وَهومن

در بیغوله‌ زندگی،روزهایم را به اختصارِ مفهومِ مرگ واگذاشته‌ام. ایستادن بر لبهٔ پرتگاهِ مرگ، وهم‌برانگیز است؛ و این‌که در بسترِ مرگ بمانی، از آن هم خوفناک‌تر. می‌ترسم که وجوم همه‌گیر شود. می‌ترسم از زوالِ زمان که اشک‌ها را می‌خشکاند؛ از اندوهی که فرسودگی می‌آورد، از چرخهٔ انتظار، از مرگ، از این‌که پیش از مرگ، برای کسی اشهد بخوانند، از این‌که دیگر ابایی از تدفینم نداشته باشند، از آن‌که نخست در خاطرها خاک شوم و سپس در خاک.