𝑬𝒏𝒈𝒍𝒖𝒎𝒐𝒔🧙🏻♀️
رفتن به کانال در Telegram
“Englumos — illuminating your English journey.”🪄 🙋🏻♀️ شقایق | معلم و مترجمِ زبان انگلیسی رتبه ۳۳ کنکور ارشد آموزش زبان ۱۴۰۳ 🎵داستان، آهنگ، لغات پرکاربرد و پادکست روزانه 📋گرامر هر دوشنبه 📝کوییز و تمرین هر یکشنبه 🐈⬛Contact me: @Shqyeqi
نمایش بیشتر418
مشترکین
اطلاعاتی وجود ندارد24 ساعت
-27 روز
-230 روز
در حال بارگیری داده...
جذب مشترکین
مه '26
مه '260
در 1 کانالها
آوریل '26
+2
در 0 کانالها
Get PRO
مارس '26
+2
در 0 کانالها
Get PRO
فوریه '26
+11
در 0 کانالها
Get PRO
ژانویه '26
+479
در 1 کانالها
| تاریخ | رشد مشترکین | اشارات | کانالها | |
| 17 مه | 0 | |||
| 16 مه | 0 | |||
| 15 مه | 0 | |||
| 14 مه | 0 | |||
| 13 مه | 0 | |||
| 12 مه | 0 | |||
| 11 مه | 0 | |||
| 10 مه | 0 | |||
| 09 مه | 0 | |||
| 08 مه | 0 | |||
| 07 مه | 0 | |||
| 06 مه | 0 | |||
| 05 مه | 0 | |||
| 04 مه | 0 | |||
| 03 مه | 0 | |||
| 02 مه | 0 | |||
| 01 مه | 0 |
پستهای کانال
| 2 | Vocab Time📝
Day57🩵
1. Fiction 📖
ادبیات داستانی، داستان تخیلی
She enjoys reading fiction before bed. 🌙
This book is fiction, not a true story. ✍️
2. Prejudice ⚖️
تعصب، پیشداوری
We should not judge people with prejudice. 🤝
The campaign fights against racial prejudice. ✊
3. Awkward 😅
معذبکننده
There was an awkward silence in the room. 🤐
I felt awkward at the party because I didn’t know anyone. 🎉
4. Assumption 💭
فرض، گمان
Don’t make an assumption without facts. 📊
His assumption turned out to be wrong. ❌
5. Rare 💎
نادر، کمیاب
This is a rare opportunity. 🌟
The museum has a rare painting. 🎨
#vocabulary | 73 |
| 3 |  بدون متن... | 56 |
| 4 | 🎩 The Magic Shop – H.G. Wells
I had passed the shop many times before noticing it. Its window displayed curious objects—vanishing eggs, mechanical dolls, packs of cards that promised impossible tricks. My little boy, Gip, pressed his face against the glass and declared that we must go in.
The door opened softly, though I had not seen anyone touch it. Inside, the shop seemed deeper than it should have been. Mirrors reflected strange angles. Shelves held boxes that whispered of wonders.
A thin shopman appeared as if from nowhere. His smile was pleasant but unsettling. He produced tricks effortlessly—balls from behind Gip’s ear, glass marbles from empty space, a toy that became real in the child’s hands.
Gip was delighted. I was amused at first. Yet there was something curious in the way the tricks were done. They were too smooth, too complete. There were no hidden threads, no signs of clever machinery.
The shopman showed Gip a box that promised adventures, another that could hide objects instantly. He spoke of magic as though it were simple and practical.
At one point, I tried to examine a trick closely, determined to find its method. The shopman gently distracted me. Gip wandered deeper among the shelves. For a moment, I lost sight of him.
My heart quickened. The shop seemed to stretch endlessly, its passages folding into one another. Strange assistants appeared and vanished like shadows.
Then, as suddenly as we had entered, we were outside again on the ordinary street. Gip stood beside me, holding several small parcels. The shop itself was nowhere to be seen.
At home, Gip opened his packages. They contained exactly what the shopman had promised—real, working magic.
And to this day, I cannot say whether it was illusion, or something more.
🎩
بارها از کنار آن مغازه گذشته بودم، بیآنکه متوجهش بشوم. پشت ویترینش چیزهای عجیبی بود—تخممرغهای ناپدید شونده، عروسکهای مکانیکی، دستهکارتهایی با وعدهی حقههای ناممکن. پسر کوچکم، گیپ، صورتش را به شیشه چسباند و گفت حتماً باید داخل برویم.
در بیصدا باز شد، اما کسی را ندیدم که لمسش کند. داخل مغازه عمیقتر از آن بود که باید میبود. آینهها زاویههایی غریب نشان میدادند و قفسهها پر از جعبههایی بودند که زمزمه شگفتی داشتند.
فروشندهای لاغراندام ناگهان ظاهر شد؛ لبخندی دلپذیر اما کمی نگرانکننده بر لب داشت. عین آب خوردن تردستی میکرد. توپهایی از پشت گوش گیپ بیرون آورد، تیلههایی از فضای خالی ساخت، و اسباببازیای داد که در دستان کودک انگار جان میگرفت.
گیپ سرشار از شادی بود. من ابتدا سرگرم شده بودم. اما چیزی در اجرای آن تردستیها عجیب بود—بیش از حد بینقص، بیش از حد کامل. نه نخی دیده میشد، نه نشانی از فریب مکانیکی.
فروشنده جعبهای نشان گیپ داد که ماجراجویی وعده میداد، و جعبهای دیگر که میتوانست اشیا را بیدرنگ پنهان کند. از جادو چنان سخن میگفت که گویی کاری ساده و کاربردی است.
کوشیدم راز یکی از ترفندها را کشف کنم، اما او آرام حواسم را پرت کرد. گیپ در میان قفسهها پیش رفت و لحظهای از نگاهم خارج شد.
دلشورهای ناگهانی به جانم افتاد. مغازه انگار بیپایان کش میآمد؛ راهروها در هم میپیچیدند. دستیارانی چون سایه پدیدار و ناپدید میشدند.
و ناگهان، همانطور که وارد شده بودیم، خود را بیرون در خیابان عادی یافتیم. گیپ کنارم ایستاده بود و چند بسته کوچک در دست داشت. از مغازه خبری نبود.
در خانه، گیپ بستهها را باز کرد. درونشان دقیقاً همان چیزهایی بود که وعده داده شده بود—جادویی واقعی و کارآمد.
و هنوز نمیدانم آنچه دیدم توهم بود، یا چیزی فراتر از آن.
#shortstory | 58 |
| 5 |  Day57💛
#story
📘The Magic Shop – H.G. Wells
@Englumos | 44 |
| 6 | The Human Library Life; as an open book.pdf | 49 |
| 7 | 📖 We learn a lot from books and from talking to people. That's the idea behind an initiative to create a 'human library'. You borrow a person you wouldn’t usually meet for a half-hour candid conversation and learn what it is like to be in their shoes. That's what Neil and Sam discuss, as they teach you related vocabulary.
🎙#podcast | 51 |
| 8 |  Day57🤎
#podcast
💬 The Human Library: life as an open book
🎧@Englumos | 52 |
| 9 | بدون متن... | 52 |
| 10 | بدون متن... | 1 |
| 11 | 🧡Lyrics🧡
Are you, are you
Coming to the tree?
They strung up a man
They say who murdered three
Strange things did happen here, no stranger would it be
If we met at midnight in the hanging tree
Are you, are you
Coming to the tree?
Where dead man called out
For his love to flee
Strange things did happen here, no stranger would it be
If we met at midnight in the hanging tree
Are you, are you
Coming to the tree?
Where I told you to run
So we'd both be free
Strange things did happen here, no stranger would it be
If we met at midnight in the hanging tree
Are you, are you
Coming to the tree?
Wear a necklace of hope
Side by side with me
Strange things did happen here, no stranger would it be
If we met at midnight in the hanging tree
Are you, are you
Coming to the tree?
Where I told you to run
So we'd both be free
Strange things did happen here, no stranger would it be
If we met at midnight in the hanging tree
Are you, are you
Coming to the tree?
They strung up a man
They say who murdered three
Strange things did happen here, no stranger would it be
If we met at midnight in the hanging tree
Are you, are you
Coming to the tree?
Where dead man called out for his love to flee
Strange things did happen here, no stranger would it be
If we met at midnight in the hanging tree
#song | 71 |
| 12 | 🧚🏻♀️ | 65 |
| 13 |  🎧Day57🧡
#Jennifer_Lawrence
🎵 The Hanging Tree
#song
@Englumos | 66 |
| 14 | sticker.webp | 70 |
| 15 | Vocab Time📝
Day56🩵
1. Goose bumps 🥶
مورمور شدن پوست
I got goose bumps when I heard the beautiful song. 🎶
The scary movie gave me goose bumps. 👻
2. Sweat 💧
عرق؛ عرق کردن
I started to sweat after running. 🏃
His hands were covered in sweat. 😓
3. Organ 🫀
اندام
The heart is a vital organ. ❤️
The liver is an important organ in the body. 🏥
4. Shave 🪒
اصلاح کردن (مو یا ریش)
He needs to shave before the meeting. 👔
She shaved her legs before going to the beach. 🏖️
5. Miracle ✨
معجزه
The doctors called his recovery a miracle. 🙏
It was a miracle that no one was hurt. 🚗
#vocabulary | 71 |
| 16 | sticker.webp | 55 |
| 17 | 🍂 The Cop and the Anthem – O. Henry
Soapy shifted on his park bench as the first cold wind of winter brushed his face. That was the signal. Winter was coming, and he had no home. For the past few years, he had solved this problem in the same way: he spent three comfortable months in prison on Blackwell’s Island, with meals and a roof provided by the city.
He rose with determination. Tonight, he would get himself arrested.
His first plan was simple. He entered a fine restaurant, intending to order an expensive meal and then admit he had no money. But the waiters noticed his worn clothes and pushed him out before he could sit down.
Next, he threw a stone through a shop window. The glass shattered loudly. A policeman came running. Soapy stood calmly, hands in pockets. Surely the criminal would not remain at the scene. The officer hurried past him and chased another man.
Soapy tried again. In a cheaper restaurant, he managed to eat. When he announced he had no money, the waiters threw him into the street. Still no policeman.
He pretended to be drunk, shouting nonsense on a busy corner. The officer nearby only laughed, assuming he was celebrating. Soapy attempted to annoy a young woman, hoping to be arrested for harassment—but she gladly took his arm, mistaking him for a companion.
Each attempt failed. The law refused to notice him.
Discouraged, Soapy wandered into a quiet street and stopped before a small church. From inside came the sound of an organ playing a soft anthem. The music touched him deeply. It reminded him of his younger days—of ambition, respectability, and hope. For the first time in a long while, he felt ashamed of his aimless life.
Suddenly he made a decision. He would change. Tomorrow he would find work. He would rebuild his life. The future no longer seemed impossible.
A heavy hand fell on his shoulder.
“What are you doing here?” asked a policeman.
“Nothing,” Soapy replied.
“Come along,” said the officer.
The next morning, Soapy was sentenced to three months on Blackwell’s Island.
🍂
سواپی با اولین باد سرد زمستانی که به صورتش خورد، روی نیمکت پارک جابهجا شد. این همان نشانه بود. زمستان نزدیک میشد و او خانهای نداشت. چند سال بود که مشکل را به یک شکل حل میکرد: سه ماه زمستان را به راحتی در زندان جزیره بلکوِل میگذراند، با غذا و سرپناهی که شهر برایش فراهم میکرد.
با تصمیمی جدی بلند شد. امشب کاری میکرد که دستگیر میشد.
نقشه اولش ساده بود. وارد رستورانی شیک شد تا غذای گرانی سفارش دهد و بعد بگوید پول ندارد. اما پیشخدمتها لباسهای کهنهاش را دیدند و پیش از آنکه بنشیند، بیرونش کردند.
بعد سنگی برداشت و شیشه مغازهای را شکست. صدای خرد شدن در خیابان پیچید. پلیسی دوید. سواپی آرام ایستاد، دستها در جیب. مگر مجرم از صحنه جرم نمیگریزد؟ اما مأمور از کنارش گذشت و مرد دیگری را تعقیب کرد.
در رستورانی ارزانتر توانست غذا بخورد. وقتی گفت پولی ندارد، او را به خیابان پرتاب کردند. باز هم خبری از پلیس نبود.
نقش آدمی مست را بازی کرد و در گوشهای شلوغ فریاد زد. افسر پلیس خندید و گفت حتماً دارد جشن میگیرد. سواپی قصد اذیت کردن زنی جوان را گرفت، به امید بازداشت به جرم آزار، اما او سواپی را با همراهش اشتباه گرفت با خوشحالی دستش را گرفت.
همه تلاشهایش بینتیجه ماند. قانون انگار او را نمیدید.
ناامید و خسته، به خیابانی آرام رسید و مقابل کلیسایی کوچک ایستاد. از درون، صدای ارگ و سرودی آرام به گوش میرسید. موسیقی دلش را لرزاند. خاطره روزهای جوانی، آرزوها و زندگی آبرومند در ذهنش زنده شد. برای نخستین بار از زندگی بیهدفش شرمگین شد.
ناگهان تصمیم گرفت تغییر کند. فردا کار پیدا میکند. زندگیاش را از نو میسازد. آینده دیگر ناممکن به نظر نمیرسید.
دستی سنگین روی شانهاش نشست.
پلیس پرسید: «اینجا چه کار میکنی؟»
سواپی گفت: «هیچی.»
مأمور گفت: « با من بیا.»
صبح روز بعد، سواپی به سه ماه زندان در جزیره بلکوِل محکوم شد.
#shortstory | 59 |
| 18 |  Day56💛
#story
📘The Cop and the Anthem – O. Henry
@Englumos | 39 |
| 19 | sticker.webp | 41 |
| 20 | The wonders of hair.pdf | 53 |
