اِنقباضِ مغزَم؛

یکی از دلایل این‌که خیلی با آدم‌ها قاطی نمی‌شوم و دوستان کمی دارم همین‌ست که از بده‌بستان خوشم نمی‌آید. نه دوست دارم زیر دین کسی بروم، نه دوست دارم کسی زیر دین من برود. تجربه ثابت کرده اکثر روابط تا زمانی سالم و بی‌حاشیه‌اند که پای حساب‌وکتاب به میان نیامده باشد. همین که یکی برای دیگری قدمی برمی‌دارد، ماجرا آغاز می‌شود. یکی احساس طلب‌کاری می‌کند، دیگری معذب می‌شود. یکی توقع پیدا می‌کند، دیگری رودربایستی. بعد هم هیچ‌کدام چیزی به زبان نمی‌آورند اما گوشه‌ای از ذهن‌شان دفتری باز شده که دارد جزء به جزء مراودات را ثبت و ضبط می‌کند. برای همین تا جایی که بتوانم نه از کسی چیزی می‌خواهم و نه برای کسی کاری می‌کنم که بعدا بخواهم/بخواهد بابت‌ش تشکر کنم/کند.

‏بهترین کشور واسه آتئیست شدن ایرانه ، کاملا نبودن خدا درونش حس می شه!

حالا بیشتر از هر زمانی شبیهِ سرزمینم شده‌ام؛ ویران، غمگین و منتظرِ معجزه.

کی به کیه تهش یه پسر میارم از پرورشگاه و اسم اونو میزارم روش بعدشم بزرگش میکنم

حرف زدن باهاتم اندازه حرف نزدن باهات ناراحتم می‌کنه.

یه جایی از زندگی میرسه که دیگه نه از رفتن کسی ناراحت میشی و نه از موندن کسی خوشحال. فقط میشینی و تماشا میکنی که آدم‌ها چطور با انتخاب‌هاشون خودشون رو از زندگیت حذف میکنن. میفهمی هرچقدر هم که خوب باشی بازم برای بعضیا کافی نیستی؛ و هرچقدر هم که بد باشی، برای بعضیای دیگه همچنان عزیزی. اونجاست که دست از جنگیدن برمیداری، نه برای اینکه کم آوردی؛ برای اینکه فهمیدی ارزش بعضی رابطه‌ها حتی به اندازه‌ی زخمی که میزنن هم نیست. بعد از اون، آروم‌تر میشی، کم‌ حرف‌تر، بی‌تفاوت‌تر و شاید کمی سردتر؛ نه چون قلبت سنگ شده، چون یاد گرفتی هر احساسی لیاقت خرج شدن نداره. و تلخ ترین حقیقت اینه که بعضی آدم‌ها رو نباید از دست داد؛ باید شناخت.

این انسان بودن خیلی داستان داره کاش ابری چیزی بودم.

‏تو دایره ارتباطم فقط من و دایره موندیم.

اگر اختیاری بر زادنِ خود می داشتم، حتما با چنین شرایطِ مضحکی زیر بار آن نمی رفتم، ولی خوب، اختیار مردن را کسی از من نگرفته.

‏زندگی بهت یاد میده بعضی چیزارو با اینکه دوسشون داری باید تموم کنی.

‏میری با آدمای جدید آشنا میشی ،بعدش میای خونه برای اینکه چرا با اون نشد گریه می‌کنی..

نمی‌دونم عزیزم؛ غم داره متلاشیم می‌کنه.

‏دلم برات تنگ شده ولی لیاقتم بیشتر از این حرفاس

‏نمیدونم چرا ادما اینجوری میکنن در حالی که من باهاشون اونجوری میکنم.

چه بی حساب آرامش خودمان را فدای بیشعوری دیگران کردیم. برای آدم‌هایی که نه ارزش توضیح داشتن و نه لیاقت ناراحتی.

امروز تموم ناهای دنیا هستم، ناراحت، ناامید، نادرست، نابلد و احتمالا ناپدید.

‏گفت در چه چیزی خیلی مهارت داری؟ گفتم در بسیار فراموش‌شدنی بودن.