کافه دکلمه

شایـد بـرای اکثـرِ آدمـا یلـدا آخـرین شـب ِ پاییـز باشـه ولــی ،  مـن و تـویی که هـر شـب هـوا چـه گرم باشـه و چه سـرد انـار ، باشـه یا نباشـه لبـوی داغ بخوریـم یا نخوریم هنـدونه داشـته باشـیم یا نـه هیـچ فـرقی نداره

به خیالم هوس بدهکارم،به لبم بوسه از سر شادی      

و حالا از پس این همه نبودنت ایستاده ام اینجا

الهی! هر که تو را شناخت و علم مهر تو افراخت، هر چه غیر از تو بود بینداخت. الهی آن کس که تو را شناخت جان را چه کند؟ فرزند و عیال و خانمان را چه کند؟ دیوانه کنی هر دو جهانش بخشی دیوانه تو هر دو جهان را چه کند

‍ روزی که فراموشم کنی خانه ای که خشت به خشت در وادی خیال بنا کرده بودیم آوار می شود پتوس ها میان نقش برجسته های کاشی در اندوهی به پهنای رنگ زرد از رفتن باز میمانند و شمعدانی قرمز در گلدان سفالین خاک ماتم بر سر می گیرد روزی که فراموشم کنی باران بند نمی آید و شعر می گریزد میان خیره ماندنم به هیچ روزی که فراموشم کنی کالبدم از روح تهی می شود و دستانم بر سینه ای که ساعت ها سر بر آن می نهادی گره می خورند روزی که فراموشم کنی پاییز تا پاییز برگها را میان گودالی به عمق تنهایی کابوس میشمارم و تا رستاخیز لبخندت جوانه نمی زنم بمان... می خواهم با سرانگشتانم چون آرشه ای میان موهایت گام عاشقانه بردارم

       این روزهـا خورشیـد هم سـاکت و سـرد روی نیمکتـی از اَبـرهای بی بـارش تـاریخ را ورق می زَنَـد تمـاشـاگر ِ مرگ کوهیــم  مرگ دریـا مرگ جنـگل مـرگ رود مـرگ بـاران مـرگ زمیـن مـرگ انسانیـت ... !! بیـدار شـو ،از پَـسِ پــرده ی ظلمـت و بتــابان عشــق را از شـرق به غـرب ازشمال به جنـوب تا دوبـاره این ویـرانه وطـن ، ایـــران شـود .      بیــدار شـو ...

چو شمع یک مژه وا کن ز پرده مست برون آ بگیر پنبه ز مینا قدح بدست برون‌ آ