«ادبیاتِ عُصیان»

تا صبح نشستیم و سخن‌ها گفتیم شب رفت و حدیثِ ما به پایان نرسید هر لحظه گلی ز باغِ معنی بشکفت امّا گلِ شوقِ دل به دامان نرسید گفتی که سحر، سپیده از راه رسد آن وعده به چشمِ خستهٔ جان نرسید صد نامه نوشتم از سرِ دلتنگی یک پاسخِ گرم از تو به دستان نرسید از بس که ز وصفِ روی تو داد سخن مدحی که سزا بود به دیوان نرسید خورشید ز شرمِ پرتوِ رخسارَت روزی به مقامِ نورِ تابان نرسید هر کس که ز عشقِ تو سخن راند، ولی معنای تو جز به اهلِ عرفان نرسید من ماندم و شب‌نشینیِ یادِ رخت این قصّه هنوز هم به پایان نرسید _عصیان شب است و شعر می‌طلبد.

برای جان‌هایی که نمیدونند، واحد درسی تاریخ بیهقی در ترم یک کارشناسی زبان و ادبیات فارسی هست، عجب شروعی بود...

حقیقتا، هر بار که نام «تاریخ بیهقی» را می‌شنوم، بی‌اختیار دلم به روزهایی برمی‌گردد که این درس را می‌خواندیم؛ روزهایی که حالا در خاطره‌ها رنگی از شیرینی و دلتنگی گرفته‌اند. انگار تاریخ بیهقی فقط یک کتاب نبود، پنجره‌ای بود به دنیایی پر از آدم‌های زنده، با همه ضعف‌ها، آرزوها و کشمکش‌هایشان. خود بیهقی را همیشه تحسین کرده‌ام؛ نویسنده‌ای دقیق، صادق و نکته‌سنج که تاریخ را نه فقط با وقایع، بلکه با روح انسان‌ها روایت می‌کند. شخصیت‌های داستان‌هایش، از پادشاهان و وزیران تا خدمتکاران و مردم عادی، چنان واقعی و ملموس‌اند که گویی هنوز در میان ما زندگی می‌کنند. شاید همین انسانیت و صداقت روایت است که باعث می‌شود با شنیدن نام تاریخ بیهقی، هم به عظمت ادبیات فارسی فکر کنم و هم به روزهای خوشی که با خواندن آن سپری شد.

تاریخ بیهقی رو باید زندگی کرد.

امید که شایسته نگاه شما باشه.

شب رفت و حدیثِ ما به پایان نرسید از قصه‌ی دل به گوشِ یاران نرسید هرچند که بارها فرستاد دلم فریادِ نیاز، لیک درمان نرسید بارانِ بهار، بر همه جا راه گشود جز بر دل سینه‌ام که باران نرسید گفتم که مگر ز لطفِ چشمت روزی بر حالِ خرابم سر و سامان، نرسید عمری به امیدِ یک نفس وصل تو ماند آن مژده که وعده داد هجران، نرسید پنهان ز همه سوخت دلم در غمِ عشق دودی ز منِ سوخته پنهان نرسید تا صبح نشستیم و سخن‌ها گفتیم شب رفت و حدیثِ ما به پایان نرسید

کیمیا‌کریم‌زاده(عصیان) ۱۳خرداد۱۴۰۵

خاقانی از آن کام که یارت ندهد نومیدی و چرخ داد کارت ندهد در آرزوئی که روزگارت ندهد غرقه شدی و زود گذارت ندهد:)

༘𐙚 خاقانی .ೃ࿐

گاهی نه می‌خوام یار شاطر باشم نه بار خاطر. می‌خوام توی کنج تنهایی خودم با آدم محبوبم و کتابای مورد علاقم باشم و از همتون دورترین دور.

_لبخندت صدا داره.