طاها محمدی | سرمایه گذاری هوشمند

دوستان خسته نباشید امروز شما چیزهایی رو یاد گرفتید که به جرأت میگم داخل هیچ دوره آموزشی، کتاب یا محتوای سرمایه‌گذاری به این ترتیب، به این سادگی، اما در عین حال با این عمق و کاربردی بودن کنار هم گفته نشده. چون امروز فقط درباره چند نکته پراکنده سرمایه‌گذاری صحبت نکردیم بلکه درباره سیستم تصمیم‌گیری صحبت کردیم. همون چیزی که سال‌ها پایه اصلی تحلیل‌های این کانال بوده اما تا امروز به این شکل کامل، منظم و مرحله‌به‌مرحله توضیحش نداده بودم. شاید تا قبل از امروز وقتی تحلیل‌های بازار رو می‌دیدید بیشتر نتیجه نهایی رو می‌دیدید. مثلاً اینکه چرا طلا در یک مقطع فرصت بود… چرا بعد از یک دوره دیگه موتور اصلی رشد سرمایه نبود… چرا بعضی بازارها در یک زمان جذاب بودن و در زمان دیگه نه… یا چرا بعضی تحلیل‌ها ماه‌ها بعد با واقعیت بازار هم‌راستا شدن. اما پشت همه اینها یک چارچوب مشخص وجود داشته. نه شانس نه حدس نه دنبال کردن جو بازار بلکه یک سیستم مشخص برای دیدن اقتصاد، شناخت جریان سرمایه و تصمیم‌گیری در زمان درست. امروز این سیستم رو باز کردم. از اینکه چرا تصمیم‌گیری باید از اقتصاد شروع بشه… تا اینکه چطور بازار مناسب انتخاب میشه… چطور سرمایه باید مدیریت بشه… چرا ورود به بازار بدون برنامه می‌تونه خطرناک باشه… و چرا خروج، حفظ سود و چرخش سرمایه به اندازه خود ورود اهمیت داره. اما نکته مهم‌تر اینه که از این به بعد این سیستم فقط قرار نیست توضیح داده بشه. قراره اجرا بشه! از این به بعد میخوام کانال رو از مرحله صرفاً اطلاع‌رسانی، خبر و تحلیل‌های پراکنده بازار وارد مرحله جدی‌تری کنیم. مرحله سرمایه‌گذاری حرفه‌ای، تصمیم‌سازی دقیق و تصمیم‌های قابل اجرا. یعنی وقتی درباره دلار، طلا، مسکن، بورس، خودرو یا کریپتو صحبت میکنم تحلیل‌ها فقط بر اساس خبر روز، قیمت لحظه‌ای یا هیجان بازار جلو نمیره و همه‌چیز از همین لایه‌ها عبور میکنه. اول اقتصاد بررسی میشه… بعد بازار مناسب همون مقطع انتخاب میشه… بعد مدیریت سرمایه، زمان ورود، زمان خروج، حفظ سود و چرخش سرمایه در نظر گرفته میشه… و بعد تصمیمی بررسی میشه که با شرایط واقعی همون دوره هماهنگ باشه. هدف این نیست که فقط بگیم کدوم بازار خوبه هدف اینه که فرصت‌ها رو مرحله‌به‌مرحله، دقیق، منطقی و قابل اجرا بررسی کنیم. به همین دلیل فردا اول درباره یک موضوع مهم صحبت میکنم. اینکه چرا بیش از ۱۱۰۰ تحلیل داخل همین کانال منتشر شده، چرا حذف یا ویرایش نشدن و چرا مسیر اصلی اون تحلیل‌ها با واقعیت بازار هم‌راستا شد. چون وقتی این موضوع رو توضیح بدم بهتر متوجه میشید که سیستم تصمیم‌گیری فقط یک مفهوم آموزشی نیست. چیزی بوده که سالها در همین کانال اجرا شده و نتیجه‌ش جلوی چشم همه وجود داره. بعد از اون بر اساس همین لایه‌های سیستم تصمیم‌گیری وارد بررسی فرصت‌های مالی امروز و چند ماه آینده میشیم. نه فقط در حد تحلیل بلکه تا مرحله تصمیم‌سازی، مدیریت سرمایه، زمان‌بندی، ورود، خروج، حفظ سود و چرخش سرمایه. یعنی از اینجا به بعد تحلیل‌ها قراره به تصمیم‌های واقعی نزدیک‌تر بشن. به امید خدا اگر این مسیر رو درست، منطقی و با آرامش جلو ببریم امسال قطعا برای خیلی از شما یکی از مهم‌ترین سالهای مالی زندگیتون میشه. چون فرصت‌های بزرگ همیشه تکرار نمیشن اما وقتی فرصت از راه میرسه کسی بیشترین استفاده رو میبره که از قبل برای تصمیم درست آماده شده باشه. ارادتمند شما دکتر سید طاها محمدی

چون هدف این نیست که فقط یک بار سود بگیریم هدف اینه که سرمایه در طول زمان مرحله‌به‌مرحله در موقعیت‌های درست قرار بگیره. پس لایه چهارم سیستم تصمیم‌گیری اینه بعد از ورود باید برای خروج، حفظ سود و چرخش سرمایه برنامه داشت. نه اینکه وسط هیجان بازار تازه تصمیم بگیریم چه کار کنیم چون اگر تصمیم خروج وسط طمع گرفته بشه معمولاً دیر انجام میشه و اگر تصمیم خروج وسط ترس گرفته بشه معمولاً زود انجام میشه. اما وقتی این تصمیم‌ها از قبل داخل یک سیستم مشخص شده باشن احساسات کمتر میتونن مسیر سرمایه رو خراب کنن. پس قانون چهارم سیستم تصمیم‌گیری اینه ورود درست کافی نیست و سود زمانی ارزشمند میشه که درست حفظ بشه و دوباره در جای درست به کار گرفته بشه. چون سرمایه‌گذاری فقط انتخاب یک بازار نیست بلکه مدیریت مسیر سرمایه بین فرصت‌هاست. تا اینجا چهار لایه مهم سیستم رو گفتیم : اول اقتصاد… بعد انتخاب بازار مناسب… بعد مدیریت سرمایه… و بعد خروج، حفظ سود و چرخش سرمایه.

لایه چهارم سیستم تصمیم‌گیری خروج، حفظ سود و چرخش سرمایه در لایه اول گفتم تصمیم‌گیری درست از اقتصاد شروع میشه نه از بازار. در لایه دوم گفتیم بعد از شناخت اقتصاد باید بازار مناسب همون مقطع رو انتخاب کرد نه بازاری که صرفاً محبوب‌تره یا قبلاً سود داده. در لایه سوم هم گفتیم حتی اگر بازار درست انتخاب شد باز هم باید مشخص باشه با چه مقدار سرمایه، در چه زمانی و با چه برنامه‌ای وارد اون بازار میشیم. اما حالا میرسیم به یکی از مهم‌ترین لایه‌های سیستم جایی که خیلی‌ها جدی نمی‌گیرنش یعنی خروج از بازار، حفظ سود و چرخش سرمایه. دوستان خیلی‌ها فکر میکنن اگر بازار درستی رو انتخاب کردن و واردش شدن بخش اصلی کار تموم شده. اما واقعیت اینه که سخت‌ترین تصمیم‌ها بعد از ورود شروع میشه چون ورود فقط یک تصمیمه. بعد از اون بازار مدام شما رو با تصمیم‌های جدید روبه‌رو میکنه اینکه : اگر بازار رشد کرد باید بدونید چه کار کنید. اگر زودتر از انتظار رشد کرد باید بدونید چه تصمیمی بگیرید. اگر اصلاح کرد باید تشخیص بدید این اصلاح طبیعیه یا نشونه تغییر شرایطه. اگر بازار دیگه‌ای فرصت بهتری ساخت باید بدونید سرمایه باید بمونه یا جابه‌جا بشه. و اگر شرایط اقتصاد تغییر کرد باید بدونید موندن داخل اون بازار هنوز منطقیه یا نه. اینجاست که خیلی‌ها اشتباه میکنن چون فقط به خرید فکر میکنن در حالی که خیلی وقت‌ها فروش درست از خرید درست هم مهم‌تره. چون سودی که حفظ نشه هنوز سود واقعی نیست! خیلی‌ها یک بازار خوب رو درست انتخاب میکنن، زمان ورودشون هم بد نیست، حتی سود خوبی هم میگیرن اما چون از قبل برای خروج برنامه ندارن بخش بزرگی از همون سود رو دوباره به بازار پس میدن. چرا؟ چون از قبل مشخص نکردن اگر بازار به هدف رسید چه کار کنن! نمیدونن کجا باید بخشی از سود رو حفظ کنن! نمیدونن کجا باید صبر کنن! نمیدونن کجا باید از بازار خارج بشن! نمیدونن چه زمانی باید سرمایه رو از یک بازار به بازار دیگه منتقل کنن! برای همین وقتی بازار رشد میکنه طمع فعال میشه. وقتی اصلاح میکنه ترس فعال میشه. وقتی فرصت جدیدی شکل میگیره سردرگمی شروع میشه. اما تصمیم سیستمی اینطوری نیست و در تصمیم سیستمی از قبل مشخصه اگر بازار به محدوده مورد نظر رسید چه کاری باید انجام بشه. از قبل مشخصه چه زمانی باید بخشی از سود حفظ بشه. از قبل مشخصه چه زمانی باید بازار دوباره بررسی بشه. و از قبل مشخصه موندن داخل یک بازار فقط وقتی منطقیه که اون بازار هنوز نسبت فرصت به ریسک خوبی داشته باشه. اینجا یک نکته خیلی مهم وجود داره اینکه بعضی‌ها فکر میکنن خروج از یک بازار یعنی اون بازار بد شده. نه دوستان گاهی یک بازار هنوز خوبه اما دیگه بهترین انتخاب نیست. گاهی یک بازار هنوز میتونه رشد کنه اما بازار دیگه‌ای فرصت بهتری ساخته. گاهی موندن داخل یک بازار سود داره اما جابه‌جا کردن سرمایه تصمیم منطقی‌تریه. اینجاست که چرخش سرمایه معنا پیدا میکنه. چرخش سرمایه یعنی سرمایه فقط به خاطر اینکه قبلاً از یک بازار سود گرفته تا آخر داخل همون بازار نمیمونه بلکه مدام بررسی میشه که امروز سرمایه باید کجا قرار بگیره. اگر طلا بهترین فرصت باشه طلا انتخاب میشه. اگر کریپتو نسبت فرصت به ریسک بهتری داشته باشه کریپتو جدی‌تر بررسی میشه. اگر مسکن در اون مقطع انتخاب منطقی‌تری باشه مسکن دیده میشه. اگر بازار مالی فرصت بهتری بسازه اون بازار بررسی میشه. و اگر هیچ بازاری شرایط مناسبی نداشته باشه حتی صبر کردن و نقد بودن هم میتونه بهترین تصمیم باشه چون هدف این نیست که همیشه داخل یک بازار باشیم هدف اینه که سرمایه در بهترین موقعیت ممکن قرار بگیره. برای همینه که همیشه گفتم نباید عاشق هیچ بازاری بود چون کسی که عاشق یک بازار میشه خروج از اون بازار براش سخت میشه. حتی وقتی شرایط تغییر کرده. حتی وقتی بازار دیگه‌ای فرصت بهتری ساخته. حتی وقتی ادامه موندن دیگه تصمیم منطقی‌ای نیست. اما کسی که سیستمی تصمیم میگیره وابسته به بازار نیست وابسته به منطق تصمیمه. اگر منطق بگه باید موند میمونه. اگر منطق بگه باید بخشی از سود حفظ بشه حفظ میکنه. اگر منطق بگه باید خارج شد خارج میشه. و اگر منطق بگه سرمایه باید به بازار دیگه‌ای منتقل بشه بدون تعصب این کار رو انجام میده. دوستان در سرمایه‌گذاری فقط مهم نیست چه زمانی وارد میشیم به همون اندازه مهمه که بدونیم چه زمانی باید سود رو حفظ کنیم چون سود گرفتن یک مرحله‌ست اما حفظ سود مرحله حرفه‌ای‌تریه. خیلی‌ها در بازارها سود میکنن اما تعداد کمتری میتونن اون سود رو حفظ کنن و تعداد کمتری میتونن بعد از حفظ سود سرمایه رو وارد فرصت بعدی کنن. اینجاست که تفاوت سرمایه‌گذاری معمولی و سرمایه‌گذاری سیستمی مشخص میشه. سرمایه‌گذار معمولی دنبال یک بازار خوب میگرده اما سرمایه‌گذار حرفه‌ای دنبال یک مسیر درست برای حرکت سرمایه‌ست.

برای همین لایه سوم سیستم تصمیم‌گیری اینه قبل از ورود به بازار باید تکلیف سرمایه مشخص باشه. نه اینکه اول وارد بشیم و بعد وسط نوسان بازار تصمیم بگیریم چه کار کنیم. چون وقتی احساسات فعال بشن تصمیم گرفتن سخت‌تر میشه. تصمیم‌های مهم باید قبل از ورود گرفته بشن نه وسط ترس، هیجان و نوسان بازار. پس قانون سوم سیستم تصمیم‌گیری اینه مدیریت سرمایه یعنی اندازه تصمیم با اندازه فرصت و شرایط فرد هماهنگ باشه. چون در سرمایه‌گذاری فقط مهم نیست کجا وارد میشیم مهم‌تر اینه که چطور وارد میشیم. اما حالا فرض کنیم اقتصاد درست تحلیل شد، بازار مناسب هم انتخاب شد و سرمایه هم درست مدیریت شد. سؤال بعدی اینه : اگر بازار رشد کرد چه زمانی باید سود رو حفظ کرد؟ اگر شرایط تغییر کرد چه زمانی باید خارج شد؟ و اگر فرصت بهتری در بازار دیگه‌ای شکل گرفت آیا باید سرمایه رو جابه‌جا کرد؟ اینجا وارد لایه چهارم سیستم تصمیم‌گیری میشیم یعنی خروج، حفظ سود و چرخش سرمایه.

لایه سوم سیستم تصمیم‌گیری مدیریت سرمایه قبل از ورود در لایه اول گفتم که تصمیم‌گیری درست از بازار شروع نمیشه و از اقتصاد شروع میشه. در لایه دوم هم گفتیم بعد از شناخت اقتصاد باید بازار مناسب همون مقطع رو انتخاب کرد نه بازاری که صرفاً محبوب‌تره یا قبلاً سود داده. اما حالا فرض کنیم اقتصاد درست تحلیل شد و بازار مناسب هم انتخاب شد. سؤال بعدی اینه : آیا باید با تمام سرمایه وارد اون بازار شد؟ اینجا وارد لایه سوم سیستم تصمیم‌گیری میشیم یعنی مدیریت سرمایه. دوستان یکی از اشتباه‌هایی که خیلی زیاد در سرمایه‌گذاری میبینم اینه که بعضی‌ها وقتی یک فرصت خوب پیدا میکنن فکر میکنن باید بدون هیچ برنامه‌ای تمام سرمایه‌شون رو وارد همون بازار کنن. با خودشون میگن : اگر این بازار قراره رشد کنه پس چرا با تمام سرمایه وارد نشم؟ این سؤال اصلا اشتباه نیست. اما جوابش برای همه یکسان نیست چون گاهی یک فرصت اونقدر مهم، واضح و زمان‌منده که ورود با بخش بزرگی از سرمایه حتی در بعضی شرایط ورود با تمام سرمایه قابل سرمایه‌گذاری میتونه منطقی باشه. اما فقط وقتی که پشتش برنامه وجود داشته باشه نه هیجان، نه عجله و نه ترس از جا موندن. چون بین ورود سنگین با برنامه و ریختن همه سرمایه داخل یک بازار از روی هیجان تفاوت خیلی بزرگی وجود داره. دوستان هیچ بازاری صاف و بدون نوسان حرکت نمیکنه و ممکنه بهترین بازار رو درست انتخاب کرده باشید اما قبل از رشد اصلی مدتی اصلاح کنه، درجا بزنه یا اصلا برخلاف انتظار حرکت کنه. اینجاست که اگر بدون برنامه وارد شده باشید فشار روانی شروع میشه. با اولین اصلاح شک میکنید… با هر خبر منفی نگران میشید… با هر نوسان تصمیم‌تون عوض میشه… و خیلی وقت‌ها دقیقاً قبل از شروع حرکت اصلی از بازار خارج میشید. پس مشکل فقط این نیست که کدوم بازار انتخاب شده گاهی بازار درست انتخاب شده اما : حجم ورود اشتباه بوده زمان ورود اشتباه بوده برنامه ورود اشتباه بوده و همین باعث میشه یک فرصت خوب نتیجه‌ای که باید رو نسازه. برای همین من مدیریت سرمایه رو فقط به معنی کم وارد شدن یا پخش کردن پول بین چند بازار نمیدونم. مدیریت سرمایه یعنی قبل از ورود بدونیم : چه مقدار سرمایه باید وارد بشه؟ ورود باید یکجا باشه یا مرحله‌ای؟ اگر بازار اصلاح کرد تصمیم بعدی چیه؟ اگر بازار زودتر از انتظار رشد کرد چه کاری باید انجام بشه؟ چه بخشی از سرمایه باید برای فرصت‌های بعدی آماده بمونه؟ و مهم‌تر از همه اگر تحلیل درست بود اما زمان‌بندی بازار کمی دیرتر اتفاق افتاد آیا توان صبر کردن وجود داره یا نه؟ این سؤال آخر خیلی مهمه چون خیلی‌ها تحلیل درست دارن اما سرمایه‌شون رو طوری وارد بازار میکنن که فرصت صبر کردن ندارن. وقتی همه سرمایه بدون برنامه وارد یک بازار میشه هر نوسان کوچیک تبدیل به فشار بزرگ میشه. اما وقتی ورود با برنامه انجام شده باشه نوسان بازار دیگه ترسناک نیست. چون از قبل برای اون شرایط فکر شده. دو نفر ممکنه دقیقاً یک بازار رو انتخاب کنن. هر دو هم تحلیل درستی داشته باشن. اما نفر اول بدون برنامه و فقط از روی هیجان وارد میشه و نفر دوم میدونه چه بخشی از سرمایه رو وارد کنه، چه بخشی رو نگه داره، اگر بازار اصلاح کرد چه تصمیمی بگیره و اگر شرایط تغییر کرد چطور مسیرش رو اصلاح کنه. ممکنه بازار در نهایت رشد کنه و تحلیل هر دو نفر هم درست باشه اما نتیجه این دو نفر یکسان نیست. چون نفر اول تمام مسیر رو با استرس، ترس و تصمیم‌های لحظه‌ای جلو رفته اما نفر دوم از اول با برنامه وارد شده. اینجا دقیقاً فرق تصمیم احساسی و تصمیم سیستمی مشخص میشه چون سیستم به ما یاد میده حتی وقتی یک بازار بهترین فرصت سرمایه‌گذاریه باز هم نباید بدون برنامه واردش شد. چون هدف فقط ورود به بازار درست نیست هدف اینه که سرمایه طوری وارد بازار بشه که اگر مسیر سخت‌تر، طولانی‌تر یا پرنوسان‌تر از چیزی بود که انتظار داشتیم باز هم بشه تصمیم منطقی گرفت. این نکات رو لطفا جدی بگیرید : کسی که سرمایه محدودی داره و دنبال رشد زیاد سرمایه‌ست با کسی که سرمایه بزرگتری داره و اولویتش حفظ آرامش و امنیت مالیه نباید یک مدل ورود داشته باشه. کسی که دنبال جبران عقب‌ماندگی مالیه با کسی که فقط میخواد ارزش سرمایه‌ش رو حفظ کنه یک تصمیم نمیگیره. کسی که تحمل نوسان داره با کسی که با یک اصلاح ۱۰ درصدی دچار اضطراب میشه نباید یک اندازه وارد بازار بشه. پس مسئله این نیست که همیشه کم وارد بشیم یا همیشه زیاد مسئله اینه که اندازه ورود باید با اندازه فرصت، میزان ریسک، زمان، هدف و شرایط خود فرد هماهنگ باشه این میشه مدیریت سرمایه. خیلی از افرادی که در سرمایه‌گذاری نتیجه خوبی نمیگیرن لزوماً بازار بدی انتخاب نکردن گاهی بازار درست بوده اما اندازه تصمیم اشتباه بوده.

لایه دوم سیستم تصمیم‌گیری بازار مناسب نه بازار محبوب در لایه اول گفتم که تصمیم‌گیری درست از بازار شروع نمیشه و از اقتصاد شروع میشه چون تا وقتی تصویر اقتصاد روشن نباشه اینکه بگیم طلا بهتره، دلار بهتره، مسکن بهتره یا کریپتو بیشتر شبیه حدس زدنه تا تحلیل. اما وقتی اقتصاد رو بررسی کردیم تازه سؤال دوم شروع میشه : در شرایط امروز اقتصاد کدوم بازار انتخاب منطقی‌تریه؟ اینجا وارد لایه دوم سیستم تصمیم‌گیری میشیم یعنی تشخیص بازار مناسب. دوستان یکی از اشتباه‌هایی که طی سال‌های گذشته زیاد دیدم اینه که بعضی‌ها وقتی از یک بازار سود میگیرن به همون بازار وابسته میشن و فکر میکنن چون یک بار انتخاب درستی بوده پس همیشه هم باید انتخاب درستی باقی بمونه. اما بازارها اینطوری نیستن و هیچ بازاری همیشه بهترین بازار نیست. طلا همیشه بهترین نیست دلار همیشه بهترین نیست مسکن همیشه بهترین نیست بورس همیشه بهترین نیست حتی کریپتو هم همیشه بهترین نیست هر بازار زمان خودش رو داره! این جمله خیلی ساده‌ست ولی اگر درست درکش کنید جلوی خیلی از اشتباه‌های بزرگتون رو میگیره. چون گاهی یک بازار در یک مقطع بهترین فرصت سرمایه‌گذاریه اما چند ماه بعد همون بازار دیگه بهترین انتخاب نیست. نه چون اون بازار بد شده چون شرایط اقتصاد عوض شده، جریان سرمایه عوض شده یا حتی نسبت ریسک به فرصت عوض شده. مثلاً زمانی که داخل همین کانال بارها درباره طلا صحبت کردم نگاه من فقط به قیمت ریالی طلا نبود چون در اقتصاد ایران قیمت ریالی خیلی از دارایی‌ها ممکنه با تورم، رشد دلار و افت ارزش پول ملی بالا بره. اما چیزی که برای من مهم بود قیمت دلاری طلا و قدرت خرید واقعی سرمایه بود یعنی وقتی درباره فرصت طلا صحبت میکردم منظورم این نبود که فقط عدد ریالی طلا بالاتر میره. مسئله این بود که سرمایه میتونست از نظر دلاری و از نظر قدرت خرید واقعی رشد جدی داشته باشه و نتیجه هم مشخص شد. طی حدود شش ماه طلا از نظر دلاری و از نظر قدرت خرید واقعی سرمایه تقریباً ۱۰۰ درصد رشد کرد. یعنی کسی که اون فرصت رو درست فهمید فقط از گرون شدن ریالی طلا سود نگرفت و قدرت خرید سرمایه‌ش هم دوبرابر شد. اما بعد از اون رشد شرایط تغییر کرد و همونجا چندین بار داخل کانال گفتم که دوستان طلا برای شش ماه آینده دیگه موتور اصلی رشد سرمایه نیست. اینجا خیلی‌ها اشتباه میکنن چون میگن طلا قبلاً جواب داده پس باز هم باید جواب بده. اما بازار اینطوری کار نمیکنه و در شش ماه اخیر طلا نه‌تنها رشدی نداشته بلکه از نظر دلاری و قدرت خرید واقعی بیش از ۲۵ درصد از ارزش خودش رو از دست داده. مشکل این نبود که طلا بازار بدی شد مشکل این بود که شرایط تغییر کرد ولی تصمیم بعضی‌ها تغییر نکرد! دقیقاً همینجا فرق تصمیم احساسی و تصمیم سیستمی مشخص میشه چون کسی که به یک بازار وابسته میشه تغییر شرایط رو دیر میبینه. اما کسی که با سیستم تصمیم میگیره به بازار تعصب نداره چون سیستم هیچ علاقه‌ای به بازارها نداره. اگر طلا فرصت بهتر باشه طلا رو انتخاب میکنه. اگر کریپتو نسبت فرصت به ریسک بهتری داشته باشه کریپتو رو انتخاب میکنه. اگر مسکن انتخاب منطقی‌تری باشه مسکن رو میبینه. و اگر هیچ بازاری شرایط مناسبی نداشته باشه وارد نشدن رو هم یک تصمیم میدونه. چون هدف این نیست که همیشه داخل یک بازار باشیم هدف اینه که سرمایه در بهترین موقعیت ممکن قرار بگیره. برای همین همیشه گفتم : نباید عاشق هیچ بازاری بود باید عاشق تصمیم درست بود بازارها تغییر میکنن اقتصاد تغییر میکنه جریان سرمایه تغییر میکنه ریسک‌ها تغییر میکنن اگر تصمیمتون هم همراه این تغییرات تغییر نکنه حتی یک انتخاب درست هم میتونه بعداً به یک تصمیم اشتباه تبدیل بشه. پس لایه دوم سیستم تصمیم‌گیری اینه : تشخیص اینکه در شرایط امروز اقتصاد کدوم بازار بهترین نسبت فرصت به ریسک رو داره. نه کدوم بازار محبوب‌تره! نه کدوم بازار قبلاً بیشتر سود داده! نه کدوم بازار بیشتر درباره‌ش صحبت میشه! بلکه فقط این سؤال : الان کدوم بازار انتخاب منطقی‌تریه؟ قانون دوم سیستم تصمیم‌گیری هم همینه بازار مناسب همیشه مهم‌تر از بازار محبوبه. چون سرمایه‌گذار حرفه‌ای از خودش نمیپرسه : قبلاً کجا سود گرفتم؟ از خودش میپرسه : امروز سرمایه من باید کجا باشه؟ اما حالا فرض کنیم اقتصاد درست تحلیل شد و بازار مناسب هم انتخاب شد. سؤال بعدی اینه : آیا باید با تمام سرمایه وارد اون بازار شد؟ اینجاست که وارد لایه سوم سیستم تصمیم‌گیری میشیم یعنی مدیریت سرمایه.

لایه اول سیستم تصمیم‌گیری اقتصاد قبل از بازار اگر بخوام فقط یک اشتباه رو نام ببرم که طی سال‌های گذشته باعث شده خیلی‌ها فرصت‌های بزرگ سرمایه‌گذاری رو از دست بدن اون اشتباه این بود که تحلیل رو از بازار شروع میکردن. مثلاً میپرسیدن : طلا بخرم یا نه؟ دلار رشد میکنه یا نه؟ بورس خوبه یا نه؟ کریپتو فرصت بهتریه یا نه؟ در حالی که هیچ‌کدوم از این سؤال‌ها سؤال اول نیستن. سؤال اول اینه : اقتصاد امروز در چه مرحله‌ای قرار داره؟ برای همین من هیچ‌وقت انتخاب بازار رو از خود بازار شروع نمیکنم و اول اقتصاد رو بررسی میکنم بعد بازارها رو کنار اون تصویر اقتصادی میسنجم چون طلا، دلار، مسکن، بورس، خودرو یا کریپتو جدا از اقتصاد حرکت نمیکنن و هر کدوم از این بازارها به شکلی تحت تأثیر چند عامل اصلی قرار دارن مثل: تورم… نقدینگی… قدرت خرید مردم… سیاست‌های بانک مرکزی… ریسک‌های سیاسی… قیمت دلار… و جریان سرمایه. پس تا وقتی که این تصویر روشن نباشه انتخاب بازار بیشتر شبیه حدسه تا تحلیل. ممکنه یک نفر بگه طلا خوبه… یکی بگه دلار خوبه… یکی بگه مسکن رشد میکنه… یکی بگه کریپتو بهترین فرصته… اما اگر مشخص نباشه اقتصاد در چه مرحله‌ای قرار داره هیچکدوم از این جواب‌ها به‌تنهایی کافی نیست. چون یک بازار ممکنه در یک دوره بهترین فرصت سرمایه‌گذاری باشه اما همون بازار در یک دوره دیگه انتخاب درستی نباشه. دقیقاً به همین دلیل بود که چند روز قبل، قبل از اینکه وارد بررسی بازارها بشیم بخش مهمی از تحلیل رو به اقتصاد ایران اختصاص دادم. چون اول باید تصویر کلی اقتصاد مشخص بشه بعد تازه میشه فهمید کدوم بازار با اون تصویر هماهنگی بیشتری داره. پس لایه اول سیستم تصمیم‌گیری اینه : اول اقتصاد بعد بازار نه برعکس! وقتی این اصل رعایت بشه خیلی از تصمیم‌های سطحی کنار میرن و دیگه بازار فقط بر اساس هیجان، خبر، رشدهای مقطعی یا حرف‌های پراکنده بررسی نمیشه. اول مشخص میشه اقتصاد در چه وضعیتی قرار داره بعد بررسی میشه کدوم بازار در اون وضعیت، شانس بهتری برای رشد، حفظ ارزش سرمایه یا ایجاد فرصت داره. اما سؤال بعدی اینه : فرض کنیم اقتصاد درست تحلیل شد حالا از بین چند بازار مختلف کدوم بازار باید انتخاب بشه؟ اینجا وارد لایه دوم سیستم تصمیم‌گیری میشیم یعنی تشخیص بازار مناسب. درباره همین لایه در پست بعدی صحبت میکنیم.

سلام دوستان صبح همگی بخیر بالاخره رسیدیم به موضوعی که تقریباً تمام مطالب این چند روز مقدمه‌ای برای رسیدن به اون بود یعنی سیستم تصمیم‌گیری. خیلی‌ها فکر میکنن موفقیت در سرمایه‌گذاری فقط به این بستگی داره که یک بازار خوب پیدا کنیم یا یک تحلیل درست داشته باشیم. اما نزدیک به دو دهه حضور در بازارهای مالی مختلف، دیدن چرخه‌های مختلف اقتصادی و بررسی رفتار سرمایه‌گذارها به من ثابت کرده که این نگاه کاملاً اشتباهه! با یک مثال ساده این موضوع رو براتون توضیح میدم فرض کنید دو نفر دقیقاً یک تحلیل اقتصادی رو میخونن و هر دو به این نتیجه میرسن که یک بازار بهترین فرصت سرمایه‌گذاریه. آیا چند ماه بعد هر دو نتیجه یکسانی میگیرن؟ قطعاً نه چون از همون لحظه‌ای که باید تصمیم بگیرن مسیر این دو نفر از هم جدا میشه. یکی با تمام سرمایه وارد میشه… یکی مرحله‌ای وارد میشه… یکی با اولین اصلاح از بازار خارج میشه… یکی بدون برنامه دوباره خرید میکنه… یکی با اولین سود از بازار خارج میشه… و یکی اونقدر صبر میکنه که بخش بزرگی از سودش از بین میره. در حالی که نقطه شروع هر دو نفر یکسان بوده. دوستان تحلیل مسیر رو نشون میده اما سیستم تصمیم‌گیری مشخص میکنه در طول مسیر چطور حرکت کنیم. اگر بخوام سیستم تصمیم‌گیری رو خیلی کلی در یک جمله تعریف کنم میگم سیستم تصمیم‌گیری یعنی قبل از ورود به هر سرمایه‌گذاری، برای مهم‌ترین تصمیم‌هایی که ممکنه در طول مسیر باهاش روبه‌رو بشیم از قبل یک منطق مشخص داشته باشیم. نه اینکه هر بار با یک خبر، یک شایعه یا یک نوسان از اول تصمیم بگیریم و همین تفاوت ساده مسیر یک سرمایه‌گذار حرفه‌ای رو از بقیه جدا میکنه. چون سرمایه‌گذار حرفه‌ای فقط دنبال فرصت نیست و برای استفاده درست از فرصت هم برنامه داره. و نکته مهم اینجاست که این سیستم از چند لایه مختلف تشکیل شده و حتی اگر یکی از اون لایه‌ها درست نباشه نتیجه کل سرمایه‌گذاری تغییر میکنه. از پست بعدی لایه‌های اصلی این سیستم رو قدم‌ به‌ قدم باز میکنیم.

دوستان امروز وقت گذاشتیم و مهم‌ترین سؤال‌هایی که این چند روز براتون به وجود اومده بود رو با هم بررسی کردیم. چون اگر پایه‌های این مسیر درست ساخته نشن هرچقدر هم جلوتر بریم ممکنه بعضی از مطالب ناقص یا حتی اشتباه برداشت بشن. به اعتقاد من امروز بخش بزرگی از ابهام‌هایی که ممکن بود از مطالب این چند روز باقی مونده باشه برطرف شد. اگر دقت کرده باشید تقریباً تمام سؤال‌هایی که امروز با هم مرور کردیم با اینکه درباره موضوعات مختلف بودن در نهایت به یک نقطه مشترک می‌رسیدن اینکه : در هر شرایطی بهترین تصمیم ممکن چیه؟ و دقیقاً به همین دلیله که فردا وارد مهم‌ترین و آخرین بخش این مسیر میشیم یعنی سیستم تصمیم‌گیری. سیستمی که ریشه جواب بخش بزرگی از سؤال‌هایی بود که امروز با هم بررسی کردیم. مطمئنم وقتی با این سیستم آشنا بشید نگاهتون به سرمایه‌گذاری کاملاً تغییر میکنه چون : دیگه قرار نیست با هر خبر… هر شایعه… یا هر اتفاق جدید… استرس بگیرید و از اول تصمیم بگیرید. یا حتی قرار نیست دیگه از خودتون بپرسید که : الان باید چیکار کنم؟ چون از اون به بعد یک چارچوب مشخص برای تصمیم گرفتن در اختیار دارید؛ چارچوبی که کمک میکنه تصمیم‌هاتون رو بر اساس منطق به‌روزرسانی کنید، نه بر اساس ترس، هیجان یا شایعات. تمام مطالبی که این چند روز با هم مرور کردیم فقط مقدمه‌ای برای رسیدن به همین نقطه بود و از فردا وارد بخشی میشیم که کیفیت تمام تصمیم‌های مالی‌تون رو کاملا تغییر میده. اگر این سیستم رو درست درک کنید تمام نگرانی، سردرگمی و استرسی که موقع سرمایه‌گذاری وجود داره براتون از بین میره. چون از اون به بعد… هر بار که شرایط اقتصاد تغییر کنه… هر بار که یک فرصت جدید به وجود بیاد… و هر بار که یک خبر مهم منتشر بشه… قرار نیست از اول دنبال جواب بگردید. چون یک چارچوب مشخص برای تصمیم گرفتن دارید که کمک میکنه بدون ترس، بدون عجله و بر اساس منطق تصمیمی بگیرید که بیشترین هماهنگی رو با شرایط همون روز داشته باشه.

یکی دیگه از پرتکرارترین سؤال‌ها و در عین حال یکی از مهم‌ترین سؤال‌هایی که این چند روز از من پرسیده شد درباره این بود که : وقتی یک فرصت بهتر پیدا میکنیم با سرمایه‌ای که الان داریم باید چه کار کنیم؟ به اعتقاد من این سؤال اتفاقاً یکی از بهترین سؤال‌هاییه که یک سرمایه‌گذار میتونه از خودش بپرسه. چون اگر واقعاً به این نتیجه برسیم که یک بازار در ماه‌ها یا سال‌های آینده فرصت بهتری نسبت به بقیه بازارها داره طبیعیه که بخوایم از اون فرصت استفاده کنیم. چون استفاده نکردن از یک فرصت بزرگ میتونه به اندازه یک تصمیم اشتباه به آینده مالی ما آسیب بزنه! پس سؤال اصلی این نیست که از اون فرصت استفاده کنیم یا نه سؤال اصلی اینه که چطور از اون فرصت استفاده کنیم. چون گاهی بهترین تصمیم اینه که بخش زیادی از سرمایه‌مون رو جابه‌جا کنیم و گاهی بهترین تصمیم اینه که با وجود یک فرصت عالی هیچ تغییری در دارایی‌هامون ایجاد نکنیم. به این دلیل که یک تحلیل واحد لزوماً برای همه یک تصمیم واحد نمیسازه و تصمیم نهایی فقط به این بستگی نداره که کدوم بازار آینده بهتری داره بلکه به این هم بستگی داره که : چه مقدار سرمایه داریم… به چه میزان نقدینگی احتیاج داریم… افق سرمایه‌گذاریمون چقدره… میزان ریسک‌پذیریمون چقدره… و حتی اینکه هر دارایی چه جایگاهی داخل سبد سرمایه‌گذاریمون داره. برای همین ممکنه دو نفر دقیقاً یک تحلیل رو بخونن اما دو تصمیم کاملاً متفاوت بگیرن و هر دو هم تصمیم درستی گرفته باشن. و اینجا هم مجدد سیستم تصمیم‌گیری اهمیت پیدا میکنه چون سیستم فقط نمیگه کدوم بازار فرصت بهتری داره بلکه مشخص میکنه چه کسی، با چه مقدار سرمایه، در چه زمانی و با چه شرایطی باید از اون فرصت استفاده کنه. پس اگر بخوام خیلی کوتاه به این سؤال جواب بدم : بله اگر واقعاً به این نتیجه برسیم که یک بازار فرصت بهتری نسبت به بقیه بازارها داره منطقیه که از اون فرصت استفاده کنیم. اما اینکه این استفاده برای هر فرد دقیقاً به چه شکلی باشه کاملاً به شرایط خودش بستگی داره. ممکنه برای یک نفر بهترین تصمیم این باشه که بخش بزرگی از سرمایه‌ش رو جابه‌جا کنه و برای یک نفر دیگه فقط بخشی از سرمایه و حتی برای فردی با شرایط متفاوت منطقی‌ترین تصمیم این باشه که فعلاً هیچ تغییری در دارایی‌هاش ایجاد نکنه. فردا وقتی سیستم تصمیم‌گیری رو با هم بررسی کنیم این موضوع براتون کاملاً شفاف میشه و میبینید که چطور برای هر شرایط یک مسیر مشخص وجود داره. شخصا باور دارم وقتی که از این سیستم استفاده کنید بخش زیادی از استرس و نگرانی‌ای که الان موقع تصمیم گرفتن، جابه‌جا کردن سرمایه یا استفاده از فرصت‌های جدید دارید کامل از بین میره چون از اون لحظه به بعد تصمیم‌هاتون بر اساس ترس، هیجان یا حدس نیست و بر اساس یک منطق مشخص گرفته میشه.

یکی دیگه از سؤال‌ های مهمی که پرسیده شد مربوط به یکی از مطالب دیروز بود. وقتی درباره مهم‌ترین اشتباه‌های سرمایه‌گذاری صحبت میکردیم گفتم ورود با تمام سرمایه در حالت کلی یکی از اشتباه‌های رایجه. البته همونجا هم تأکید کردم که این موضوع یک استثنا داره و در بعضی شرایط خاص ورود با تمام سرمایه میتونه بهترین تصمیم ممکن باشه اما فقط در شرایط خاص. اینکه اون شرایط دقیقاً چه زمانی به وجود میاد خودش یکی از بخش‌های مهم سیستم تصمیم‌گیریه که فردا کامل درباره‌ش صحبت میکنم. اما قبل از اون باید یک باور اشتباه رو اصلاح کنیم. خیلی‌ها تصور میکنن مدیریت سرمایه یعنی سرمایه‌شون رو بین چند بازار مختلف پخش کنن مثلاً : ۲۰ درصد طلا… ۲۰ درصد نقره… ۳۰ درصد خودرو… ۳۰ درصد یک بازار دیگه… و فکر میکنن همین یعنی مدیریت سرمایه. در حالی که مدیریت سرمایه فقط تقسیم کردن پول بین چند دارایی نیست! مثلا طلا و نقره در خیلی از شرایط تقریباً یک رفتار مشابه دارن و هر دو تحت تأثیر یک جریان سرمایه قرار میگیرن یا مثلا بازاری مثل خودرو در شرایط پیش رو با یک تغییر در قوانین یا سیاست‌ شرایطش کاملاً تغییر میکنه. پس صرف اینکه سرمایه رو بین چند دارایی تقسیم کنیم به این معنی نیست که ریسک رو درست مدیریت کردیم! اتفاقاً اگر این کار بدون منطق و بر اساس یک سیستم مشخص انجام نشه نه‌تنها ریسک رو کاهش نمیده بلکه میتونه ریسک سرمایه‌گذاری رو به‌شدت افزایش بده. دوستان یک اصل مهم در سرمایه‌گذاری وجود داره که میگه : وقتی سرمایه هنوز کوچیکه اولویت اصلی رشد سرمایه است، اما وقتی سرمایه بزرگتر میشه حفظ سرمایه هم به اندازه رشد اون اهمیت پیدا میکنه. برای همین تصمیمی که برای یک نفر با سرمایه محدود منطقیه ممکنه برای کسی که سرمایه چندین برابری داره اصلاً تصمیم درستی نباشه به همین دلیله که مدیریت سرمایه هیچوقت نسخه آماده یا درصدهای ثابت نداره. اینکه… چه مقدار سرمایه… در چه بازاری… در چه زمانی… با چه هدفی وارد بشه… همه این‌ها باید بر اساس یک منطق مشخص تعیین بشه و تمام این موارد داخل سیستم تصمیم‌گیری لحاظ میشه ‌و کمک میکنه به جای تصمیم گرفتن با نسخه‌های آماده متناسب با شرایط اقتصاد، شرایط بازار و حتی شرایط خودتون بهترین تصمیم ممکن رو بگیرید. فردا قدم‌به‌قدم درباره همین موضوع صحبت میکنیم و میبینید چرا در بعضی شرایط، ورود با تمام سرمایه میتونه بهترین تصمیم ممکن باشه و در شرایطی دیگه دقیقاً بزرگترین اشتباه.

پرتکرارترین سؤال‌ بعدی که این چند روز از من پرسیده شد این بود که : چطور بهترین بازار برای سرمایه‌گذاری رو انتخاب کنیم؟ دوستان من هیچ‌وقت برای انتخاب بازار از خود بازار شروع نمیکنم بلکه از اقتصاد شروع میکنم. یعنی قبل از اینکه به طلا، دلار، مسکن، بورس یا کریپتو فکر کنم اول سعی میکنم بفهمم اقتصاد در چه مرحله‌ای قرار داره. قدرت خرید مردم به کدوم سمت حرکت می‌کنه؟ سرمایه احتمالاً به سمت چه دارایی‌هایی میره؟ بزرگترین ریسک‌های پیش رو چیه؟ بعد از اینکه جواب این سؤال‌ها مشخص شد تازه میرسیم به این سؤال که : الان کدوم بازار میتونه انتخاب منطقی‌تری باشه؟ به همین دلیل قبلا بهتون گفتم دوستان بازارها علت نیستن و نتیجه‌ان! یعنی اول اقتصاد تغییر میکنه… بعد جریان سرمایه بین بازارها جابه‌جا میشه… و در نهایت قیمت‌ها خودشون رو با اون تغییرات تطبیق میدن. جواب این سؤال رو عمداً کامل باز نکردم چون تشخیص اینکه اقتصاد در چه مرحله‌ای قرار داره و از روی اون چطور بازار مناسب رو انتخاب کنیم یکی از بخش‌های سیستم تصمیم‌گیریه برای همین ترجیح میدم این موضوع رو بصورت کامل و یکپارچه فردا خدمتتون توضیح بدم .

یکی از پرتکرارترین و مهم‌ترین سؤال‌هایی که پرسیده شد این بود که : از کجا مطمئن باشیم اتفاقی خارج از پیش‌بینی‌هامون نمیوفته و غافلگیر نمیشیم؟ دوستان این سؤال یکی از مهم‌ترین سؤال‌های سرمایه‌گذاریه. چون اگر قرار بود آینده فقط یک مسیر مشخص داشته باشه طبیعتاً سرمایه‌گذاری خیلی ساده‌تر از این بود. اما چالش اصلی دقیقاً از جایی شروع میشه که همیشه چند سناریوی مختلف پیش روی ما قرار داره. به همین دلیله که هیچ‌وقت تحلیل‌هام رو فقط بر اساس یک سناریو انجام نمیدم و همیشه سعی میکنم تمام سناریوهای ممکن رو از قبل شناسایی کنم و برای هر کدوم یک برنامه مشخص داشته باشم. یعنی اگر شرایط مطابق انتظار پیش رفت از قبل مشخصه چه تصمیمی باید بگیرم. اگر هم شرایط تغییر کرد باز هم از قبل مشخصه بر چه اساسی باید تصمیمم رو اصلاح کنم. قدرت یک سرمایه‌گذار به این نیست که آینده رو دقیق پیش‌بینی کنه قدرتش به اینه که برای آینده‌های مختلف از قبل آماده باشه و دقیقاً همین کاریه که سیستم تصمیم‌گیری انجام میده. فردا عملکرد این سیستم رو کامل براتون توضیح میدم. اینکه چطور سناریوهای مختلف رو شناسایی میکنم، برای هر سناریو از قبل برنامه دارم و اگر شرایط برخلاف انتظار تغییر کرد چطور بدون ترس، بدون عجله و بر اساس یک منطق مشخص تصمیمم رو بروزرسانی میکنم. وقتی عملکرد این سیستم رو ببینید بهتر متوجه میشید چرا خیلی از تحلیل‌هایی که ماه‌ها قبل داخل همین کانال منتشر شد در نهایت دقیقاً در همون مسیری حرکت کرد که از قبل درباره‌ش صحبت کرده بودم. اون تحلیل‌ها نتیجه یک حدس یا یک پیش‌بینی لحظه‌ای نبودن بلکه خروجی یک سیستم مشخص برای تصمیم‌گیری بودن سیستمی که فردا قدم‌به‌قدم با هم بررسیش میکنیم.

سلام دوستان صبح همگی بخیر قبل از اینکه وارد ادامه مسیر بشیم میخوام امروز یک کار مهم انجام بدیم. این چند روز قدم‌به‌قدم کنار هم درباره موضوعاتی صحبت کردیم که به اعتقاد من پایه تمام تصمیم‌های سرمایه‌گذاریه. از تحلیل ۱۲ ماه آینده اقتصاد ایران… تا تفاوت بین تحلیل و پیش‌بینی… اینکه چرا پیدا کردن یک فرصت به‌تنهایی کافی نیست… و اینکه انتخاب بازار فقط اولین قدم سرمایه‌گذاریه. دیشب هم ازتون خواستم اگر سؤال یا ابهامی براتون باقی مونده برام ارسال کنید. بعد از خوندن پیام‌ها یک نکته خیلی توجهم رو جلب کرد چون تصورم این بود که بیشتر سؤال‌ها باید درباره خود تحلیل باشه اما برعکس بخش زیادی از سؤال‌ها اصلاً درباره تحلیل نبود و تقریباً همه سؤال‌ها یک نقطه مشترک داشتن اینکه : حالا با این اطلاعات دقیقاً باید چه تصمیمی بگیریم؟ و راستش همین سؤال بیشتر از هر چیز دیگه‌ای به من نشون داد که مسیر این چند روز رو درست اومدیم. چون تفاوت اصلی سرمایه‌گذاری دقیقاً از همینجا شروع میشه نه از پیدا کردن فرصت بلکه از تصمیم‌هایی که بعد از پیدا کردن اون فرصت گرفته میشه. برای همین تصمیم گرفتم امروز رو کامل به مهم‌ترین و پرتکرارترین سؤال‌هایی اختصاص بدم که این چند روز از من پرسیدید. میخوام مطمئن بشم هیچ ابهام مهمی از مطالب این چند روز باقی نمونده. چون وقتی که این پایه‌ها درست ساخته بشن تمام اتفاقاتی که در ماه‌های آینده با هم بررسی میکنیم کاملا شفاف‌، منطقی‌ و قابل‌فهم‌ خواهند بود. فردا هم وارد آخرین و مهم‌ترین بخش این مسیر میشیم یعنی سیستم تصمیم‌گیری. و بعد از اون کم‌کم از فضای آموزش فاصله میگیریم و وارد بررسی فرصت‌های واقعی، تحلیل بازارها و مهم‌تر از همه تصمیم‌های عملی میشیم. امروز مهم‌ترین سؤال‌ها رو با هم بررسی میکنیم تا با خیال راحت وارد مرحله بعد این مسیر بشیم.

پس اگر بخوام تمام صحبت‌های امروز رو فقط در یک جمله خلاصه کنم میگم : بازار درست بدون سیستم درست نتیجه‌ای نمیسازه! حالا بریم سراغ آخرین سوال مهم امروز : این سیستمی که مدام ازش صحبت میکنم دقیقاً چیه؟ ببینید دوستان الان آخر شبه و احساس میکنم امروز به اندازه کافی مطالب مهم رو با هم مرور کردیم برای همین الان فقط یک تعریف کوتاه ازش میگم. سیستم تصمیم‌گیری یعنی قبل از اینکه وارد یک بازار بشیم، برای مهم‌ترین تصمیم‌هایی که ممکنه در طول مسیر باهاش روبه‌رو بشیم، از قبل یک منطق و تصمیم مشخص داشته باشیم. یعنی اگر مجدد جنگ شد یا توافق شد… یعنی اگر شرایط تغییر کرد… اگر اتفاق مهمی در اقتصاد یا سیاست افتاد… اگر بازار برخلاف انتظار ما حرکت کرد… یا حتی اگر فرصت بهتری به وجود اومد… تصمیم‌هامون رو بر اساس احساس همون لحظه نگیریم. بلکه بر اساس منطقی تصمیم بگیریم که از قبل براش فکر کردیم. اگر دقت کرده باشید تقریباً تمام مطالبی که این چند روز با هم مرور کردیم مستقیم یا غیرمستقیم به همین موضوع مربوط میشد. اینکه چرا تحلیل به‌تنهایی کافی نیست… چرا انتخاب بازار فقط اولین قدمه… و چرا خیلیا با وجود داشتن اطلاعات خوب باز هم به نتیجه‌ای که انتظارش رو دارن نمیرسن و جواب همه این سؤال‌ها در همین دو کلمه خلاصه میشه : سیستم تصمیم‌گیری اما توضیح اینکه این سیستم دقیقاً چطور شکل میگیره، چه اجزایی داره و چطور باید برای خودمون بسازیمش خودش یک موضوع مهمه و دوست ندارم خیلی سریع از کنارش عبور کنیم. از طرف دیگه احساس میکنم قبل از اینکه وارد اون بخش بشیم بهتره مطمئن بشم مطالب این چند روز کاملاً براتون روشن شده. برای همین تصمیم گرفتم فردا رو کامل به پاسخ دادن به مهم‌ترین و پرتکرارترین سؤال‌هایی اختصاص بدم که این چند روز از من پرسیدید. معتقدم جواب همین سؤال‌ها مسیر پیش رومون رو شفاف‌تر میکنه و باعث میشه با آمادگی بیشتری وارد مرحله بعد بشیم. اگر هنوز سؤال یا ابهامی براتون باقی مونده خوشحال میشم همین امشب از طریق آیدی زیر برام ارسال کنید تا فردا مهم‌ترین و پرتکرارترین اونها رو داخل کانال با هم بررسی کنیم. 📩 @seyedtahamohamdi

دوستان همونطور که در پست قبل توضیح دادم بیشتر اشتباه‌های سرمایه‌گذاری بعد از پیدا کردن یک فرصت اتفاق می‌افتن نه قبل از اون. اما اینجا یک سؤال مهم پیش میاد… اگر انتخاب بازار فقط اولین قدمه پس قدم‌های بعدی دقیقاً چی هستن؟ فرض کنیم امروز بهترین بازار سرمایه‌گذاری رو هم پیدا کردیم… بعدش چی؟ چون انتخاب بازار فقط به این سؤال جواب میده که سرمایه‌مون رو کجا قرار بدیم. اما سؤال‌های مهم‌تر تازه بعدش شروع میشن اینکه : با چه مقدار از سرمایه وارد بشیم؟ همه سرمایه رو یکجا وارد کنیم یا مرحله‌ای؟ اگر بازار قبل از رشد مدتی اصلاح یا نوسان کرد، چه تصمیمی بگیریم؟ اگر زودتر از انتظار رشد کرد چیکار کنیم؟ اگر شرایط اقتصادی تغییر کرد و فرصت بهتری به وجود اومد آیا باید تصمیممون رو تغییر بدیم؟ دوستان نتیجه نهایی هر سرمایه گذاری رو دقیقا جواب همین سؤال ها مشخص میکنه! برای اینکه بهتر این موضوع رو درک کنید یک مثال میزنم : فرض کنید دو نفر دقیقاً در یک روز و بر اساس یک تحلیل وارد یک بازار میشن. هر دو یک تحلیل رو خوندن… هر دو یک بازار رو انتخاب کردن… اما از همون لحظه مسیرشون از هم جدا میشه. نفر اول قبل از ورود برای تمام مسیر برنامه داره. یعنی میدونه با چه مقدار سرمایه وارد بشه… میدونه اگر بازار اصلاح کرد چه تصمیمی بگیره… میدونه در چه شرایطی بخشی از سرمایه رو جابه‌جا کنه… و اگر شرایط اقتصادی تغییر کرد از قبل برای اون سناریو هم برنامه داره. اما نفر دوم فقط یک چیز رو میدونه… اینکه این بازار خوبه همین! بقیه تصمیم‌ها رو به شرایط همون روز واگذار میکنه. در نتیجه با اولین اصلاح دچار ترس میشه… با اولین رشد دچار طمع میشه… و حتی به خاطر وابستگی به همون بازار فرصت‌های بهتر رو هم نمیبینه. هر دو یک بازار رو انتخاب کردن… اما چند ماه یا چند سال بعد نتیجه تصمیم‌هاشون کاملاً متفاوت خواهد بود. به همین دلیله که همیشه تاکید داشتم که دوستان تحلیل خوب فقط نقطه شروعه و اون چیزی که در نهایت نتیجه رو میسازه تصمیم‌هاییه که بعد از اون تحلیل میگیرید. برای همین این چند روز قبل از اینکه وارد فرصت‌های اصلی ماه‌های آینده بشیم دارم این مباحث رو با شما مرور میکنم. چون مهمتر از پیدا کردن فرصت اینه که وقتی به اون فرصت میرسیم برای تصمیم هایی که قراره بگیریم آماده باشیم چون اگه آماده نباشیم به راحتی خیلی سریعتر از چیزی که حتی تصورشو کنید اونو از دست میدیم. دوستان هر سرمایه‌گذاری موفقی بر اساس یک منطق مشخص انجام میشه منطقی که از لحظه ورود شروع میشه و تا زمان خروج، مدیریت سرمایه و تصمیم‌های بعدی ادامه پیدا میکنه که در سرمایه گذاری بهش سیستم تصمیم‌گیری میگیم. در پست بعدی در مورد این سیستم و هر بخشش صحبت میکنیم.

پنج اشتباهی که حتی بهترین فرصت‌های سرمایه‌گذاری رو هم از بین میبره! همونطور که در پست قبل هم گفتم… پیدا کردن یک فرصت خوب فقط اولین قدم سرمایه‌گذاریه. اما چیزی که در نهایت نتیجه رو مشخص میکنه تصمیم‌هاییه که بعد از پیدا کردن اون فرصت میگیریم. طی سالهای گذشته فرصت‌های زیادی در بازارهای مختلف به وجود اومد. خیلی‌ها اون فرصت‌ها رو دیدن… خیلی‌ها حتی به‌موقع وارد هم شدن… اما همه اونها نتیجه یکسانی نگرفتن. نه به خاطر اینکه تحلیل اشتباه بود بلکه به خاطر اشتباه‌هایی که بعد از خوندن اون تحلیل مرتکب شدن. مهم‌ترین این اشتباه‌ها ایناست : ۱. ورود با تمام سرمایه بعضی افراد به محض اینکه یک فرصت خوب پیدا میکنن تمام سرمایه‌شون رو وارد همون بازار میکنن. در حالی که هیچ تحلیل و هیچ سرمایه‌گذاری آینده رو با قطعیت تضمین نمی‌کنه. نتیجه؟ با اولین نوسان، آرامش از بین میره و تصمیم‌های احساسی جای تصمیم‌های منطقی رو میگیرن. البته اینو هم باین بگم که ورود با تمام سرمایه در شرایط خاصی هم بهترین تصمیمه اما در شرایط خاص! که بعدا کامل درموردش توضیح میدم اما بطور کلی این کار اشتباهه. ۲. ترس بازار یکم اصلاح میکنه… اما خیلی‌ها تصور میکنن کل تحلیل اشتباه بوده. در نتیجه درست زمانی از بازار خارج میشن که هنوز دلیل اصلی ورودشون تغییری نکرده برای همین این آموزش هارو در اختیارتون میزارم چون شرایط پیش رو دقیقا همین مشکل رو به وضوح براتون بوجود میاره و باعث میشه زودتر از موعد وارد یا خارج بشید. یعنی ترس جای منطق رو میگیره! ۳. طمع بازار رشد میکنه… سود بیشتر میشه… و کم‌کم این جمله داخل ذهنتون تکرار میشه : بذار فقط یکم بیشتر صبر کنم… با اطمینان کامل میگم دوستان همین یکم بیشتر در ۹۹٪ مواقع به از بین رفتن تمام سودتون منتهی میشه پس لطفا رعایتش کنید و قبل از ورود یک حد سود ذهنی مشخص برای خودتون تعیین کنین. ۴. تعصب گاهی شرایط بازار تغییر میکنه اما نظر ما تغییر نمی‌کنه. مثلا وقتی به یک بازار یا یک تحلیل وابسته میشیم کم‌کم واقعیت‌های جدید رو هم نمیبینیم. در حالی که سرمایه‌گذار حرفه‌ای به هیچ بازاری تعصب نداره برای همین دوستان ما به عنوان سرمایه گذار باید وارد بازاری بشیم که سرمایمون رو رشد بده و هیچ اهمیتی نداره که اسم اون بازار اسمش چی باشه و اگر شرایط هم تغییر کنه تصمیم ما هم بلافاصله تغییر میکنه. ۵. نداشتن برنامه به اعتقاد من این مهم‌ترین اشتباهه. خیلی‌ها فقط برای خرید برنامه دارن اما برای ادامه مسیر نه. نمیدونن اگر بازار اصلاح کرد چه تصمیمی بگیرن؟ نمیدونن اگر زودتر از انتظار رشد کرد چیکار کنن؟ و اگر شرایط اقتصادی هم تغییر کرد برنامه‌ای برای تصمیم بعدی ندارن پس وقتی برای این سؤال‌ها جواب نداشته باشین تصمیم‌هاتون رو احساسات میگیرن نه منطق. دوستان تقریبا تمام افرادی که در بازارهای مالی به نتیجه‌ای که انتظارش رو داشتن نمیرسن به خاطر پیدا نکردن فرصت شکست نمیخورن به خاطر تصمیم‌هایی شکست میخورن که بعد از پیدا کردن فرصت میگیرن. برای همین مهم‌ترین تفاوت یک سرمایه‌گذار حرفه‌ای با یک سرمایه‌گذار معمولی در پیدا کردن فرصت نیست بلکه در استفاده درست از اون فرصته. چون تحلیل خوب فقط مسیر رو نشون میده اما این تصمیم‌های ماست که مشخص میکنه چند سال بعد از تصمیم‌های امروز احساس رضایت داشته باشیم یا حسرت. هنوز مهم‌ترین بخش این مسیر باقی مونده اینکه اگر انتخاب بازار فقط اولین قدم باشه پس قدم‌های بعدی دقیقاً چی هستن؟ درباره این موضوع در پست بعدی صحبت میکنیم.

یکی از واقعیت های بازارهای مالی اینه که بیشتر مردم اصلا مشکل کمبود فرصت ندارن! مشکل اصلی اینه که وقتی فرصت از راه میرسه نمیدونن باید باهاش چیکار کنن! شاید این جمله در نگاه اول عجیب به نظر برسه. اما اگر به اتفاقات چند سال گذشته نگاه کنید متوجه میشید بارها فرصت‌هایی به وجود اومد که میتونست آینده مالی خیلی‌ها رو تغییر بده. طلا… دلار… بورس… کریپتو… فرصت وجود داشت اطلاعات هم وجود داشت حتی خیلی از افراد اون فرصت‌ها رو به‌موقع دیدن اما آیا همه نتیجه یکسانی گرفتن؟ قطعاً نه چون مشکل اصلی پیدا کردن فرصت نبود مشکل تصمیم‌هایی بود که بعد از پیدا شدن فرصت گرفته شد. یکی با اولین اصلاح بازار ترسید… یکی از روی طمع بیش از حد ریسک کرد… یکی هم اونقدر برای سود بیشتر صبر کرد که بخش بزرگی از سودش از بین رفت. به اعتقاد من موفقیت در سرمایه‌گذاری از لحظه‌ای شروع نمیشه که فرصت رو پیدا میکنید بلکه از لحظه‌ای شروع میشه که باید برای اون فرصت تصمیم بگیرید. به همین دلیل امروز مهم‌ترین اشتباه‌هایی رو بررسی میکنیم که باعث میشن حتی بهترین فرصت‌ها هم به نتیجه‌ای که انتظارش رو داریم تبدیل نشن.

سلام دوستان صبح همگی بخیر احتمالاً برای بعضی از شما این سؤال پیش اومده که چرا این چند روز به جای اینکه مستقیم درباره خرید و فروش یا فرصت‌های بازار صحبت کنم بیشتر درباره نوع فکر کردن، تصمیم‌گیری و اشتباه‌های سرمایه‌گذاری حرف میزنم؟ ببینید دوستان همونطور که قبل‌تر هم گفتم چند ماه آینده یکی از مهم‌ترین دوره‌های اقتصادی چند دهه اخیر ایرانه. و این نکته رو نباید فراموش کنیم که فرصت‌های بزرگ، داخل بازارهای آروم به وجود نمیان. بلکه زمانی شکل میگیرن که بازارها پر از نوسان، ترس، هیجان و تصمیم‌های احساسی باشن در نتیجه نوسان‌هایی رو قراره تجربه کنیم که به هیچ عنوان با نوسان‌های معمولی ۱-۳٪ این روزا قابل مقایسه نیستن. نوسان‌هایی که اگر درست مدیریت بشن میتونن فرصت‌های سرمایه گذاری فوق العاده ای رو برامون ایجاد کنن اما از طرف دیگه اگه بدون برنامه باهاشون روبه‌رو بشید میتونن آسیب‌های جدی به سرمایه تون وارد کنن. دقیقاً به همین دلیل قبل از اینکه وارد فرصت‌های پیش رو بشیم باید مهم‌ترین اشتباه‌های تصمیم‌گیری رو اصلاح کنیم. چون در بازارهای مالی اشتباه فقط یک اشتباه ساده نیست و یک تصمیم اشتباه مستقیماً روی سرمایه، آینده مالی، آرامش ذهنی و امنیت مالی خودتون و خانواده‌تون اثر میذاره. برای همین به اعتقاد من جلوگیری از یک اشتباه بزرگ از به‌دست آوردن یک سود بزرگ هم ارزشمندتره. دیروز درباره تفاوت بین تحلیل و تصمیم‌گیری صحبت کردیم. امروز قدم‌به‌قدم مهم‌ترین اشتباه‌هایی رو بررسی میکنیم که باعث میشن خیلیا با وجود داشتن تحلیل درست باز هم به نتیجه‌ای که انتظارش رو دارن نرسن. هدف من فقط این نیست که فرصت‌های خوب رو به شما نشون بدم؛ هدف من اینه که وقتی اون فرصت‌ها از راه رسیدن با آگاهی، آرامش و آمادگی بهترین تصمیم ممکن رو بگیرید.

فرض کنید بهترین تحلیل دنیا رو در اختیار دو نفر قرار بدیم… آیا هر دو نتیجه مالی یکسانی میگیرن؟ قطعاً نه خب تفاوت از کجاست؟ باید بگم خیلی‌ها دقیقا از همینجا مسیر رو اشتباه میرن چون تصور میکنن موفقیت فقط به داشتن یک تحلیل خوب بستگی داره در حالی که تحلیل فقط جهت حرکت رو مشخص میکنه و این تصمیم‌های ماست که نتیجه نهایی رو میسازه. دقیقاً به همین دلیل بود که این چند روز قبل از اینکه درباره فرصت‌های پیش رو صحبت کنم سعی کردم اول یک چارچوب درست از اقتصاد در ذهن شما شکل بگیره. چون طی چند ماه آینده فرصت‌هایی در اقتصاد به وجود میاد که میتونه زندگیتون رو کاملا تغییر بده. اما از نگاه من پیدا کردن فرصت فقط نیمی از مسیره و نیمه مهم‌تر اینه که وقتی اون فرصت از راه رسید آماده باشیم و تصمیم درستی بگیریم. طی سالهای گذشته بیش از ۱۱۰۰ تحلیل داخل همین کانال منتشر کردم اما طبیعیه که نتیجه همه افراد یکسان نبوده باشه چون تصمیم هایی که بعد از خوندن اون تحلیل گرفته شده متفاوت بوده. به همین دلیل تصمیم گرفتم امسال قبل از اینکه وارد فرصت‌های پیش رو بشیم مهم‌ترین اشتباه‌هایی رو که میتونه نتیجه یک تحلیل خوب رو از بین ببره با هم بررسی کنیم و حلشون کنیم تا اینبار که فرصت‌ها از راه رسیدن آماده باشید و بهترین استفاده ممکن رو از اونها ببرید. چون چند ماه آینده فرصت هایی در اقتصاد ایران شکل میگیره که ممکنه تا سالها دوباره تکرار نشن. دوست دارم وقتی اون روزها رسید شما جزو کسایی باشید که با آگاهی، آرامش و آمادگی بهترین استفاده رو از اون فرصت‌ها میبرن. از فردا به امید خدا این مسیر رو قدم ‌به‌ قدم با هم شروع میکنیم.