art saved me

تو حباب گیر افتادم، حبابیه که خودم ساختم.

زیرِ لب برای خودم میخونم: «واسه ما همیشه یه دونه کم بود؛ فرق دارم با توی بدون کمبود.»

یه بخشی‌م هم امشب مُرد.

بار اولی که حس کنم وقتم با کسی تلف میشه، اون آخرین باره.

تظاهر می‌کنم، که هنوز دستی از جایی دور مانع سقوطم خواهد شد. که با کلمه‌ای کوچک از دهانت دلم روشن می‌شود. که هنوز برایم نوری، میان تاریکی. اما نه. "خوشحالی من" با بادی ساده از پنجره رفته. مثلِ "ذوقِ برگشته به صدایت"، که باد بُرد و دیگر نیاورد. دوباره باد می‌آید. هربار چیزی از خودم را در رفتنش می‌بینم.

بی تمایُلَم.

برو بزار هر وقت بُردَم، بیا.