشته ام بزنم.

بالاخره تلگرام

چیزی برای فهمیدن وجود نداره

اکنون نمیدانم ، شاید فردا، شاید ساعتی بعد، شاید هم هیچوقت، اکنون نمی‌دانم.

تلخ میخندم ، با دستان لرزان با چشم های توهم زا، تلخ میخندم، می‌خواهم بگریزم میخواهم با مورچه هایی که زیر پوستم پنهان است دوست باشم ، سرم، سرم را بیندازم،، راستش را بگویم علت گفتن این خزعبلات این است که ، مغزم را در خلا متوهش کنم، اجتماع لرزان دستانم را کم کنم، اکنون نمیدانم غیر از نوشتن ،در حالت قندیل بستن سر انگشتانم، نبودن سر در تن چه کنم ، به که بگویم، چقدر قدم بزنم، چقدر موسیقی گوش بدهم، و یا چقدر در سکوت مطلق بارها آن تئاتر مزدحم را به محور مکررات پیوند زنم، همه این ها را از سر گذرانده ام ، دلم خوشی میخواهد و یک انسان احمق باشم. چون تنها با احمق بودن است که می‌توان همه چیز را از سر گذراند.

خوابم نمیبره ، به خون هایی که ریخته شده فکر میکنم به خانواده ای که سوگ گرفتن، به پدری که شرمنده خانواده اشه به ظلمی فکر میکنم که شایسته این مردم نیست . به چیزی فکر میکنم که از مغز زنگ زده من هم والا تره، و اما من فقط فکر میکنم بدون اینکه کاری از دستم بر بیاد، فقط نشسته ام و فکر میکنم و این بدترین چیزه

همیشه ترس است که غالب میشود بر شجاعت، اما اکنون شجاعت است که غالب می شود بر آزادی .

یا مرگ، یا میهن

واهمه ای برای از دست دادن نیست، تنها واژه آزادی است که در حنجره ما طنین میندازد ،و آن را یک صدا فریاد می‌زنیم. باشد که بر گور لجن زارتان شادمانه برقصیم حتی اگر یکی از ما بر جای بماند کافی است تا به ریش شما بخند

جراحاتی به درازنای جغرافیای رفتنت برداشتم. دستانت را در چینه دانم فرو کردی و تنها ماهی کوچک دلم را با مطاییه تمام برداشتی و تنها زیر لب زمزمه کردی «چیزی نیست ، کوتاه است کمی تحمل کن میروم، خوب میشوی » و در در پایان رفتی، و نمی‌دانستی که جای زخمت عفونت می‌کند ، می پوسد و از درون میمیراند مرا . اما راست میگویی چیزی نبود . فقط کمی تورا در هر لحظه میکشد .

میگن لحظات می‌گذرند و و فقط یک بار میتوانی آنها را تجربه کنی اما من تمام لحظات با تو و در آغوش تورا میلیون ها بار زندگی کردم و هر بار برایم جذابیت تازه ای دارد .

تار مو؟ من حتی بوی موهات رو با دنیا عوض نمیکنم

طعم لب‌هایت، مثل عسل بهاریه که تو دهنم می‌مونه.