Sara Gholami Nejad

پاینده ایران❤️‍🔥

✨️امر سرکوب شده حذف نمی‌شود، بلکه به شکلی دیگر باز می‌گردد. ✍🏻 زیگموند فروید @sara_Gholaminejad

🐎 سندروم باکستر: وقتی سخت‌کوشی، نقابی برای فاجعه می‌شود... در کتاب معروف «قلعه حیوانات»، شخصیتی به نام باکستر وجود داره؛ اسبی نجیب و بی‌نهایت سخت‌کوش که شعار همیشگی‌اش این بود: «من بیشتر کار خواهم کرد». باکستر حتی وقتی می‌دید همه‌چیز داره از مسیر اصلی‌اش خارج میشه و شرایط روز‌به‌روز ناعادلانه‌تر میشه، به جای سوال پرسیدن یا توقف، فقط سخت‌تر کار می‌کرد. او فکر می‌کرد با «بیشتر دویدن» میشه بر بحران‌ها غلبه کرد. این مدل رفتار در روان‌شناسی اجتماعی به «سندروم باکستر» معروف شده؛ وضعیتی که در اون، فرد یا یک جامعه در مواجهه با بحران‌های کلان و ساختاری، به جای مواجهه با ریشه‌ی فاجعه، خودش رو درگیر فعالیت‌های روزمره و جزئی می‌کنه. این سندروم دو جنبه‌ی مهم داره: ۱. انکار در لباسِ تلاش: ما وقتی توانِ تغییرِ شرایطِ بزرگ و هولناک پیرامونمون رو نداریم، به کارهای کوچک پناه می‌بریم. آرشه می‌کشیم در حالی که کشتی تایتانیک داره غرق میشه. این «بیشتر کار کردن» یا «غرق شدن در جزئیات»، در واقع یک مکانیزم دفاعی برای فرار از اضطرابِ فاجعه‌ست. ۲. فرسودگیِ بی‌ثمر: باکسترِ قلعه‌ی حیوانات در نهایت از شدتِ کارِ زیاد از پا دراومد، بدون اینکه ذره‌ای در سرنوشتِ تلخِ اون مزرعه تغییری ایجاد کنه. گاهی ما هم در شرایطِ بحرانی، با تمرکز روی فرعیات، فقط انرژیِ روانی‌مون رو تخلیه می‌کنیم، بدون اینکه قدمی برای نجاتِ واقعی برداریم. کمی مکث کنیم... آیا ما هم این روزها مدام می‌گیم «من باید بیشتر کار کنم» تا صدایِ شکستنِ دیوارهای اطرافمون رو نشنویم؟ نکنه ما هم داریم درست مثل نوازنده‌های تایتانیک، زیباترین آهنگ‌مون رو برای لحظه‌ی غرق شدن نگه می‌داریم؟ گاهی «ایستادن» و خیره شدن به حفره‌های کشتی، شجاعانه‌تر از ادامه دادن به نوازندگی یا دویدنِ بی‌هدف روی عرشه‌ست. #سندروم_باکستر #قلعه_حیوانات #جورج_اورول #روانشناسی_اجتماعی #مکانیزم_دفاعی #تاب_آوری_روانی #بحران_هویت #تحلیل_رفتار #اجتناب_تجربی @sara_Gholaminejad

📖 زندگی پر از ناکامی‌هایی است که موقت هستند و در مقابل، همین زندگی پر از فرصت‌هایی است که هدف‌های دیگری را سر راه ما قرار می‌دهد که آنها هم موقت هستند. بهتر است زمان زیادی را با سوگواری برای ناکامی‌هایمان هدر ندهیم. چون ناکامی به اندازه کافی ما را مضطرب می‌کند، اما سال‌ها تلاش برای فرار از احساس دردناک ناکامی‌هایمان، ما را بیشتر و بیشتر مضطرب و خسته خواهد کرد. جایی باید پرونده‌های نیمه بسته را کامل ببندیم تا عذابش کمتر شود. شبیه خداحافظی با آرزویی است که خیلی وقت است تاریخ انقضایش گذشته است. یک خداحافظی سخت اما پایان دهنده به هدفی قدیمی و اضطرابی قدیمی‌تر. با هر خداحافظی، ما آماده سلام های بعدی می‌شویم. با هر خداحافظی و قبول اینکه ماجرا تمام شده، ما به شروع دیگری نزدیک می‌شویم. ما در ابتدای هر هدف جدیدی مضطرب می‌شویم اما این اضطراب هیجان‌انگیز کجا و آن اضطراب فرساینده کجا؟ #تکه_هایی_از_یک_کل_منسجم @sara_Gholaminejad

📖 زمانی که با تنهایی‌مان دوست شویم درمی‌یابیم نوع ارتباط برقرار کردنمان با آدم‌ها تغییر می‌کند. وقتی از تنهایی‌مان فرار نمی‌کنیم، دیگر نیاز نداریم به آدم‌ها "پناه" ببریم. حالا رابطه‌هایمان رنگ و بوی نیاز و خواهش ندارد. طعم "ترس از دست دادن" ندارد و قرار نیست آدم‌ها شبیه توقع‌‌ها و آرزوهای ما شوند. #تکه_هایی_از_یک_کل_منسجم @sara_Gholaminejad

شما "تنهایی"‌تون رو پذیرفتین؟ چقدر این کار براتون سخت، آسون یا لذت بخش بوده؟

📖 فرار ما از تنهایی، شبیه فرار از خودمان است. شبیه به این است که می خواهیم بخشی از بدنمان را نپذیریم چون دیدن و لمس کردن و حس کردنش "درد‌آور" است. فقط کافی است روزی مجبور شویم با آن بخش درد‌آور مواجه شویم. آن روز، روز غمگینی خواهد بود اما پس از آن، "پذیرش" شروع می‌شود و زمانی که درد را پذیرفتیم، درد شبیه به جریانی بیدار کننده در ما می‌چرخد و از بدنمان بیرون می‌رود و ما "تغییر" را حس خواهیم کرد. #تکه_هایی_از_یک_کل_منسجم @sara_Gholaminejad

یالوم در این جملات، دست روی یکی از بزرگ‌ترین دروغ‌هایی می‌گذارد که ما برای زیبا کردنِ زندگی به خودمان می‌گوییم: «فداکاریِ خالص». او می‌گوید بیایید تعارف را کنار بگذاریم؛ ما هیچ‌وقت عاشقِ «دیگری» نمی‌شویم، ما عاشقِ «حالی» هستیم که در کنار آن آدم پیدا می‌کنیم. محبوب، صرفاً یک آینه است. ما در این آینه، خودمان را دوست‌داشتنی‌تر، قدرتمندتر یا فداکارتر می‌بینیم و در واقع عاشقِ آن تصویری هستیم که از خودمان در آینه افتاده است. ▫️ما اشتیاق را دوست داریم، نه معشوق را: این یعنی اگر محبوبِ ما، دیگر نتواند آن «حس مطبوع» یا آن «اشتیاق» را در ما بیدار کند، عشقِ ما هم فروکش می‌کند. پس ما به خودِ آن آدم وفادار نیستیم، بلکه به آن لذت و هیجانی وفاداریم که او برایمان تامین می‌کند. وقتی یالوم می‌گوید «شما اشتیاق را دوست دارید»، یعنی ما به دنبالِ سوخت برای موتورِ احساساتِ خودمان می‌گردیم. ▪️مهربانی به مثابهِ پاداش به خود: حتی وقتی برای کسی کاری انجام می‌دهیم که به ظاهر هیچ سودی برایمان ندارد، باز هم داریم در خدمتِ خودمان عمل می‌کنیم. ما این کار را می‌کنیم تا: ● تصویرِ یک «آدم خوب» را در ذهنمان حفظ کنیم. ● از شرِّ هیولایِ «عذاب وجدان» فرار کنیم. ● یا طعمِ شیرینِ «مفید بودن» را بچشیم. ⁉️«پس یعنی همه‌ی ما خودخواهیم؟» یالوم می‌گوید: بله، اما این لزوماً بد نیست. وقتی بپذیریم که ریشه‌ی تمامِ اعمالمان «خودمان» هستیم، رابطه‌هایمان از باج‌گیری عاطفی پاک می‌شود. دیگر نمی‌گوییم «من عمرم را به پای تو ریختم»، چون می‌دانیم در آن لحظات، برای لذتِ خودمان (که در گرویِ خوشحالیِ دیگری بوده) آن‌طور رفتار کرده‌ایم. خلاصه حرف یالوم این است که صداقت با خود، سنگین است اما رهاکننده. وقتی قبول کنیم که هر کسی در نهایت به خودش عشق می‌ورزد، یاد می‌گیریم که از دیگران توقعِ «قدیس بودن» نداشته باشیم و خودمان هم با آرامش بیشتری به دیگران مهر بورزیم؛ چون می‌دانیم این مهر، انتخابی است برای «خوب کردنِ حالِ خودمان». @sara_Gholaminejad

چقدر با این جملات موافقین؟🤔

‌هیچ‌کس، هرگز کاری را تنها به خاطر دیگران انجام نداده است. همه‌ی اعمال ما خودمدارانه‌اند. هر کس تنها در خدمت خویش است؛ همه تنها به خود عشق می‌ورزند. به نظر می‌رسد از صحبتم متعجب شده‌اید. این‌طور نیست؟‌ شاید به کسانی می‌اندیشید که به آن‌ها عشق می‌ورزید. بیشتر غور کنید تا دریابید که آن‌ها را دوست ندارید: آنچه دوست می‌دارید، حس مطبوعی است که از عشق ورزیدن به آنان در شما ایجاد می‌شود! شما اشتیاق را دوست دارید، نه کسی که اشتیاق را برمی‌انگیزد. 📚 وقتی نیچه گریست 👤اروین د یالوم @sara_Gholaminejad

فراتر از آنچه در فیلم دیدید... 🎭 احتمالاً همه ما داستان «لوئیس وین» را با بازی بندیکت کامبربچ دیدیم و لذت بردیم. اما حقیقت این است که سینما همیشه بخشی از واقعیت را قربانی دراما می‌کند. در وبینار پیش رو، قرار است با استناد به کتاب کمیاب و مرجع «رادنی دال»، لایه‌هایی از زندگی وین را ورق بزنیم که تا به حال شنیده نشده: ▫️اسناد محرمانه بیمارستان بدلم: پزشکان در پرونده‌های بالینی او چه نوشتند که در فیلم سانسور شد؟ ▫️معمای الکتریسیته: چرا وین معتقد بود گربه‌ها باتری‌های زنده هستند؟ (تحلیل دست‌نوشته‌های شخصی او). ▫️فریبِ روان‌پزشکی: آیا واقعاً نقاشی‌های او سیر جنونش را نشان می‌دهند یا این فقط یک چیدمان اشتباه برای اثبات یک تئوری بود؟ این وبینار فقط یک بیوگرافی ساده نیست؛ یک بازخوانی مستند از ذهن نابغه‌ای است که دنیا را متفاوت می‌دید. 👁️✨ 📅 زمان برگزاری: پنجشنبه ۱۱ دی ⏰ ساعت: ۱۹:۳۰ 💻 پلتفرم: گوگل‌میت 💰 هزینه ثبت‌نام: ۲۰۰ هزار تومان 🔴 جهت ثبت‌نام به آیدی زیر پیام دهید: @SaraGhPsychologist #فیلم_درمانی #تحلیل_روانشناختی #لوییس_وین #آسپرگر #روانشناسی_تحلیلی #مردی_که_گربه‌ها_را_می‌کشید @sara_Gholaminejad

فرار از "دردِ تنهایی" در ازدحامِ روابط ✍️🏻 پونه مقیمی در کتاب «تکه‌هایی از یک کل منسجم» به شکافی عمیق در رفتارهای عاطفی ما اشاره می‌کند. وقتی کسی هم‌زمان چندین رابطه‌ی به‌زعمِ خود عاشقانه را پیش می‌برد، برخلاف تصور عموم، با یک فردِ «برنده» یا «بی‌خیال» روبرو نیستیم؛ ما با فردی روبرو هستیم که در حالِ فراری بزرگ است. ۱. هراس از صمیمیتِ واقعی: صمیمیت یعنی «عریان شدنِ روانی». وقتی رابطه به عمق می‌رسد، ما ناچاریم با نقص‌ها، زخم‌ها و ترس‌هایمان روبرو شویم. فردی که مدام از این شاخه به آن شاخه می‌پرد، در واقع از «عمق» می‌ترسد. او با تکه‌تکه کردنِ عاطفه‌اش بین آدم‌های مختلف، مانع از این می‌شود که کسی آن‌قدر به او نزدیک شود که او را در واقعی‌ترین و شاید آسیب‌پذیرترین حالتش ببیند. ۲. ناتوانی در مرزبندی (بیماریِ نه نگفتن): بخش بزرگی از این روابطِ موازی، ریشه در «منفعل بودن» دارد. فرد به جای اینکه شجاعتِ تمام کردن یک مسیرِ اشتباه را داشته باشد یا به جای اینکه به درخواستی که با ارزش‌هایش همخوانی ندارد «نه» بگوید، ترجیح می‌دهد تن به جریان‌های مختلف بدهد. ۳. رنجی که نادیده گرفته می‌شود: پارادوکسِ ماجرا اینجاست! فرد برای فرار از رنجِ «تنهایی» یا «مواجهه با خود»، به روابط پناه می‌برد، اما در نهایت در رنجی عمیق‌تر غرق می‌شود. رنجِ تکرار، رنجِ عدمِ پایداری و رنجِ هویتی که لایه به لایه در روابطِ سطحی گم می‌شود. 🔴 روابطِ متعدد، اغلب راهکاری دفاعی برای ندیدنِ ترسی است که در اعماقِ وجود ماست؛ ترس از اینکه «اگر فقط با خودم تنها بمانم، آیا باز هم دوست‌داشتنی هستم؟» @sara_Gholaminejad

📖 فردی که چندین رابطه به زعم خود عاشقانه را پیش می‌برد، خود را در رنجی عمیق قرار می‌دهد چون نمی‌خواهد با این درد روبه‌رو شود که چقدر از صمیمیت درست می‌ترسد یا چقدر در مقابل نه گفتن ناتوان است و یا چقدر منفعلانه تن به رابطه هایی می‌دهد که پایدار نیستند. #تکه_هایی_از_یک_کل_منسجم @sara_Gholaminejad

🎬 پیش‌نیاز ویژه برای وبینار تحلیل روان‌شناختی «زندگی الکتریکی لوییس وین» پیشنهاد می‌کنیم پیش از شرکت در رویداد، حتماً یک بار فیلم درخشان و بصریِ «زندگی الکتریکی لوییس وین» را تماشا کنید تا آمادگی کامل برای واکاوی مرز باریک میان نبوغ و فروپاشی، و درکِ عمیقِ نحوه پردازشِ جهان در ذهن‌های نورودایورجنت را داشته باشید. 🎨 داستان، روایتِ زندگی هنرمندی است که الکتریسیته را نه در کابل‌ها، بلکه در ضربانِ اضطراب و جریانِ عشق جست‌وجو می‌کرد. این فیلم، یک کالبدشکافیِ دقیق از سندروم آسپرگر، تروماهای پی‌درپی سوگ و در نهایت پناه بردن به دنیای انتزاعی و فراکتال‌ها به مثابه یک مکانیسم دفاعی برای فرار از هرج‌ومرجِ درونی است. ما در این وبینار بررسی خواهیم کرد که چگونه هنر، زبانِ مشترکِ یک ذهنِ در حالِ فروپاشی با دنیای بیرون می‌شود. جزئیات وبینار: 🗓 زمان برگزاری: پنجشنبه ۱۱ دی ⏰ ساعت: ۱۹:۳۰ 💻 پلتفرم: گوگل‌میت 💸 هزینه ثبت‌نام: ۲۰۰ هزار تومان 🔴 برای ثبت‌نام به آیدی زیر پیام دهید: @SaraGhPsychologist #فیلم_درمانی #تحلیل_روانشناختی #لوییس_وین #آسپرگر #تروما #روانشناسی_تحلیلی #نورودایورجنت @sara_Gholaminejad

🎬 وبینار تحلیل روان‌شناختی «زندگی الکتریکی لوییس وین» این رویداد، واکاویِ مرز باریک میان نبوغ، تروما و فروپاشی روانی است... 🔍 محورهای تحلیل تخصصی: 🔹 نبوغ در طیف سندروم آسپرگر: چگونه تمرکز وسواسی و پردازش حسی متفاوت، از او یک هنرمند منحصربه‌فرد ساخت و همزمان سد راه ارتباطات اجتماعی‌اش شد؟ 🔹 ماشه تروما و روشن شدن ژن: بررسی نقش سوگ حاد و فشارهای محیطی در فروپاشی روانی 🔹 هنر به مثابه مکانیسم دفاعی: تحلیل تغییر سبک نقاشی‌های وین از رئال به الگوهای هندسی؛ چگونه ذهن در مواجهه با آشفتگی درونی، سعی می‌کند با پناه بردن به نظمِ ریاضیاتی و انتزاع، امنیت را بازسازی کند؟ 🔸 این رویداد به طور ویژه برای: افرادی که با چالش‌های دنیای متفاوت دست‌و‌پنجه نرم می‌کنند، کسانی که قدرت شفابخش هنر در سوگ را باور دارند و همچنین درمانگران و دانشجویان روان‌شناسی. 📅 زمان برگزاری: پنجشنبه ۱۱ دی ⏰ ساعت: ۱۹:۳۰ 💻 پلتفرم: گوگل‌میت 💰 هزینه ثبت‌نام: ۲۰۰ هزار تومان 🔴 جهت ثبت‌نام به آیدی زیر پیام دهید: @SaraGhPsychologist #فیلم_درمانی #تحلیل_روانشناختی #لوییس_وین #آسپرگر #تروما #روانشناسی_تحلیلی @sara_Gholaminejad

بالاخره نوبت به لوییس وین رسید 🐈 تحلیل شخصیتی که مرز بین جنون و نبوغ رو جابه‌جا کرد.. توی پست بعدی شرایط ثبت‌نام رو براتون میذارم✨🤍

🕯 آیا اسکروچ واقعاً بدجنس بود؟ داستان «سرود کریسمس» چارلز دیکنز برای خیلی‌ها یک فانتزی جشن‌گونه است، اما از دید تحلیلی این اثر یک مطالعه‌ی موردی دقیق روی «تروما» و «مکانیسم‌های دفاعی» است. اسکروچ نماد بارز انسانی است که برای بقا، قلبش را منجمد کرده است. دیکنز کدهای دقیقی به ما می‌دهد. اسکروچ کودکی است که در مدرسه‌ای شبانه‌روزی، تنها و طرد شده رها شده است. او فقر و بی‌‌پناهی را در عمیق‌ترین لایه‌های وجودش حس کرده. وقتی در کودکی «امنیت» نداشته باشید، در بزرگسالی به چیزی پناه می‌برید که هرگز شما را ترک نکند؛ و برای اسکروچ، آن چیز «پول» بود. خساست او نه از سر زیاده‌خواهی، بلکه یک واکنش دفاعی برای فرار از فقر و بی‌ثباتی دوران کودکی است. اسکروچ دچار «گسست عاطفی» شده است. او صمیمیت را مساوی با «آسیب‌پذیری» و «درد» می‌داند. کسی که یک بار در کودکی بابت دوست داشتن دیگران (مثل خواهرش که فوت کرد) رنج کشیده، در بزرگسالی دور خودش دیوار می‌کشد. او عمداً آدم‌ها را از خود می‌راند تا مبادا دوباره تجربه‌ی دردناک «از دست دادن» را تکرار کند. ▫️سه روح یا سه مرحله‌ی تراپی؟ سفر اسکروچ با ارواح، شباهت عجیبی به یک فرآیند روان‌کاوی دارد: روح گذشته: بازگشت به ریشه‌ی زخم‌ها (مواجهه با کودکِ درون آسیب‌دیده). روح حال: بیدار کردن حس «همدلی» و دیدن رنج دیگران (خروج از خودمحوری ناشی از تروما). روح آینده: مواجهه با اضطراب هستی‌شناختی و ترس از مرگ (درک پوچی دیوارهای دفاعی). 💡اسکروچ زمانی شفا می‌یابد که می‌فهمد «ثروت» به او امنیت نداده، بلکه او را در زندانی از تنهایی حبس کرده است. تحول او، آشتی با همان کودک تنهایی است که سال‌ها در تاریکی رها شده بود. 💬 به نظر شما، آدم‌های "تلخ" و "سخت" اطراف‌تون، واقعاً بدجنس هستن یا فقط دارن از زخم‌های قدیمی‌شون محافظت می‌کنن؟ #روانشناسی_تحلیلی #تروما #کودک_درون #تحلیل_شخصیت #چارلز_دیکنز #سرود_کریسمس #شفای_درون #مکانیسم_دفاعی @sara_Gholaminejad

پیشنهاد می‌کنم همین الان این اثر کلاسیک و کوتاه رو دانلود کنید و ورق بزنید؛ چون تا چند ساعت دیگه میخوایم از یک زاویه‌ی کاملاً متفاوت به این داستان نگاه کنیم. قراره شخصیت «اسکروچ» رو روی صندلی روان‌کاوی بنشونیم و بررسی کنیم که چطور «تروما» می‌تونه یک آدم رو به انجماد عاطفی برسونه و چطور میشه از این تله رها شد. منتظر تحلیل روان‌شناختی این اثر در پست‌های بعدی باشید... 🕯️🧠