کافه دکلمه

  پرده تا باد صبا از رخ جانانه کشید پیش رویم همه جا نقش پریخانه کشید ماجرایی که کشید از سر زلفش دل من می‌توان گفت که در سلسله، دیوانه کشید میل بر باده و پیمانه و ساقی نکند هر که با یاد لب لعل تو پیمانه کشید دل جمعی است پریشان و، ندانم امشب که سر زلف دلآرام تو را شانه کشید؟ شعلهٔ شمع، شرر بر پر پروانه بزد آتش عشق، شرر بر من دیوانه کشید رشک آتشکده شد سینهٔ بی‌کینهٔ من آتش عشق تو، بس شعله در این خانه کشید مژده بردند بر پیر مغان مغبچگان که صبوحی ز حرم، رخت به میخانه کشید

بیکــلام شادمهـر

هرگز از گردش ایام دل‌آزرده مباش بامدادی‌ست پیِ هر شبِ تاری، آری... #سیدمحمدحسین_طباطبایی #شبتون‌به‌عشق

میزند  هر دم  تباهی ریشه ی  پیمانِ ما گشته این فرسودگی ها دشمنِ پنهانِ ما ناله های شب شکن شدحربه ی بیدادِ ما این حکایت ریشه کرده در دلِ ویرانِ ما کهنه سربازانِ جنگیم و کنون وامانده ایم گویی این دوران ندارد طاقتِ شیرانِ ما کوله باری از غمِ هم سنگران بر دوشِ ما می گدازد هرزمان این سینه ی عریانِ ما عاشقانه  بر مدارِ  عهد و پیمان مانده ایم خونِ همرزمانِ عاشق نقطه ی عصیانِ ما

ممنوعه است آنکه درگیر بودنش شده ام ممنوعه است

شب چه حکایت قشنگیست آدم را وادار به فکر کردن به آنهایی میکند که عزیزند...

شبتون قشنگ دلتون پر از زیبایی 💖