Coconut diaries

متاسفانه انسان کم‌خردی هستم و همین داره زجرم میده.

اگر با کسی آشنا شوم، به خودم یادآوری می‌کنم او هم یک انسان عادی است و سعی می‌کند راهش را در جهان بیابد. نیاز به قهرمانی ندارم تا مرا نجات دهد.

«از عشق گفتن» | ناتاشا لان

With ma little roses from ma handsome guy.

شب‌های روشن.

لطفا یکی سامان احتشامی رو متوقف کنه. ویدیوهای اجرای جدیدش واقعا منزجر کننده‌است.

امروز در نقش خانم خونه‌دارم فرو رفته بودم و بعد از اینکه از خرید خونه برگشتم کلی غذا پختم برای روزهای آتی. سخته آقا، خانه‌داری خیلی سخته.

امان از روزایی که بیدار میشی و ته گلوت یه جوریه.

درس امروز: به بقیه راه ندین، چون جای پارکی که قرار بود دو متر جلوتر توش پارک کنین رو زود میگیرن.

درود بر صبح‌های بارونی و معاشرت هنگام صبحانه.

دلم برای هوای بارونی این شهر تنگ شده بود.

ایونت شبیه‌سازی بارون با شیلنگ حیاط. همین هفته در حیاط ما.

بدنم داره هر هفته یه آپدیت جدید می‌ده. این هفته با سرماخوردگی و رفلاکس معده در خدمتم بود.

جایگاه واقعی آدم اون جاییه که نمیدونه زمان چجوری می‌گذره.

بعد از اینکه کلی تمرین کردم با خودم مهربون‌تر باشم متوجه شدم که جامعه آدم مهرطلبی که همیشه خواسته‌های دیگران رو به خواسته خودش الویت میده بیشتر دوست داره. در واقع باید بین اینکه بقیه رو راضی نگه داری یا خودت، انتخاب کنی.

بیست و چندسالگی اینجوریه که فکر میکنی میبینی فلان اشتباه رو مرتکب شدی، و بعد با خودت میگی فدای سرم. جوانم و جاهل، تجربه بود.

ادب هم از این کانال رخت بست رفت.

کاپ 🥚 ترین ویکند جهانو بدین بیاد.

می‌تونم به راحتی کیس استاد رادیولوژیمون باشم، با تصویر یک آلت بزرگ در کله‌ام.

جلسه قبلی تراپیم درمورد عدم توانایی مرز گذاریم بود، جلسه بعدی درمورد این خواهد بود که وقتی همه تمام توانشون رو بکار می‌گیرن که مرزهامو جر بدن چه کاری از دستم ساخته‌است؟

لعنت به کانسپت تعارف و اصرار.