من نویس🫀🌱

نوروآناتومی مانند سگی سیاه و عظیم‌الجثه تعقیبم میکرد. وقتی به سوراخی میگریختم و یا درسی دیگر را آغاز میکردم، ناگهان مانند سایه‌ای پیشرونده از اعماق ذهنم سر برمی‌آورد، بزرگ و بزرگ‌تر میشد و مرا در خود میبلعید. در گوشم نجوا میکرد: میخواستی زودتر سراغم بیایی. آنقدر دیر کردی که دلم شکست حالا نوبت انتقام خونین من است. آه پروردگارا باران مانند پرده‌ای حریر پشت پنجره آویزان شده. روز رنگ میبازد. شب آغاز میشود و در این اتاق من هستم و هسته‌های بصل‌النخاع. باید بپذیرم٫ اما چگونه؟ یادش بخیر. چه روزهایی داشتم. آناتومی گوارش، تنفس و اندام. چقدر شیرین و نرم. عضلات را یاد بگیر. شریان و عصب را یاد بگیر. بفرما تمام شد. قدرشان را ندانستم. این کیفر ناسپاسی‌های من است. آیا نورو تمام میشود یا من؟ خواهیم دید. عضلات اکستنسوری ساق پا خرامان خرامان از پیش چشمانم میگذرند و میگویند: خدانگهدار دانشجوی فلک زده! منم و مدارهای نورونی.