زَرهـ໑م☕🌱

اینجا را دوست داشتم مانند خانه خانه ی من بود،جایی که خودم آن را ساخته بودم آن زمان گمان میکردم که اگر خودم خانه از کلمات برای خودم بسازم. دیگر از آنجا نمی گریزم فرار نمیکنم و یا خسته نمیشوم اما دیر فهمیدم که گاهی آدم خسته می شود از خودش ،خانه اش،شهرش و دروغ نباشد گاهی هم از کالبدش در میان صندلی هایی که کلمات بر روی آن نشسته بودند وقتی که به ایستگاه نوشتن رسیدم آنان گفتند دیگر نمی توانیم ! وحال دیگر چیزی برای نوشتن ندارم من گم شده ام میان چیزی که میخواستم و چیزی که حال هستم. نمیدانم باید چه کنم و کجا بروم بقول ربکا سولنیت توی کتاب نقشه هایی برای گم شدن پرسش اینجاست که چطور میشود گم شد؟ اگر هیچ گاه گم نشده ای ، هیچ گاه زندگی نکرده ای. اگر ندانی چطور گم شوی تباه خواهی شد. زندگی کاشفانه؛ جایی در میانه سرزمین های ناشناخته قرار دارد دوستتان دارم و این خانه را به عنوان یک یادگار از خودم برایتان میگذارم. شاید روزی آمدم شاید هم نه ... قربان بودنتان بروم راهتان سفید 🤍