پریشان نوا

صدای بمب ساعتی موسیقی تلخی توی گوش اش بود... نه، این نمیتونست پایانش باشه نباید اینجوری باشه... با قلبی سنگین از روی اون آسمون خراش به شهر نگاه میکنه... آدم ها از این بالا خیلی کوچیک و آسیب پذیر دیده میشن، مثل مورچه های بیچاره ای که میتونه زندگیشون رو به راحتی بگیره اما حالا توی یک قمار از پیش باخته بود... هیچوقت توی قمار خوب نبود، فقط از بازی با کارت و تاس  لذت میبرد اما این قمار مثل همیشه نبود. این بار کارت یا تاسی درکار نبود، شرط این قمار زندگی خودش و این آدم های بیچاره بود...