‌ ‌ ‌ ‌ ‌ ‌ ‌ ‌ ‌ㅤ

«مانی بابا تو برو منم میام. مانی..»

یکی از زندانیان زندان های هیتلر بعد از شکنجه های سختی که شده بود و قبل اعدامش (زنده زنده سوزوندنش) روی دیوار زندان این جمله رو نوشت:

«اگر خدایی باشد اگر قیامتی هم باشد در قیامت اگر خدا به دست و پایم هم بیفتد نمیبخشمش، بخاطر این همه ظلم هایی که در حقم دید و کاری نکرد»

@Yeirone

اینجا از سایه‌ و همسایه‌ی خودم می‌ترسم.

فقیران، فقیران را کتک می‌زدند، تا پولداران‌ در قصر های خود زندگی کنند؛ چه زندگی‌ایی کردیم.

«تک‌تکِ این بچه‌ها، جونشون فدای شماها شده. توی خونه نمونید. نمی‌گم بیاید انقلاب کنید، نمی‌گم داد بزنید یا اعتراضات رو رهبری کنید، فقط بیاید و نذارید خیابون‌ها خالی بمونه. فقط همین حضورِ ساده‌تون توی پیاده‌روی امشب، توی خیابون، یعنی یه سد جلوی این‌که یکی دیگه از این بچه‌ها رو ببرن. وقتی مردم کنار هم باشن، هیچ‌کسی جرأت نمی‌کنه دست روی یکی بذاره. ما زیادیم، اونا پراکندن. ترس وقتی کار می‌کنه که تنها باشیم، نه وقتی کنار هم راه می‌ریم. فقط بیاید، همین کافیه. پنجشنبه؛ 18 دی‌ماه.

دیدم خیلیا میپرسن اگه آخوندا رفتن کی میاد جاش؟ دوستان کیرخر میاد جاش . کیرخر اینترنتمون‌رو قطع نمیکنه ، وقتی تشنه‌ایم بهمون شلیک نمیکنه ، پول‌هامونو نمیریزه تو جیب تروریستا ، توی ذره به ذره زندگیمون فضولی نمیکنه و … خلاصه بچه‌ها کیرخر واقعا از اخوند بهتره. اینقد سوالای کسشر نپرسید .

ایران جایی‌ست که دست‌ها قبل از آن‌که بفهمند انسان‌اند یا نه، تصمیمشان را گرفته‌اند؛ بعضی برای فشردن ماشه تربیت شده‌اند و بعضی برای محکم گرفتن دستی دیگر، جایی که فلز از پوست آشناتر است و صدای شلیک طبیعی‌تر از صدای قلب، ایران جایی‌ست که اسلحه‌ها حق حرف‌زدن دارند و دست‌های خالی فقط حق دوام‌آوردن، جایی که لمس‌کردن می‌تواند خطرناک‌تر از کشیدن ماشه باشد و نزدیک‌شدن مساوی با حذف‌شدن، ایران همان تاریکی ممتدی‌ست که در آن کشتن تبدیل به وظیفه می‌شود و زنده‌ماندن به جرم، جایی که انسان‌ها یاد می‌گیرند اگر همدیگر را رها کنند سقوط حتمی‌ست، و اگر نگه دارند هم شاید دیر باشد، اما هنوز نگه می‌دارند، چون در این سرزمین میان اسلحه و دست خالی، تنها چیزی که نمی‌میرد، ترس است.

ایران جایی‌ست که دست‌ها قبل از آن‌که بفهمند انسان‌اند یا نه، تصمیمشان را گرفته‌اند؛ بعضی برای فشردن ماشه تربیت شده‌اند و بعضی برای محکم گرفتن دستی دیگر، جایی که فلز از پوست آشناتر است و صدای شلیک طبیعی‌تر از صدای قلب، ایران جایی‌ست که اسلحه‌ها حق حرف‌زدن دارند و دست‌های خالی فقط حق دوام‌آوردن، جایی که لمس‌کردن می‌تواند خطرناک‌تر از کشیدن ماشه باشد و نزدیک‌شدن مساوی با حذف‌شدن، ایران همان تاریکی ممتدی‌ست که در آن کشتن تبدیل به وظیفه می‌شود و زنده‌ماندن به جرم، جایی که انسان‌ها یاد می‌گیرند اگر همدیگر را رها کنند سقوط حتمی‌ست، و اگر نگه دارند هم شاید دیر باشد، اما هنوز نگه می‌دارند، چون در این سرزمین میان اسلحه و دست خالی، تنها چیزی که نمی‌میرد، ترس است.

فقط یادتون نره، امروز هرجا رفتید‌ باید برگردید خونه، پس مراقب خودتون باشید.

وقتی آدم‌ها با بحران‌های اخلاقی روبه‌رو می‌شن، انتخاب این‌که سکوت کنن یا واکنش نشون بدن، خیلی چیزها رو درباره‌شون معلوم می‌کنه. دانته تو «کمدی الهی» یه جمله داره: «پست‌ترین جای دوزخ برای افرادی است که در بحران‌های اخلاقی، بی‌طرفی را انتخاب می‌کنند.» یعنی وقتی بی‌طرف می‌مونیم و کاری نمی‌کنیم، ظاهراً امن به نظر میاد، اما در واقع، با این کار داریم جلوی رسیدن به عدالت، حقیقت و خوبی رو می‌گیریم. بی‌طرفی تو موقعیت‌های سخت، در واقع خیانت به ارزش‌های انسانی و آدم‌های اطرافته. دانته بهمون یادآوری می‌کنه که باید مسئولیت انتخاب‌ها و رفتارمون رو قبول کنیم و وقتی می‌بینیم چیزی اشتباهه، سکوت نکنیم. اخلاق فقط حرف زدن نیست؛ عمل کردنش هم مهمه.

‏۲۰۲۵ امروز به پایان ‌می‌رسه و تنها آرزویی که برای سال جدید دارم اینه که وقتی تو گوگل سرچ میکنی Islamic Republic of Iran بزنه: ۱۹۷۹ _ ۲۰۲۶ - @PersianSocialmedia |