کافه دکلمه

#گره_ڪور وقتے گره ڪور دلم وا شدنے نیست گمگشتۀ چشمان تو پیدا شدنے نیست ڪوتاه ڪن اے فصل غم انگیز غم عشق  این قصّه گنگےست ڪه گویا شدنے نیست پاییز ! از این بیش در این شاخه میاویز  این برگ فروریخته زیبا شدنے نیست این شاخه به احساس بهارے نشود سبز جنگل به جز از ریشه مداوا شدنے نیست در حیرتم از عشق میان دو نفر ڪه درهیچ ڪجا هردو طرف جا شدنے نیست دل را تو به دریا بزن ای ماهےام این عشق در تُنگِ ترڪ خورده مهیا شدنے نیست افسوس بیان غم هر مصرع چشمت با قافیه این غزل افشا شدنے نیست  خم گشتن اندام من از بار غم عشق جز در خم ابروے تو معنا شدنے نیست افسوس ڪه از بخت من غمزده انگار اندیشه من بودنتان ، ما شدنے نیست دریافته‌ام این گره ڪور دل من جز با نفس دست شما وا شدنے نیست.

خانه سرد است دلم یخ زده از بغض وجودم روزم چو شب تار و شبم،چون شب قبر هوا خالی شده از حس تنفس نفسم تنگ، ناله ام سوزنده چو  آوای قناری شعرهایم خط خطی، دفترم خالی خاطراتم مثل یک غول بیابانی وحشت هرروزه ام را ،تو نمی‌دانی!!! تو نمی‌دانی چه سخت است در حسرت روی یکی، شب تا سحر شب زنده داری ها یا نمی‌دانی ز حال و روز مرده ای در جمع آدم ها و نمی‌دانی میان خواب و بیداری،تکرار رؤیاها نه تو نمی‌خواهی بدانی،از درد این آشوب و زاری ها تو دلت از سنگ شده ضربت ثانیه ها،همچو آونگ شده سینه ام را بگشا،در واپسین ثانیه ها دل من، مرده درون قفسی تنگ شده