Coconut diaries

تصمیماتم اینجوریه که برای خوب شدن حالم رفتم کلاس موسیقی، الان همون شده عامل استرسم✨

متاسفانه چیزی درون من هست که از بین انجام دادن کارهای مختلف، همیشه هیچ کاری نکردن رو انتخاب می‌کنه.

یه گوشه نشستم و نمی‌دونم منتظر چی‌ام که شروع کنم.

کاش این وسط دلم تنگ نبود حداقل.

یه جایی بین “با هرکی مثل خودش رفتار می‌کنم” و “شخصیت من مثل اون نیست که اون شکلی رفتار کنم” گیر کردم.

کاش بفهمم چه لذتی در کنجکاوی تو کار کسایی که بهت هیچ ربطی ندارن هست! مثلا فهمیدی کل همسایه‌ها کی میرن کی میان، با کیا رفت و آمد دارن، کی هستن کی نه، حالا می‌خوای چیکار کنی با این اطلاعات؟ مقاله چاپ کنی ازش؟

دوست حواس جمعتون از صبح اتو رو تو برق گذاشته و رفته:))))

وقت گذروندنای بعد دانشگاه رو دوست دارم.

دوباره اینجا.

گفته بودم دیوانه‌ام و زود از همه بوها زده می‌شم برای همین عطرای کوچیک مختلف میگیرم و پشت هم استفادشون نمی‌کنم؟ من رو هم خدا آفریده به هرحال.

عطر جدیدم بوی گل رز می‌ده، انگار همه‌جا دارم با خودم یه دسته رز حمل می‌کنم، حس خوبیه.

میخوام خودم رو به دوش، قهوه و قدم زدن مهمون کنم.

دوست دارم برم کافه و یهویی سر میز کسایی که هیچ‌کدومشون رو نمیشناسم بشینم.

برگشتم خونه. وقتی داشتم وسایلمو جمع می‌کردم نشسته بود و به حرکاتم نگاه می‌کرد، بغض کرده بود، کاش می‌شد آدمای موردعلاقه‌مونو مثل جاسوییچی همه‌جا ببریم. کاش بین قلب و جسم آدما فاصله نمی‌افتاد.

خستگی جزئی از وجودم شده، ازم بیرون نمی‌ره.

تنها کسایی که میتونن رکورد حماقتمو بشکونن دوستامن!

دیشب داشتیم درمورد این حرف می‌زدیم که چقدر توی زندگی سیاست داشتن مهم‌تر از همه‌چیزه. که چجوری سیاست می‌تونه یک نفر رو از هیچ به آسمون برسونه. کاش برای سیاست هم کلاس و دوره وجود داشت.