Radio6Strings³

مستودون دیشب اولین آلبومشون بعد از مرگ برنت هیندز رو تایید کردن و قراره Snakes for Dinner رو ۲۸ آگوست (حدودا ۵۰ روز دیگه) منتشر کنن. به نظر میاد که بند دوباره برگشته به اون صدای قدیمی‌ترش و sludge/stoner رو برای آلبوم جدیدش در نظر گرفته. جاش هامی (کویینز اف استون ایج)‌ هم بعد از بیست سال دوباره با مستودون کار کرده و "حداقل" برای منی که امسال خیلی پیگیر متال نبودم این قطعه بینِ کارهای جالب ۲۰۲۶ بود. 📻 @Radiosixstring

چند روزی از ریلیزِ آلبوم جک وایت گذشت و من فکر کنم سه‌بار Frozen Charlotte رو کامل گوش کردم و تازه فرصت کردم در موردش بنویسم. به نظرم این آلبوم بهتر از هر چیزی که بعد از Lazaretto منتشر کرده و احتمالا شخصی‌ترین آلبومیه که تا الان داشته، جز چندتا قطعه بقیه حسابی می‌رن سمت بلوزِ خوش‌صدایی که معمولا از جک وایت می‌شناسیم. آلبوم به نسبتِ کارهای قبلی شخصی‌تره و تا دلتون بخواد توی ترک‌های مختلف به مِگ وایت اشاره می‌کنه. آلبوم تمیزیه، شاید بیشتر از حد تمیزه. تک‌تک صداها کنترل شدن و هیچ‌ چیزی کم و زیاد نیست. شاید این بزرگ‌ترین مشکلشه، "شاید" چندتایی وکالیست مهمان کم داره. این نیست که از صدای جک وایت بدم بیاد، اتفاقا از مورد علاقه‌هامه، صرفا ۴۵ دقیقه (تقریبا)‌بی‌وقفه شنیدنش ممکنه کمی از جالب بودن آلبوم کم کنه. دانلود سنتر 📻 @Radiosixstring

تا ریویوی آلبوم جدیدِ جک وایت رو می‌نویسم (اسپویل: دوستش داشتم) بیایین ترکِ جدید اینترپل رو گوش کنین. آلبوم This Mirror Weighs a Ton حدود یک ماه و نیم دیگه منتشر می‌شه و من خیلی بیشتر از آلبوم‌های دیگه‌ی امسال منتظرشم. به نظر میاد اینترپل به نقطه‌ی خوبی از کریرش رسیده که پختگی لازم رو داره و بالاخره می‌شه ازشون انتظارِ کارهای پیچیده‌تر رو داشت. مشخصا قرار نیست یک Turn On the Bright Lights یا Our Love to Admire رو بشنویم، بعیده این آلبوم یک اهرمِ تغییردهنده در جریان پست پانک ریوایول باشه؛ اما مطمئنم قراره زیاد گوش کنیم. 📻 @Radiosixstring

هنوز هم غم از دست دادن فرامرز اصلانی بعد از گذشت دو سال تازه هست. خاطرات و زیبایی تک تک کارهای ایشون جای تعریف خاصی نمی‌خواد ولی قطعه "قلعه تنهایی" درباره امید به پایان یافتن انزوای وجودی ـه که راوی باور داره که عشق نمی‌تونه گذشته را عوض کنه ولی ممکنه زندانی که سال‌هاست در اون زندگی کرده رو فرو بریزه. 📻 @Radiosixstring

متاسفانه امروز بانی تیلر رو در سن ۷۵ سالگی از دست دادیم. تیلر یکی از مهم‌ترین خواننده‌های دهه‌ی ۷۰ و ۸۰ میلادی بود که توی ژانر پاور پاپ موفقیت‌های زیادی داشت و نسل‌های مختلف اطراف دنیا با چندتا از هیت‌های اصلیش خاطرات زیادی دارن. روحش شاد. 📻 @Radiosixstring

امروز آخر هفته نیست ولی حسِ آخر هفته رو می‌ده. زمان خوبیه برای کاورِ Sweet, Nice 'n' High که صدای گیتارش از نسخه‌ی اصلی بهتره (و تابستونی‌تر-اگه معنی‌ای بده). 📻 @Radiosixstring

اگه جریانِ ایندی آلترنتیو اروپا رو یک باغِ بزرگ و پر از درخت‌های میوه و گل‌های خاص در نظر بگیریم، بلژیک می‌شه یک برکه‌ی خیلی کوچک و راکد تهِ این باغ که چند سال یکبار چندتایی نیلوفر داخلش سبز می‌شن و خیلی هم زود میمیرن. هیچ وقت یک جریانِ ادامه دار از آلبوم‌های خوب رو نداشتن، بیشتر آرتیست‌ها و بندهاش اهل ادامه دادن کارشون نیستن و معمولا خیلی زود کم‌کار می‌شن و چیزی نیست که بشه بهش دل بست. شاید طلایی‌ترین دورانشون نیمه‌ی دوم دهه‌ی قبل بود که هر سال یکی دوتا آلبومِ خوب از بلژیک می‌شنیدیم. به مرور من بیشترشونو کنار گذاشتم و فراموش کردم، ولی هنوز چند ماه یکبار این آهنگِ The Bony King of Nowhere توی پلی‌لیست‌هام سر و کله‌ش پیدا می‌شه و هر بار هم از شنیدنش لذت می‌برم. 📻 @Radiosixstring

با ریتمی پر از هیجان و انرژی، با فضایی شاد که فقط واسه رقصیدنه، کنار وکال گرم و سرشار از سولِ Arthur Alexander، قطعه “A Shot of Rhythm and Blues” بی‌شک یکی از ماندگارترین آثار اوایل دهه ۶۰ میلادی‌ـه؛ قطعه‌ای که برای خیلی از شیفته‌های راک اند رول و سول، به منبعی از انرژی خالص تبدیل شده. ترانه، روایتی سرزنده و دعوت‌کننده از جادوی ریتم و رقصه؛ جایی که ضرب‌آهنگ‌های کوبنده، سازبندی پرحرارت و وکال بی‌نظیر آرتور الکساندر دست‌به‌دست هم میدن تا یکی از به‌یادماندنی‌ترین قطعات کارنامه‌اش متولد بشه؛ اثری که بعدها حتی الهام‌بخش گروه‌هایی مثل The Beatles و The Rolling Stones هم شد. برامون جالبه بدونیم؛ قطعه نوستالژیک و پرانرژی شما از دهه ۶۰ میلادی چیه؟🎙️ • دانلود آلبوم 📻 @Radiosixstring