اتاقی از آنِ خود

هزار صفحه رو توی صفحه‌ی گوشی خوندم و دویست صفحه‌ی پایانی رو توی دوساعتی که توی جاده وقت داشتم و بالاخره بعد از تقریبا دوهفته تموم شد 😌

پختن بعضی غذاها، من را یاد مامان می‌اندازد. مثل خوراک لوبیا، سوپ جو، کله گنجیشکی، مرغ و چیزهایی مثل اینها. گاهی وقت‌ها که می‌روم خانه‌مان، خوب نگاه می‌کنم ببینم پیازها را تا چه اندازه تفت می‌دهد، چقدر رب اضافه می‌کند یا مثلا چقدر آب اضافه می‌کند که غذایش آنقدر خوش‌رنگ در می‌آید و به قول خودش مزه‌ی رب نمی‌دهد. یکی از قلق‌های آشپزی در غذاهای قرمزرنگی که رب گوجه فرنگی دارند، همین است. همین خوشرنگ بودن و در عین حال مزه‌ی رب ندادن. گاهی وقت‌ها تنها انگیزه‌م برای پختن این غذاها، این است که تلاش کنم همان طعمی را بدهند که غذای مامان می‌دهد. غذاهایی که اسمش را بردم را اگر مامان درست کند، دوست دارم. گاهی با خودم می‌گویم من و امثال من، چطور چهارسال از عمرمان را در شرایطی گذراندیم که شب‌ها به جای نشستن سر سفره‌ی خانه و چشیدن طعم غذای مامان‌هایمان، غذاهای تکراری و بی‌‌رنگ سلف دانشگاه را تحمل کردیم! دستپخت مامان‌هایتان را مخصوصا وقتی غذاهایی درست می‌کنند که روی گاز غلغل می‌کنند قدر بدانید. حالا که اینها را می‌نویسم، بوی کله گنجیشکی من هم بلند شده است:)

همایون شجریان تصمیم گرفته جمعه‌‌ی این هفته، توی میدان آزادی کنسرت رایگان برگزار کند. این حرکتش، یک سری موافقت‌ها و مخالفت‌ها داشت که در آخرین پست اینستاگرامش به آن واکنش نشان داده است. من عاشق نوع نگاه این مرد شدم‌. مردی که در تمام این سالها، آلوده به حواشی نشد و نگذاشت اظهار نظرهای سیاسی، هنرش را تحت تاثیر قرار بدهد. چقدر خوشبختیم که این هنرمندها هستند و می‌خوانند و در ایران می‌مانند. خودتان بروید و پستش را ببینید و بخوانید و میزان تواضع یک هنرمند واقعی، کسی که گذر ایام و سختی دوران، او را به کسی دیگر تبدیل نمی‌کند، دریابید.