𝘉𝘢𝘳𝘻𝘢𝘯

هنوز در خموش ‌خانه‌ باورم ، کوچ ناگهانی ‌ات قامت بستن نگرفته است ؛ انگار دیرگاهی است میان خواب و بیداری . مرگت را تهمتی سهمگین بر ساحت حیات می‌دانم . چگونه باور کنم آن سرو خرامان اندیشه و مهر ، اینک در پرده‌ ظلمت خاک آرمیده ؟ روزها می‌گذرند و من همچنان در دهلیز های تاریک انکار ، سراغ تو را از نسیم می‌جویم و رد پایت را بر تارک یادها کاوش می‌کنم . تو رفته‌ ای ، اما غیبتت چنان سنگین بر دوش لحظه‌ ها سایه افکنده که گویی هستی ، جز طنینی از نام تو و خلائی گران از کوچِ بی ‌بازگشتت نیست .