-میانِ سطرها-

اگه کسی تهران هست، بیاد با هم بریم کنسرت بمرانی

همینکه هنوز آدمایی رو دارم که میتونم با ذوق براشون اتفاقات روز رو تعریف کنم یعنی زندگی اونقدرا هم زشت نیست.

یه روز به خودت میای میبینی بزرگترین ترست رو داری زندگی میکنی.

ولی در سوگوار بودن استمرار عجیبی به خرج میدم، جوری به غم و ناراحتیم میچسبم انگار قسمتی از وجودمه.

بعد از اینهمه سال، استمرار چیزی بود که هرگز یادش نگرفتم استمرار تو یادگرفتن، تو درس خوندن، تو روابط، تو خوشحال بودن

-میتونی دوست داشتنی‌هات رو تموم کنی و لذت ببری، بدون اینکه ترس ازدست دادن داشته باشی.

شاید بعضی تموم شدن‌ها، اینجوری باشن

این سه‌ تا جور دیگه‌ای برام عزیزن، تنها دلیل خوشحالی در این دوران تخمی.

صرفا شبیه یه تک سلولی تا وقتی زنده بمونم ادامه میدم

حوصله و توان هیچ نوع ارتباط، هدف، سرگرمی، تلاشی رو ندارم

زندگی تو ایران دیگه توان زندگی کردن رو ازم گرفته حقیقتا…

پیوی سین نمیزنم، چون جریان زندگی در بنده متوقف شده است ولی جریان دوست داشتن شما هرگز:) پس دلخور نشوید🖤

تبدیل شدن به ادم‌هایی که قضاوتشون میکنی، عجیبه.