کماکان.

و راستش دیگه فکر‌نمی‌کنم چیزی توی این دنیا، به خصوص به عنوان یک ایرانی ارزش صبر و انتظار کشیدن رو داشته باشه یعنی، منی که همه‌چیز رو طول می‌دم، واسه همه‌چیز زمانِ زیادی می‌خوام دیگه واقعا دلم نمی‌خواد توی انتظارِ این و اون، یا فلان آینده بمونم‌. می‌خوام در لحظه احساس کنم

انتظار کشنده‌ست، عزیزم. که من چو چشمه‌ی در انتظارِ طلوع، و ابریشمِ پروانه اندیش مرگ را امضا زدم و تنها در خیالِ دورِ تو زیستم. لحظه‌ را، عشق را، نور را در انتظارِ تو سوزاندم و آینه‌ها را شکاندم تا غمی‌ که از برِ تو زبانه می‌کشید چشم‌هایم را خیس نکند. انتظار مرا کُشت، عزیزم و من هنوز که هنوز است لحظه‌ها را نمی‌بینم. هاله‌ی ماه

مشکلم احساس ناکافی بودن نبود، من معمولا احساس زیادی بودن می‌کردم

یه فولدر دارم به اسم "دیلی‌‌های بچه‌ها" و هر روز همشونو چک‌ می‌کنم، صرفا یه یادآوری کوچیک تا یه وقت فکر نکنید که جالب نیستید

سرماخوردم همونجا تو دریا غرقم می‌کردید

وقتی وارد خوزستان شدم دیگه نتونستم سرمو تکیه بدم به شیشه‌ی ماشین داغ بود❤️

رنگ تمشکیم زود رفت باز برگشتیم یک چیز قرمز حالا نمی‌دونم چی

خیلی خوشحالم که دوباره دارم عکس می‌گیرم هرچند عادی و معمولی ولی احساس آزادی بهم می‌ده

چتریام

می‌تونی خودت رو گُم کنی، وقتی که اصلا نمی‌دونی کی‌ای؟

درگیر

انقدر‌ دوستش داشتم ژاپنی شدم