کافه دکلمه

ته تغاری پاییز، آمده است... آخرین گلبرگ این غنچه‌ی پژمرده... همانی که دل‌مردگیِ این خزان را، ته‌نشین میکند، و سوز زمستان را، به دوش میکشَد... تا خشکی زمین ،به سفیدی برف مُزَیَن شود... آذر، عاطفی‌ مزاج پاییز است... نازک‌دلی ست،بین این همه غم و بوران تنهایی...

#شبتون_آرام🌺

  جا مانده‌ای از وعده‌ی دیدار من کنار پنجره‌ی کافه سر همان میز با دو فنجان قهوه‌ی یخ شده نگاهم را امتداد داده‌ام تا انتهای پیچ خیابان هر عابری که از دور می‌آید امید می‌دهم به خود که تو باشی اما افسوس که هرگز خیابان و کافه و چشمانم به دیدنت مزین نشد که نشد...

کدام خاطره از عطر آغوش تو می‌گذرد که این چنین چشمانم به شوق می‌گرید کدام ستاره در شب های تاریک از نگاه تو روشن می‌شود که من هرشب خواب را به امید دیدنت به آغوش می‌کشم

جمعـه ها از پشـتِ پنجـره ی تــکرار ، تمـامِ عصـرهای به غـروب نرسیـده را دلتنـــگم ... خلـوت شـده اسـت ، این خیـابان با درخـت های سَــرو و خلـوت تر از آن کوچـه ای سـت که ســنگفرش هایش  تـرانه می کننـد ،نــگاهِ بی قـرارمان را . مدتهـاسـت از اَبــرهای آبـیِ احسـاسمان هیـچ بـارانـی نمی بـارد .      دلتنـــگم ...   

مرا  وقتے گرفتار خودم بودم صدا کردے مرا از من ، مرا از قیدِ من بودن رها کردے دوباره روے ماهت ، محو شد در رشته هاے شب تو با زیبایےات این حرف‌ها را ، نخ نما کردے... نماز عشق مےخواندم ، امامم حضرت دل بود کنارم بے تکلّف ایستادے ، اقتدا کردے به هم نزدیک بودیم ، آتش از لب‌هات مےتابید دلت مےخواست لب‌هاے مرا ، امّا حیا کردے من از خود نیمه‌اے را دیده بودم "عاقل" اما تو مرا با نیمه ے دیوانه ے من آشنا کردے

  بیر عیدییه بیر وعده غذا حسرت اولوپدی از بس کی قالیب آج نچه گون رنگی سولوبدی بیــر عیـده ولی غــم نــدی درک ئیلمییبللر آماده اولوپ هر نه کی هر لحظه  سئووپلر