Labyrinth

همیشه باید تو اوج خواستن رها میکردم.

فاصله گیری من از تو، نخواستن نبود علتش. حیف بنظرم رسید قشنگیت. دلم نخواست آلوده ی هم بشیم، نخواستم برام عادی و تکراری، یکی مثل همه بشی، یکی مثل همه بشم، دلم نخواست یه پایان مسخره عایدمون بشه و با یه خداحافظی لوس از هم جدا بشیم. گذاشتم یه ایده ی مهیج بمونی برام که هيچوقت بقدر اجرایی کردنش شجاع نشدم. بجای یه آدم معمولی کردنت، ارتقا دادمت به جایگاه آرزوی محال. محال باقی بمون آرزوی نازم‌. این مال من نشدن، به تو بیشتر میاد.

دست بالای دست بسیاره جان دل. درسته خرت که از پُل گذشت می‌تونی همه‌ی پُل‌های پشت‌سرت رو خراب کنی اما وقتی کارت دوباره پیش من گیر شد، مجبوری دوباره تمام اون پُل‌های خراب‌شده رو از نو بسازی‌ش. اون موقع‌ست که می‌فهمی خراب‌کردن راحت‌تره یا از نو ساختن.

چرا همیشه وظیفه ما کمک کردن به کسیه که ته تهش میگه تو واسه ما هیچ کار نکردی

تو هیچی ازم نمیدونی. فقط یه صورت ازم شناختی، یه صدا شنیدی که تکراری میشه برات، یه شماره بلدی ازم که با خاطراتت میسوزونمش یه روز. تو منو نمیدونی. نمیدونی مرده روحم وسط همین تن و گندید جسدش درم. نمیدونی که من، حامل خستگی، حامل نحسی ام‌. دلت لمس منو نمی‌خواد غنچه ی معصوم. زوده برات پژمردگی وقتی که، هنوز شکوفا هم نشدی.

توی حرف همه‌چیز خوب و ممکنه، اما حقیقت توی عمله. توی همون قدم‌هایی که برمی‌داری و کارهایی که انجام می‌دی، نه در حرف‌های قشنگی که به زبون میاری.

کشوری که سر جمع اندازه دو هفته دیگه منابع آبی داره دیگه نمی‌دونم شیش صبح بیدار شدنش برای چیه.

خدایا، اصلا حواست هست؟

من یاد گرفتم هیچ دری رو به روی ادم‌هایی که ترکشون کردم دوباره باز نکنم، حتی اگه دلتنگ‌ترین باشم.