کافه دکلمه

  عصرها موهای بلندم را می بافم ، رو به باغچه ی گل های رنگارنگ اطلسی روی صندلی چوبی راک قدیمی می نشینم و به یاد گل های قالی ایی می افتم که هر گره اش را به عشق آمدنت بافتم... با هر گره سرود عشق سر دادم عشقت را در تار و پود قلبم گره زدم و بافتم و بافتم... مثل محکومی در تبعیدگاه عشق... اما نبودی ندیدی نیامدی... نیامدی... و من سال ها در اتاقی تاریک و نمور با قالی ایی خاک خورده که دیگر تار و پودش لانه ی موریانه ها شده محکوم به تنهایی نفس می کشم... و همچنان در انتظار...

مردم اینجا چقدر مهربانند دیدند کفش ندارم برایم پاپوش دوختند

مکن یار مکن یار مرو ای مه عیار رخ فرخ خود را مپوشان به یکے بار تو دریاے الهے همه خلق چو ماهے چو خشک آورے ای دوست بمیرند به ناچار مگو با دل شیدا دگر وعده فردا که بر چرخ رسیدست ز فرداے تو زنهار چو در دست تو باشیم ندانیم سر از پاے چو سرمست تو باشیم بیفتد سر و دستار عطاهاے تو نقدست شکایت نتوان کرد ولیکن گله کردیم برای دل اغیار مرا عشق بپرسید که اے خواجه چه خواهے چه خواهد سر مخمور به غیر در خمار سراسر همه عیبیم بدیدے و خریدے زهے کاله پرعیب زهے لطف خریدار ملوکان همه زربخش تویے خسرو سربخش سر از گور برآورد ز تو مردهٔ پیرار ملالت نفزایید دلم را هوس دوست اگر ره زندم جان ز جان گردم بیزار چو ابر تو ببارید بروید سمن از ریگ چو خورشید تو درتافت بروید گل و گلزار ز سوداے خیال تو شدستیم خیالے کے داند چه شویم از تو چو باشد گه دیدار همه شیشه شکستیم کف پاے بخستیم حریفان همه مستیم مزن جز ره هموار

پیشِ روے ما گذشت این ماجرا این کرے تا چند و این کورے چرا؟ نا جوانمردا که بر اندامِ مرد زخم‌ها را دید و فریادے نکرد سینه مےبینید و زخمِ خون‌فشان چون نمے بینید از خنجر نشان؟! بنگرید اے خام‌جوشان بنگرید این چنین چون خوابگردان مگذرید

خوشا دلےکه مدام از پے نظر نرود به هر درش که بخوانند بےخبر نرود طمع در آن لب شیرین نکردنم اولی ولے چگونه مگس از پے شکر نرود سواد دیده غمدیده‌ام به اشک مشوے که نقش خال توام هرگز از نظر نرود ز من چو باد صبا بوے خود دریغ مدار چرا که بے سر زلف توام به سر نرود دلا مباش چنین هرزه گرد و هرجایے که هیچ کار ز پیشت بدین هنر نرود مکن به چشم حقارت نگاه در من مست که آبروے شریعت بدین قدر نرود من گدا هوس سروقامتے دارم که دست در کمرش جز به سیم و زر نرود تو کز مکارم اخلاق عالمے دگرے وفاے عهد من از خاطرت به در نرود سیاه نامه‌تر از خود کسی نمےبینم چگونه چون قلمم دود دل به سر نرود به تاج هدهدم از ره مبر که باز سفید چو باشه در پی هر صید مختصر نرود بیار باده و اول به دست حافظ ده به شرط آن که ز مجلس سخن به در نرود

روحم را پروراندے با عاشقانه هایت...

دوستت دارم گفتنش سادہ است شنیدنش هم اما فهمیدنش دشوارترین ڪارِ دنیاست این روزها اما همین دشوارے زیباست زیباست برایِ خاطرِ اطمینانِ دلت ڪه بفهمد هر آوارہ اے عاشق نیست هر رهگذرے مجنون و تو لیلےِ خاطرہ هاےِ هرڪس نخواهے بود

  به انتظار نبودی، ز انتظار چه دانی؟ تو بی‌قراریِ دل‌های بی‌قرار چه دانی؟ نه عاشقی که بسوزی، نه بيدلی که بسازی تو مست باده‌ی نازی، از اين دو کار چه دانی؟ هنوز غنچه‌ی نشکفته‌ای به باغِ وجودی تو روزگارِ گلی را که گشته خوار چه دانی؟ تو چون شکوفه‌ی خندان و من چو ابر بهاران تو از گريستنِ ابر نوبهار چه دانی؟ چو روزگار به کام تو لحظه لحظه گذشته ز نامرادیِ عشّاقِ روزگار چه دانی؟ درون سينه نهانت کنم ز ديده‌ی مردم تو قدر اين صدف ای دُرّ شاهوار چه دانی؟ تو سربلند غروریّ و من خميده‌قد از غم ز بيدِ اين چمن ای سرو باوقار چه دانی؟