آبی؛
Открыть в Telegram
300
Подписчики
-224 часа
-17 дней
+730 дней
Архив постов
300
«عزیزِ من، در سقوطِ خودشان، دستت را محکم می‌فشارند اما وقتی در حال سقوطی، انگشت‌هایشان را به آرامی از میان انگشت‌های تو رها می‌کنند.»
300
بی محابا درختان را سر میزنند
از خیابان ها می‌گذرند و دیده را به روی پژواک نور ها می‌بندند
دانسته یا نادانسته؛ می‌گویند، و نخ را در قلبمان فرو کرده و می‌برند و زمام زندگیمان را به دست می‌گیرند و می‌تازند و غممان غمگینشان نمی‌کند.
چیست آدمیزاد
کاش میشد برگ شد و با باد رفت یا که باد شد و برگ را برد
کاش سوگ حداقل بی‌حواسمان نمیکرد. بی‌حواسمان نمیکرد که لب لبخند گشاییم به عقرب و غالب و قاهر
انسان ها غمگینم می‌کنند مادر؛
به‌قدری زیاد که گویی تورا ندارم.
300
جان دلم رفتی و مِهرت را به جا گذاشتی...
هوا سرد شده اما از درون هنوز آتش تابستانم؛ تنها برف تو بودی که رفتی، حالا من ماندم در جستجوی گمشده‌ها به آرزوی برفی شدن در کنار تو...
300
تا جایی که یادم می‌آید آدم‌ها همیشه همین بوده‌اند. نقاب کمک و خیرخواهی به صورت میزنند و سپس به عمیق‌ترین دره‌های بدبختی پرتابت می‌کنند. اصلا نجات دادن یک بدبخت برای بقیه انسان‌ها چه اهمیتی دارد؟
300
وقتی آهنگ اولیویا رو گوش دادم
But my head is full of poison
و فهمیدم بله عزیزم we were sad again
