SOS Needit

واقعا کسایی که لفت دادن خیلی اعتماد به نفس داشتن یه همچین روحیه ای برای خاورمیانه نیاز دارم ، شاید ما خیلی سوئیسی هستیم ؟

لازم به نقطه نیست اینجا همیشه واسه من پینه

یه نقطه بدیم اینجا براتون بیاد بالا :)

Take care of yourselves, and of the quiet attainable beauty that life still has to offer.

Even the dark remembers your light

امیدواریم دیگه هیچ‌وقت سایه‌ی ترس و خطر روی زندگی شما و عزیزانتون نیفته و روزهای سخت فقط خاطره بشن هرچیزی که در اینده پیش بیاد ، این کانال اما همچنان می‌مونه؛ هم برای آرشیو و انتشار مطالب مربوط به سلامت جمعی و کمک‌رسانی، هم برای اینکه اگر کسی جایی به کمک، اطلاع‌رسانی یا همدلی نیاز داشت، تنها نباشه ما همچنان سعی می‌کنیم مطالب مفید و کاربردی منتشر کنیم و اگر آگهی یا درخواست کمک‌رسانی‌ای در هر حوزه ای داشتید، می‌تونید از طریق ناشناس برامون بفرستید تا منتشرش کنیم. خوشحالیم اگر مطالب این مدت براتون مفید بوده، و بیشتر از همه امیدواریم هیچ‌وقت مجبور نشده باشید از آرشیو روزهای جنگ و اضطرار استفاده کنید. مراقب خودتون و همدیگه باشید. در امنیت و سلامت بمونید 🤍

این خانم بهاره،۶ سالشه و دوتا پاهاش فلجن چرا فلج شده؟ سرپرستش حواسش بهش نبوده و از طبقه ها میافته پایین دوتا پاهاش فلج میشن بعد سرپرستش میگه یوتاش کنید ولی یوتاش نمیکنن و میزارنش پانسیون اونجا الان یه سال و نیمه تقریبا که تو قفسه ما براش دنبال یه سرپرست مهربون که تهران باشه میگردیم اگه میتونید سرپرست بهار خانم باشید بهم پیام بدید @M4r134

پروتکل مدیریت هوشمند دارویی ، چطور در شرایط دشوار، سلامت خود را مدیریت کنیم؟ دسترسی به دارو، به‌ویژه برای کسانی که داروهای خاص و حیاتی مصرف می‌کنند، در شرایط ناپایدار یک چالش جدی است. مخصوصا اینکه در کشور ما به دلایل مختلف در اوضاع استاندارد هم دارو یک مبحث بسیار مشکل آفرین برای اکثر افراد به ویژه بیماران مبتلا به بیماری های خاص بوده و هست ، اما مدیریت علمی و پیش‌بینی بحران می‌تواند از وقوع فاجعه جلوگیری کند. ​1 • سیستم استعلام و جایگزینی ​

تکیه بر نام ژنریک یا علمی دارو : همیشه نام علمی داروی خود را بدانید. ممکن است برند تجاری همیشگی نایاب شود، اما برندهای دیگر داخلی یا خارجی با همان ترکیب موجود باشن

​

استعلام پیش از حرکت : پیش از مراجعه حضوری، از سامانه ۱۹۰ داخلی ۱۴ یا اپلیکیشن TTAC استفاده کنید. داروخانه‌های مرجع (مثل ۱۳ آبان، هلال‌احمر و داروخانه‌های دانشگاهی) رو در اولویت قرار دهید این داروخانه ها معمولا اخرین داروخانه هایی در سطح کشور هستن که موجودی خودشون رو از دست میدن.

​

مشاوره برای داروی هم‌گروه: اگر دارو کلاً نایاب شد، از پزشک بخواهید «داروی جایگزین از همان خانواده درمانی» را به شما معرفی کند. هرگز به پیشنهاد افراد غیرمتخصص در بازار آزاد اعتماد نکنید.

​2 • مدیریت موجودی (قانون ذخیره احتیاطی)

​ذخیره ۱۵ روزه : هرگز اجازه ندهید موجودی داروی شما به صفر برسد. به محض اینکه به اندازه دو هفته دارو داشتید، عملیات تهیه دوره بعد را شروع کنید.

انبارگردانی شخصی : از سیستم FIFO (اولین ورودی، اولین خروجی) استفاده کنید؛ یعنی داروهای قدیمی‌تر را زودتر مصرف کنید تا تاریخ انقضای ذخیره احتیاطی شما تمام نشود.

​3 • خط قرمزهای فنی (بسیار مهم)

​دست‌کاری ممنوع : قرص‌های دارای روکش (مثل قرص‌های پیوسته رها یا ضد اسید معده) رو به هیچ وجه نصف نکنید یا نکوبید. این کار باعث آزاد شدن ناگهانی دارو و مسمومیت یا بی‌اثری آن می‌شود.

​تغییر دوز خودسرانه : برای طولانی‌تر کردن بازه مصرف، دوز دارو را کم نکنید. این کار به‌ویژه در داروهای صرع، فشار خون و دیابت، منجر به شکست کامل درمان می‌شود.

​امنیت زنجیره سرد : برای داروهای یخچالی (مثل انسولین)، حتماً یک کیف خنک‌کننده (Cool Bag) تهیه کنید تا در صورت قطع برق یا جابجایی، سلامت دارو حفظ شود.

​4 • مستندسازی برای شرایط اضطراری

​از نسخه، آزمایش‌ها و تاییدیه بیمه عکس بگیرید و در گوشی خود (یا یک فضای ابری امن) ذخیره کنید. ​یک برگه کوچک شامل نام داروها، دوز مصرفی و حساسیت‌های دارویی در کیف پول خود داشته باشید.

​5 • هشدار نهایی : بازار سیاه، تله‌ی مرگ

دارویی که در بازار غیررسمی (ناصرخسرو یا فضای مجازی نامعتبر) فروخته می‌شود، هیچ تضمینی از نظر دما، اصالت و سلامت ندارد. مصرف داروی تقلبی یا فاسد، بسیار خطرناک‌تر از مصرف نکردن دارو است.



پزشک داروساز ♡

ایلیا من فکر کنم سال ۹۷ بود که مامانم سرطان سینه داشت خداروشکر همون موقع زود فهمیدیم و درمان شدن، بعد تا الان مامانم یه سری دارو‌ها باید مصرف کنن، تا قبل از این جریانا با یه هزینه زیادی بابام میتونستن از دبی تهیه کنن اما با جریانات الان حدود یه هفته یا دو هفته پیش داداشم پیگیر شد که از تهران پیدا کنه، خودش با دوستاش از ساعت نه صبح تا دو یا سه شب داروخونه های تهران رو گشتن آخرم به یه مبلغ بالایی تونستن تهیه کنن، حالا خداروشکر ما توی مبلغش خیلی به مشکل نخوردیم اما جوری نیست که هرکسی بتونه تهیه کنه، مخصوصا با این تعدیل نیرو و بی‌کاری موجود....

پیام شما

اگر تجربه ای دارید لطفا توی دایرکت به اشتراک بذارید ♡

خیلیم میبینم که میگن اصلا تو این شرایط که آینده و همین فردا تو حاله ای از ابهامه و معلوم نیست چه بلایی سرمون میاد ، اصلا درس خوندن و تلاش برای ازمون و کنکور چه معنی داره ؟ حرفشون هم منطقیه ولی بذارید درست بهش فکر کنیم.. اولا، درس خوندن الان برای تو صرفا پاس کردن چند تا واحد یا رتبه کنکور نیست.. این یه تمرین تاب‌آوری تحت فشاره کسی که بتونه تو این سطح از نوسان و آشفتگی، ذهنش رو متمرکز نگه داره و روتینش رو حفظ کنه، یه مهارتی پیدا می‌کنه که ده سال دیگه، تو هر بیزنس یا بحرانی، می‌تونه گلیم خودش رو از آب بکشه یجورایی ، تو داری عضله‌ی انضباط شخصی رو تو سخت‌ترین شرایط ممکن می‌سازی مثل تبدیل کردن تهدید به یه فرصت بینظیر ​ثانیا، بیا سناریوها رو بررسی کنیم اگر اوضاع همین‌جوری بمونه یا سخت‌تر بشه، تو به هر حال به یه اهرم فشار نیاز داری تا بتونی موقعیتت رو تغییر بدی مگه نه ؟ حالا اون اهرم چیه؟ تخصص، مدرک معتبر، و دانشی که تو رو از بقیه متمایز کنه. تو این دنیا، متاسفانه یا خوشبختانه آدما رو بر اساس ارزش افزوده‌ای که ایجاد می‌کنن نجات میدن. اگه درس نخونی و روتین نداشته باشی، فقط یه آدم مستأصل دیگه به جمع بقیه اضافه کردی که هیچ ابزاری برای تغییر سرنوشتش نداره.... ​ثالثاً، عزیزم روتین، پناهگاه روانی توئه. مغز انسان وقتی با عدم قطعیت مطلق روبرو میشه، شروع می‌کنه به خودخوری و تولید اضطراب. وقتی تو روتین داری، یعنی داری به مغزت فرمان می‌دی که من هنوز فرمانده‌ی این کشتی هستم. روتین باعث می‌شه انرژی روانیت عوض اینکه صرف تحلیل سناریوهای تخیلیِ آینده بشه، صرف یه کارِ ملموس و قابل اندازه‌گیری بشه. و بهت فرصت بده اون چیزی که میتونی کنترل کنی یعنب همین فاصله چند سانتی متری گوش سمت چپ تا گوش سمت راستت !

توی این تکنیک 90 دقیقه ، میگیم پسر لازم نیست ذهنت برای کل سال یا حتی ماه آینده برنامه ریزی کنی ،چون حتی اگر بخوای هم نمیتونی . فرض کن آینده ساختنی روبرو همین 90 دقیقه پیش روئه و دوباره 90 دقیقه بعدی و بعدی برای کل روز.....

چون خیلی تو این شرایط درس خوندن سخت شده مخصوصا برای بچه های کنکوری ، که خیلی هاشون برنامه های زیادی داشتن و عقب افتاده میشه این پروسه بازگشت به روتین رو خیلی فشرده توضیح داد واسه اینکه کم نیاری، بیا بازه‌های زمانی رو کوتاه کن یعنی به جای اینکه به غولِ کنکور یا آینده‌ی مبهم نگاه کنی، فقط به «۹۰ دقیقه‌ی پیشِرو» فکر کن. تو این ۹۰ دقیقه، تو یه سرباز پیاده‌نظامی که فقط باید این تپه رو فتح کنه. بعدش که تموم شد، یه نفس عمیق و دوباره بلاک بعدی. اینجوری مغزت فرصت نمی‌کنه بره سراغ فکرهای اضطرابی. یادت باشه، تو این شرایط اونی برنده است که بتونه تمرکز گزینشی داشته باشه؛ یعنی عامدانه نسبت به نویزهای محیطی کر و کور بشه. پس روتینت رو جوری بچین که انگار تو یه جزیره‌ی ثباتی و تنها مأموریتت اینه که تا شب، بودجه‌بندی تعیین‌شده رو با بالاترین کیفیت علمی ببندی. بی‌خیال فردا، فعلاً فقط همین تست روبروت رو دریاب

گوش شنوا بودن و همدلی آگاهانه ، چطوری برای سلامت روانی اطرافیانمان مفید باشیم ؟ گوش شنوا بودن صرفاً یک کار اخلاقی نیست بلکه یک جور تنظیم هیجانی جمعی یا Co regulation بسیار مهم در شرایطی هستش ، که جامعه از لحاظ روانی در شرایط نابسامان مشترکی به سر میبره وقتی ما درگیر اضطراب جنگ، فشار اقتصادی یا قطع ارتباطات هستیم، سیستم عصبی ما در وضعیت جنگ یا گریز قرار می‌گیره. در این حالت، مغز به شدت دنبال سیگنال‌های امنیت می‌گرده و هیچ‌چیز به اندازه یک ارتباط انسانی باکیفیت، نمی‌تونه این امنیت رو به سیستم عصبی برگردونه. ​من فکر می‌کنم در این وضعیت، ما به جای نصحیت‌های زرد به همدیگه، به اعتباربخشی نیاز داریم ! وقتی کسی از ترس‌هاش حرف میزنه و ما بلافاصله با جملاتی مثل درست میشه یا نیمه پر لیوان رو ببین جواب می‌دیم، در واقع داریم سیستم دفاعی اون رو فعال‌تر می‌کنیم؛ چون اون احساس میکنه درکش نکردیم و حالا باید برای اثبات بد بودن حالش بیشتر تلاش کنه. اما وقتی فقط می‌شنویم، اجازه می‌دیم آمیگدال یا همون مرکز ترس در مغز فرد مقابل کمی آرام بگیره. ​ما باید یاد بگیریم که سکوت فعال داشته باشیم. یعنی وقتی طرف مقابل از ناامیدیش می‌گه، به جای ردیف کردن فکت‌های اقتصادی یا تحلیل‌های نظامی، فضایی بسازیم که اون بتونه بار هیجانیش رو تخلیه کنه. توضیح علمیش اینه که با شنیدن همدلانه، سطح کورتیزول (هورمون استرس) رو در طرف مقابل پایین میاریم و به جاش اکسی‌توسین ترشح میشه! همون هورمونی که حس همبستگی و امنیت ایجاد می‌کنه. ​مخصوصا در این زمان که اینترنت قطع شده و دسترسی ما به جهان بیرون محدود شده ، سیستم‌های حمایتی نزدیک بسیار حیاتی تر هم میشن. گوش شنوا بودن یعنی من و تو، علی‌رغم تمام تفاوت‌هامون با همدیگه ، در این درد مشترک کنار هم هستیم. بیاید به جای اینکه باری روی دوش هم باشیم، به همدیگه ثابت کنیم که در این ناامنی مطلق، دست‌کم فهمیده شدن توسط یک انسان دیگه، هنوز ممکنه. این همون سلامت اجتماعی هستش که از اون حرف می‌زنیم؛ اینکه اجازه ندیم انزوای روانی، زودتر از بحران‌های بیرونی ما رو از پا دربیاره.

دوست نداشتم اینجا اینو مطرح کنم ولی خیلی عصبانیم خیلی مردم تو خیابون، تو محل کار، تو خونه ها، حتی واسه یه پیام ساده باید التماس کنن، باید نیم ساعت منتظر بمونن تا یه صفحه باز بشه، دانشجوها از درس موندن، کسب وکارها دارن نابود میشن، ارتباط با دنیا و صدای مردم کشور قطع شده و ادمایی هستن که با وقاحت به این اتفاق مشروعیت میدن باید پول بدی تا نت معمولی مثلا پرو بگیری ؟ چقدر خاک دیگه باید اینطور بریزن روی سرمون و به چقدر تبعیض دیگه میخواید از سمتشون مشروعیت بدید ؟ و جالبتر اینکه انگاری نمیدونن چطور دارن کامل رصد میشن ؟ هر سایت که میری، هر پیام که میدی، هر کیلوبایت که مصرف میکنی، دقیقا زیر ذره بین خودشونه. فکر کردی با پولت آزادی خریدی؟ معذرت میخوام ولی فقط یه قلاده طلایی انداختن گردنت و تو خوشحالی که زنگ داره عزیزم از این آدمها بدم میاد. شرم بر شما. شرم بر این تبعیض طلبی و خودخواهی مردم یادشون نمیره کی تو سختی چطور پشتشون رو به خاک مالیدی

تو شرایطی که ما هستیم، شایعه خیلی سریع‌تر از حقیقت پخش میشه وقتی فضای اطراف کاملا مه‌آلوده و سانسور شده است، ذهن ما ناخودآگاه می‌خواد جاهای خالی رو با ترس پر کنه همین میشه که یهو می‌بینیم کل روزمون صرف چک کردن و درگیر شدن با خبرهایی شده که ۹۰ درصدشون اصلا اهمیتی تو زندگی واقعی ما ندارن و فقط ضربان قلبمون رو بالا بردن ! ○ • ایستگاه اول : ​چطوری بفهمیم کدوم خبر سمیه؟ درواقع به شکل ساده میشه گفت خبری که مفیده، بهت قدرت عمل میده اما خبری که سمیه، فقط بهت استرس میده. • مثال از خبر مفید: فلان مسیر بسته شده، یا قیمت فلان قطعه که لازم داری تغییر کرده. این یعنی تو می‌تونی براش برنامه‌ریزی کنی. • مثال از خبر سمی : تحلیل‌های الکی شاید جنگ بشه، یا مثلا میگن قراره قحطی بیاد، یا شنیدی فلانی چی گفت؟ این‌ها فقط انرژی روانیت رو تخلیه می‌کنه بدون اینکه بتونی کاری براشون بکنی. ○ • ایستگاه دوم : ​​قانون صبر کن، بعد فوروارد کن هر چیزی که میخونیم و بعد و حس میکنیم یهو استرس گرفتیم یا عصبانی شدیم، همون لحظه باید بفهمیم که اون خبر دست گذاشته روی نقطه ضعف مغزمون قبل از اینکه برای کسی بفرستیم یا توی جمعی به اشتراک بذاریم ۵ ثانیه مکث کنیم و از خودمون بپرسیم : منبعش کجاست؟ آیا واقعا دونستنش چیزی رو برای من یا بقیه عوض می‌کنه؟ اگه جواب نه بود، همون‌جا دفنش کن

ذهنتون رو از آشغال های خبری بی فایده پاک کنید

​حفظ سلامت روان در این شرایط ، شدیدا مستلزم یک انعطاف‌پذیری روان‌شناختی هستش تا بتونیم بین پذیرش واقعیت‌های تلخ اجتماعی و تلاش برای بقای شخصی تعادل برقرار کنیم. یعنی من آگاهانه انتخاب می‌کنم که از « درماندگی آموخته‌شده ای که شرایط بهم تحمیل میکنه فاصله بگیرم. اگر ارتباطات جهانی قطع شده، من ارتباطات سیناپسی‌ خودم رو با یادگیری مهارت‌های جدید آفلاین یا ارتباط با افراد نزدیک و دوست داشتنی خودم در زندگی واقعی تقویت می‌کنم. دوستای عزیزم کیفیت زندگی ما در این لحظات، در توانایی‌ ما برای معنابخشی به این رنج خلاصه میشه . اینکه بفهمیم چگونه و چطور میشه در عین تجربه تروماهای جمعی، از غرق شدن در تروما جلوگیری کرد و به یک رشد حداقای پس از فاجعه دست پیدا کرد این مراقبت ع از روان خودمون ، هرگز یک خودخواهی، یا بی مسئولیتی در قبال شرایط یا واقعیات زندگی نیست بلکه مسئولانه‌ترین واکنشیه که می‌تونیم نسبت به خودمون و آینده‌ خودمون داشته باشیم تا وقتی دوباره به جهان وصل شدیم، ذهنی منسجم و آماده برای کنشگری داشته باشیم. براتون آرامش و روز های بهتری ارزو میکنم

وقتی تمام محرک‌های بیرونی و پیوندهای دیجیتال ما با جهان قطع می‌شن، مغز به طور غریزی وارد فاز گوش‌به‌زنگی مفرط یا Hyper vigilance می‌شود. در این وضعیت، سیستم لیمبیک ما مدام در حال اسکن کردن محیط برای یافتن تهدیده یعنی چطور ؟ درواقع چون خبری از دنیای بیرون نداریم، این خلأ با سناریوهای فاجعه‌بار و ناامیدی بسیار عذاب آوری نسبت به آینده و حتی زندگی حال فرد پر میشه ، مهمه که در چنین شرایطی مفهومی رو درک کنیم به نام بازآفرینی روانی و بهش نه به عنوان یک شعار، بلکه به عنوان یک ضرورت بیولوژیک برای جلوگیری از فروپاشی سیستم عصبی نگاه کنیم یعنی ​ما باید برای حفظ کیفیت زندگی‌ خودمون در این بن‌بست ارتباطی، به جای دست‌وپا زدن در اضطراب بلاتکلیفی، به استراتژی به نام تنظیم هیجان روی بیاریم. می‌دونیم که واکنش‌های فیزیولوژیک ما به بحران های اجتماعی، مثل تپش قلب یا بی‌خوابی، یا هرنوع باگ فیزیکی یا رفتاری دیگه ای در زندگی روزمره پاسخ‌های طبیعی بدن به یک محیط غیرطبیعی هستن ، اما اما مهمه که اجازه ندیم این پاسخ‌ها به یک وضعیت پایدار تبدیل بشن. بازآفرینی برای ما یعنی فعال کردن قشر پیش‌پیشانی مغز از طریق تمرکز بر فعالیت‌های شناختی ارادی، به شکل ساده یعنی وقتی دنیای بیرون غیرقابل‌پیش‌بینی شده من در دنیای درونی خودم پیش‌بینی‌پذیری ایجاد می‌کنم. با ایجاد روتین‌های صلب و مشخص، از انتخاب نوع پوشش گرفته تا زمان‌بندی دقیق برای مطالعه یا تمرین‌های تمرکزی، به مغزم سیگنال می‌دم که هنوز حوزه‌هایی برای اعمال قدرت وجود دارن.....