H

فرزند ایران و جان فدای میهن. این جمله به چهل هزار تیکه تبدیلم می‌کنه.

کاش منم last seen a long time ago میشدم.

احساس نیاز به گریستن، قدر رودها، دریاها، اقیانوس‌ها و ناتوان در گریستن به قدر قطره‌ای.

مدام باید به خودم یادآوری کنم که زندگی به پایان نرسیده، تغییر بزرگی کرده و تو باید باهاش کنار بیای.

الان ذهنت داره خودش رو متهم می‌کنه چون: مغز دنبال «کنترل»ه می‌خواد بگه «اگه من فلان کار رو می‌کردم…» •ولی حقیقت اینه: تو نمی‌تونستی با بهتر بودن، کسی رو سالم کنی.

maybe in another life.

لطفا مکالمتونو از بعد از «خوبی؟» شروع کنید چونکه «نه»

منتظر بهار بودم در شهری که زمستان پایانی نداشت

من امروز آنقدر گریه کردم که سرم داره میترکه😃

شدی پر پر و یه مادر چشم به راه داری

خدا هیچکس رو شرمنده زنده بودنِ خودش نکنه

عزیزم میرم من امشب، چون میخوام بهتر شه فردا...

چه خوش‌تر زآن که بعد از انتظار‌ی‌؟ به امیدی رسد امیدوار‌ی‌؟ • نظامی

"ما سرانجام شبی مست و مدهوش، کمی ژولیده، با بدن‌های به خون غلتیده، بر مزار نجس و نحس شما می‌رقصیم.."

‏ایرانی بودن یعنی برای کسایی گریه کنی که حتی نمی‌شناسیشون.💔